1303. "Non possumus"...

Osoba Prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego od dawna mnie inspirowała. Nie wiem co było tego przyczyną. Może katecheci z mojej szkoły, którzy we wspaniały sposób przekazywali nam nie tylko prawdy wiary, ale i wiedzę ogólną z teologii(a mieli ku temu niełatwe zadanie, wszak przedział rozwoju intelektualnego w mojej klasie był spory, a i sama klasa była tak właściwie zbitkiem 3(6?) klas). Może jakiś film dokumentalny w telewizji poświęcony Jego osobie? Kazanie kościelne? Artykuł w gazecie? Naprawdę, trudno stwierdzić. Pamiętam za to, że pod koniec liceum jako jedyna w klasie wiedziałam, że jego śmierć zbiegła się w czasie z zamachem na Jana Pawła II. Ale to chyba bardziej pod wpływem filmów o tym drugim.
Jednak prawdziwe pogłębienie połączone z uzupełnieniem informacji na temat Jego życia i działalności przyszło cztery lata temu, kiedy w maju 2018 roku wzięłam udział w diecezjalnym konkursie o Stefanie Wyszyńskim. Z tego co pamiętam, trzeba było przeczytać wtedy chyba 4 pozycje obowiązkowe. Ja jednak poszerzyłam je np. o książkę Pawła Zuchniewicza "Ojciec wolnych ludzi" oraz "Zapiski więzienne" autorstwa samego prymasa(teraz "poluję" na "Kardynała Stefana Wyszyńskiego - Prymasa Polski" autorstwa Mileny Kindziuk oraz "Stefka" Piotra Kordyasza). 

Kiedy jakieś 1,5 roku temu podano datę beatyfikacji kardynała Wyszyńskiego na początek czerwca 2020 roku, pomyślałam sobie - "nareszcie". Bo tego, że zostanie ogłoszony prędzej czy później błogosławionym (a może kiedyś i świętym) byłam pewna. Czekałam tylko na datę. A gdzieś z tyłu głowy kołatała się myśl, czy by nawet na nią nie pojechać... Plany planami, a rzeczywistość rządziła się swoimi planami. Ogłoszono pandemię, a uroczystości ogłoszenia kardynała Wyszyńskiego błogosławionym odłożono w czasie. Dzisiaj już wiadomo, że odbędą się one we wrześniu. Nawet ciekawie się złożyło, wszak w tym roku przypada 120 rocznica Jego urodzin. Hmm... Beatyfikacja na urodziny? Czemu nie.

Jak to zwykle bywa, już teraz rozpoczęto przygotowania do tego wydarzenia. I to nie tylko w tradycyjny sposób. Jakiś czas temu pojawiła mi się na fb informacja o powstaniu gry planszowej opartej na życiu przyszłego błogosławionego, a może i świętego, "Non possumus". Na początku zupełnie ją zignorowałam, byłam nawet zła, że znowu coś mi się wyświetla. Jednak pewnego razu, w dalszym ciągu sceptycznie, weszłam na proponowaną mi stronę. Właściwie była to zbiórka funduszy na wydanie planszówki. Jej autorzy po krótce opisali skąd pomysł na jej stworzenie(inspiracją była właśnie książka Piotra Kordyasza - "Stefek" oraz genezę jej powstania. Wizualnie prezentowała się całkiem przyzwoicie. Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy jej nie zakupić. Nie, nie do końca dla mnie, bardziej dla dzieciaków z Oratorium. Bo przecież kiedyś musi ono na nowo wystartować. Przynajmniej mam taką nadzieję.

Myślałam, myślałam, a potem na jakiś czas zapomniałam o tym. Przypomniałam sobie o grze zupełnie przypadkiem. Szybko weszłam na stronę, był to ostatni dzień zbiórki. Dałam opcję zapłaty za jedną i grę i pędem udałam się na pocztę. Jest coś takiego, jak szybki przekaz, czyli pieniądze jeszcze tego samego dnia trafiały na wskazane konto, jednak bank odbiorcy nie obsługiwał tej opcji. Przelałam więc należną kwotę normalnym przelewem tracąc nadzieję, