1207. Kulinarne wybryki

Kiedyś tutaj pisałam, że najbardziej lubię proste posiłki. W dużej mierze jest to spowodowane moimi ograniczeniami związanymi z alergią pokarmową oraz refluksem żołądkowo - przełykowym. Pozwólcie, że nie będę wnikać w szczegóły i zachowam je dla siebie.

Dzięki zbilansowanej diecie mogę sobie pozwolić od czasu do czasu na jakąś przyjemność, która zawiera "niedozwolone" dla mnie składniki. Zasada jest prosta - nie za dużo i nie za często.

Od jakiegoś czasu chodził za mną... omlet na słodko. Ostatni raz jadłam taki smakołyk chyba w przedszkolu. Czyli wieki temu(czyżbym zdała sobie sprawę z tego, że lada chwila stuknie mi trzydziestka?). Potem jakoś nie było ku temu okazji. A może chęci przyrządzenia? Z drugiej strony moja mama przygotowywała je na bardzo słodko, a ja po prostu nie cierpię przesłodzonych potraw.

W końcu postanowiłam spróbować sobie przygotować go sobie na śniadanie. Już kilka dni temu kupiłam sobie jajka, w internecie znalazłam w miarę prosty przepis.

Najpierw wbiłam dwa jajka do miseczki i dodałam do tego łyżkę wody(zamiast mleka)

Potem rozbrechtałam to trzepaczką(przepis radził widelcem, ale dla mnie trzepaczka jest lepsza)

Następnie rozpuściłam masło na patelni

I wlałam przygotowaną wcześniej masę jajeczną.

Smażyłam wszystko ok. minuty na małym ogniu, aż się zcięło. Trochę mi się ten omlet od spodu przypalił, ale przecież pierwsze koty za płoty. Przy pomocy drewnianej łopatki przełożyłam(a może lepiej powiedzieć, że zsunęłam) omleta na talerzyk i pociapałam dżemem porzeczkowym. Do tego połówka kajzerki i kawa Inka(jedyna jaką mogę pić) i viola - śniadanko mistrzów gotowe😀.

Choinka, jestem szczęśliwa, że mi się udało przygotować takie śniadanie. Wiem, wiem, może to nic takiego, ale dla mnie to dużo. W końcu to jakieś urozmaicenie, które raz na jakiś czas mi nie zaszkodzi.

1206. Żaden tam ze mnie Superbohater

Ostatnio moje życie nabrało trochę tempa. Głównie za sprawą "odmrażania" sektora sportu - tutaj zaległe zawody lekkoatletyczne, tam znów wolontariat podczas jakiejś imprezy. 

Lubię się z Wami dzielić relacjami z wydarzeń, podczas których działam w taki czy też inny sposób. Te wydarzenia są dla mnie jedną z szans aktywizacji na polu społecznym. Może trudno w to uwierzyć, ale jestem na co dzień raczej nieśmiałym introwertykiem. Nie wiem, czy taka jest moja natura, czy też zostało to ukształtowane przez moje ograniczenia. Ale jak już przychodzi działanie, to jakoś automatycznie nabieram śmiałości. I nawet mowa staje się bardziej wyraźna.

Trudno mi jednak mówić o sobie, jako o Superbohaterze, czy kimś niezwykłym. Kocham wolontariat, ale nie robię tego dla poklasku. Bardziej dla siebie i dla swojego samorozwoju. Poza tym mam też swoje wady - bywam uparta, czasami aż za bardzo, potrafię "strzelić focha", czasami też leniwa. Przecież jestem tylko człowiekiem, jak każdy. Naprawdę, daleko mi do bycia idealną, czy też Superhero(jak kiedyś przeczytałam w jednym z komentarzy do jakiegoś posta na tym blogu). Jestem normalnym człowiekiem, który stara się żyć, tak jak inni. Jedną ze swoich pasji znalazłam właśnie w wolontariacie. Wiele osób niepełnosprawnych pisze, że chce żyć normalnie, ja też, i dla mnie działalność wolontaryjna jest jedną ze składowych normalności.

Zresztą w wolontariacie znalazłam nie tylko pasję, nie tylko sposób na aktywizację społeczną, ale i dobrych znajomych. Może nie przyjaciół, ale znajomych. Takich, którzy nie tylko nie niecierpliwią się, kiedy chcę coś przekazać, ale wręcz służą jako "tłumacz" podczas gorszych dni. Takich, których nie dziwi to, że czasami mam problem z włożeniem koszulki(tutaj też służą dyskretną pomocą), ani to, że czasami rozrzucę wokół siebie jedzenie czy wręcz się nim poplamię. Takich, którzy nie odwracają głowy, kiedy przez przypadek pocieknie mi ślina z buzi, ani nie widzą problemu w tym, aby przynieść mi coś ciepłego do picia. Nawet po tych przykładach widać, że do ideału mi daleko.

Tak więc, Kochani moi, umówmy się, że nie jestem wspaniała, bo mam różne swoje wady i niedoskonałości. A nawet, że jestem do zdarcia - niedzielny deszcz "odkupuję" katarem(w sobotę moje zawody w Słubicach, więc muszę się jakoś podleczyć). Jestem zwyczajna, jak każdy z Was, chociaż mam swoje ograniczenia. Staram się je jednak przezwyciężać, a kiedy jest to niemożliwe - po prostu omijać. Wydaje mi się, że umiem się zorganizować czasowo dzięki klasie sportowej, gdzie nieraz kończyło się zajęcia i po 18(a w czasie między lekcjami, a treningami było i harcerstwo, i kółko matematyczne, i kółko informatyczne(to głównie ze względu na internet), i teatr). A przecież trzeba było się jeszcze nauczyć na następny dzień, i przez parę lat znaleźć czas na wizyty u ortodonty oraz na uczestnictwo w różnych nabożeństwach. Zastanawiam się, czy gdyby nie tamte sześć lat, to byłabym taka zorganizowana. No, ale cóż, chyba nigdy się tego nie dowiem. 

Mam nadzieję, że nikt się nie obrazi za ten post. Po prostu - daleko mi do bycia idealną. I na pewno moim celem nie jest kreowanie się takiej na blogu. Tak samo jak nie uważam się za poetkę, chociaż to miłe, kiedy ludzie tutaj, albo na fb piszą, że moja poezja im się podoba. Daje mi to bowiem motywację do dalszego tworzenia, a poza tym przeświadczenie, że mam dla kogo tworzyć.

1205. Między jednym startem, a drugim

Z maskotką Memoriału

trafił mi się kolejny wolontariat. Tym razem, podobnie jak rok wcześniej, na Memoriale Kamili Skolimowskiej na chorzowskim Narodowym Stadionie Lekkoatletycznym. Trochę spontanicznie wysłałam na niego zgłoszenie, ponieważ przez dłuższy czas nie było informacji o naborze na wolontariat. A kiedy już się pojawiła, to prawdopodobnie byłam na obozie sportowym. Na szczęście udało mi się pożyczyć laptopa od Prezesa, więc mogłam sobie na spokojnie wysłać zgłoszenie i czekać na odpowiedź.

Ta przyszła jakiś tydzień przed Memoriałem. Lepiej późno, niż za późno. Albo wcale. Okazało się, że jestem przydzielona do pomocy zawodnikom niepełnosprawnym. Ok., nie ma sprawy. Z  większością z nich znam się z zawodów lekkoatletycznych.

Jednocześnie dowiedziałam się, że w sobotnie popołudnie przewidziane jest szkolenie dla wolontariuszy. W sumie jest to niejedna z okazji na spokojne przejście się po stadionie. A przy okazji można bliżej poznać swoje obowiązki.

Jednak zanim dotarłam do Chorzowa w Katowicach natchnęłam się na manifestację środowisk LBGT... Dobra, nie mam nic do ideologii, bo szanuję każdego wraz z jego przekonaniami, jednak myślę że czasami przesadzają. Są nierówno traktowani? Uwierzcie mi, mogę dużo pisać o nierównym traktowaniu osób niepełnosprawnych. Nie piszę o wielkich rzeczach, ale gdyby tak dawano nam się wykazać wedle naszych możliwości i umiejętności, to byłoby super. Oczywiście, nie zawsze spotykam się z dyskryminacją, ale dosyć często. Czy z tego powodu mam wyjść i protestować na ulicy?

Trochę się obawiałam, że ta cała manifestacja znacząco spowolni ruch komunikacji miejskiej, na szczęście jak już minęli rondo obok Spodka, wszystko ruszyło. Wkrótce wsiadłam do tramwaju jadącego w kierunku Chorzowa i ruszyłam przed siebie.
Podróż zajęła mi ok. 9 przystanków. W pewnym momencie zza drzew Parku Śląskiego zaczęła się przebijać majestatyczna budowla stadiony. Wysiadłam na odpowiednim przystanku i udałam się pod umówione wejście. Tam czekała na nas koordynatorka wolontariatu, która powiedziała nam co i jak.

Do domu wróciłam po 17. Szybkie zakupy(coś jeść trzeba), pierogi ruskie na obiad dla mnie, a kocia karma dla Pusi, kilkanaście stron przeczytanej książki i znowu musiałam wyjść, tym razem na parafialną pielgrzymkę do miejskiej bazyliki, o której kilka razy już tutaj pisałam(akurat Mszę świętą mieliśmy o 20:00, a po niej jeszcze odśpiewano Apel Jasnogórski). Podczas Mszy na zewnątrz rozszalała się burza, na szczęście minęła, kiedy wyszliśmy ze świątyni. Na szczęście nie było zbyt późno - kiedy mijałam przystanek autobusowy na wyświetlaczy była dopiero 21:03. Do domu też nie miałam daleko, toteż dosyć szybko i o w miarę przyzwoitej porze wróciłam do niego.

W niedzielę moja służba rozpoczynała się o 10:00(wbrew pozorom to całkiem przyzwoita godzina), ale z domu musiałam wyjść ok. 8:00. Raz - dojazd dwoma środkami transportu publicznego. Dwa - niedziela. Trzy - za oknem padało jak z cebra. Nawet zastanawiałam się, jak wyjdzie to wszystko, kiedy deszcz będzie padał cały dzień. Na razie jednak jechałam w miarę suchym autobusie i pogrążałam się w kolejnych stronach czytanej lektury.
W K-c przesiadłam się do tramwaju, który dowiózł mnie na miejsce. Tam musieliśmy jeszcze poczekać na koordynatorkę, która miała dla nas identyfikatory. Ale przestało padać, więc była szansa, że wszystko się uda. Po przejściu przez bramę ruszyliśmy do Centrum Wolontariatu, gdzie zostaliśmy zaopatrzeni w techniczne koszulki(nie wiem co się dzieje z tymi rozmiarami, ale nawet S, była dla mnie za duża) oraz podpisaliśmy umowy. A potem poszliśmy na stadion rozłożyć 7 000 tysięcy tekturowych makiet z wizerunkami polskich lekkoatletów co 3 siedzenie. Z jednej strony - "sztuczny tłum" nie jest zły, z drugiej - dystans społeczny chociaż pozornie został zachowany. 

(źródło zdjęcia)

Uwierzyliście, że ok. 1/3 publiczności to tektura?(źródło zdjęcia)

Mniej więcej do 14:30 uporaliśmy się z tą robotą. Po drodze mieliśmy półgodzinną przerwę na spotkanie z dyrektorem Memoriału. Aż żałuję, że nie wzięłam wtedy ze sobą mojego aparatu cyfrowego - potem, aż do wieczora, nie było takiej okazji. Na szczęście powyższe zdjęcie znalazłam na fb., więc chociaż w tak mogę Wam to wszystko pokazać.
O 15:00 mieliśmy udać się do szatni, gdzie przebywali sportowcy niepełnosprawne. Tak jak to wcześniej wspominałam - większość z nich znam, więc większej spiny nie było. W zasadzie niewiele też miałam do roboty. Wbrew pozorom wszyscy doskonale się orientowali, nawet lepiej ode mnie, kiedy mają gdzie iść. Z powrotem do szatni też sobie poradzili. Ale i tak zawsze staraliśmy się, żeby ktoś był w szatni i np. na posiłek chodziliśmy na zmianę. Jednocześnie, dzięki temu, że miałam wstęp na płytę stadionu, mogłam z bliska poobserwować sportowe zmagania(i tutaj najbardziej żałowałam, że nie mam przy sobie aparatu). 

A było co oglądać. To była, z wiadomych powodów, druga największa lekkoatletyczna impreza sportowa na świecie. Padło kilka rekordów świata, w tym niepełnosprawnej Renaty Śliwińskiej, która w zaledwie dwa tygodnie poprawiła ustanowiony przez siebie rekord świata w pchnięciu kulą w kategorii niepełnosprawności T40. Z radością podziwiałam biegowe zmagania na 100 moich niepełnosprawnych zmaganiach oraz zmagania niepełnosprawnych biegnących na mobilach. 
Około 19:30 postanowiłyśmy z inną dziewczyną będącą przy niepełnosprawnych wrócić do Centrum Wolontariatu, co okazało się nie lada wyzwaniem. Stadion w Chorzowie jest bowiem prawdziwym labiryntem przejść i korytarzy. Na szczęście jakoś się to udało. Tam już czekaliśmy do zakończenia wydarzenia. A na koniec - pamiątkowe zdjęcia!

(źródło zdjęcia)

(źródło zdjęcia)

1204. O czekaniu...

Czekanie
Czekam...
z drżącym sercem z zapartym tchem,
Czekam...
na coś z pozoru niemożliwego,
Czekam...
chociaż mogłabym sobie odpuścić.
A jednak,
sekundnik w zegarze
powoli przybliża mnie do tego,
co jednak ma się wydarzyć...
K. P. lipiec 2020

Nie wiem, jak to jest w Waszym życiu, ale w moim jest sporo czekania. Czekania na różne rzeczy - te duże i te małe. Takie oczekiwanie powoduje we mnie różne myśli, a te znów układają się w różne sfory, jak na przykład te w powyższym wierszu.
Moja niepełnosprawność ruchowa sprawiła, że nabywanie umiejętności, które innym dzieciom przychodziły automatycznie, zajęło mi lata. Później zaczęłam siadać, chodzić, mówić, biegać, pisać... Mogłabym długo wymieniać. Dla równowagi - liczyć i czytać umiałam już w wieku pięciu lat, pięć lat później rozwiązywałam zadania matematyczne dla gimnazjalistów(chociaż zapisanie wyniku na tablicy zajmowało mi trochę i po prostu wyręczała mnie w tym nauczycielka).
Na scholi kilka lat czekałam na przeczytanie czegoś na Mszy. Ale, najpierw były to jakieś wierszyki na nabożeństwach(od czegoś trzeba zacząć), potem coś na akademiach. Aż w końcu doczekałam się i zaczęłam dostawać tekst do przeczytania na Mszach świętych. Tak samo w Oratorium - stopniowo udowadniałam, że mogę być takim samym animatorem, jak sprawni. Zajęło mi to parę lat, ale po ŚDM w Krakowie wiele się zmieniło na plus. Co prawda na rok, bo Boski Oski raczej mnie wycofał w tej sprawie, ale jednak. 
Moja droga do wykształcenia wyższego też była długa i wyboista, ale... co mnie nie zabiło to mnie wzmocniło. A zwłaszcza wersja pokonywania codziennie ok. 160 kilometrów w obie strony(uczelnia-dom). Nieraz czekało się godzinami na odpowiedniego busa, chcąc zaczarować duży zegar świetlny na dolnej płycie dworca autobusowego, dla zabicia czasu czytając sobie jakąś książkę. Albo na korytarzu Uniwersytetu, przysypiając o 7 rano.
Ostatnio właściwie cały świat czekał na ustąpienie restrykcji związanych z pandemią koronawirusa. Jedną z nich było ograniczenie praktyk religijnych, w tym sakramentu spowiedzi świętej. Oczywiście dotyczyła ona tych, którzy praktykują ten zwyczaj. Jednak w czerwcu powoli wszystko zaczęło wracać do normy.
Początkowo miałam iść do spowiedzi jeszcze w lipcu, ale nie do końca mi to wyszło. Jaki był sierpień -każdy widział. A ja z niecierpliwością czekałam na ten dzień. Tak, jasne, mogłam iść w niedzielę, mogłam iść w tygodniu, ale ja przyzwyczaiłam się do pierwszego piątku.
Dzisiaj nic mnie nie mogło powstrzymać. Nawet gdyby mi wypadło szkolenie przed Memoriałem Kamili Skolimowskiej(mam je jutro), poszłabym do kościoła z rana. Jednak nic nie stało na przeszkodzie, abym poszła na 18:00.
Spowiedź poszła mi sprawnie, chociaż w konfesjonale znajdował się nowy ksiądz, następca Boskiego Oskiego. Wydaje się jednak w porządku, mam nadzieję, że będzie prowadził Oratorium. Miałam iść do niego z pytaniem po Mszy, ale przecież ja mam zapchany każdy wrześniowy weekend.
Z konfesjonału wyszłam jakaś taka lżejsza i spokojniejsza. Było to dosyć długie, bo kilkumiesięczne czekanie, jednak na końcu otrzymałam to, na co tak bardzo oczekiwałam. I od razu chciało mi się śpiewać:

Puenta? Kiedy coś przychodzi nam z łatwością, nie zawsze potrafimy to docenić. Jednak jeżeli w naszym życiu pojawiają się jakieś przeszkody, które spowalniają zdobycie przez nas jakiegoś celu, a my je prędzej czy później pokonamy - wtedy możemy poczuć się prawdziwie szczęśliwi. 

Trzymajcie się ciepło!

1203. Wrześniu, witaj

Przyglądam się kroplom deszczu,
niczym porannej rosie
co zrasza trawkę 
I myślę,
czy to nadeszła już jesień?
Czy może lato za czymś płacze?

Powyższym, może niezbyt idealnym wierszem witam Was wszystkich w pierwszy dzień września. Przy okazji przypomniało mi się, jak w klasie czwartej "rozwaliłam system" odrabiając pracę domową przeznaczoną dla chętnych z klasy wyżej. Polegała ona na dopisaniu dalszego ciągu poznanego na lekcji wiersza na temat końca wakacji, który zaczynać miał się od słów "A my...". I wiecie, że do dzisiaj pamiętam ten czterowers, który wtedy powstał?:
"A my chodzimy do szkoły,
do szkoły właśnie.
Bo w szkole są ławki i stoły,
a pani opowiada nam baśnie"
Wyobraźcie sobie minę polonistki na następnej lekcji, kiedy przyszło nam przeczytać nasze prace domowe. I nie tylko polonistki. A w nowej szkole byłam zaledwie trzy, może cztery dni. Można więc powiedzieć, że drugi etap edukacji zaczęłam z przytupem. A biedni nauczyciele nie wiedzieli, czego można się jeszcze po mnie spodziewać.
Śląsk przywitał wrzesień strugami deszczu. Obudziłam się rano z nadzieją, że jeszcze zdążę sobie pobiegać przed poranną Mszą Świętą z Częstochowy, a tu taka tragedia. Czyżby niebo płakało nad tym, że dzieci muszą już wracać do szkolnej rzeczywistości?
Zawsze lubiłam ten miesiąc, chociaż wiązał się on z rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Jednak zdobywanie wiedzy szybko stało się moją pasją(jak to już chyba tutaj pisałam - nie byłam w stanie dorównać moim pełnosprawnym kolegom sprawnością, ale wiedzą i owszem). Nie było już tak parno i gorąco jak latem, i chociaż wieczorem coraz szybciej robiło się ciemno, to jeszcze można było szaleć do "Wieczorynki" na podwórkach. 
We wrześniu z reguły rozpoczynałam swój "maraton" z pierwszymi piątkami miesiąca, we wrześniu wznawiano treningi sportowe. We wrześniu wiele się działo, a przede wszystkim zaczynało się wszystko od nowa. Dokonywało się mniej lub bardziej trafnych wyborów. I wierzyło się w szczęśliwe dotarcie do mety kolejnej klasy.
I tego życzę wszystkim uczniom - szczęśliwego dotarcia do zakończenia roku szkolnego. I może jeszcze, żeby "na starość" mieli jak najlepsze wspomnienia z tego okresu. A na zakończenie chciałabym im zadedykować poniższy wiersz(również mojego autorstwa):

W kroplach porannej mżawki
przegląda się wrzesień.
Idzie samotnie drogą polną
zwiastując nam jesień. 
Niesie kosz podarków
śliwek, jabłek gruszek.
Wszystkich łakomczuszków
wnet rozboli brzuszek.
Niesie ciężki plecak
wypchany książkami.
"Czas wracać do szkoły!"
woła za uczniami.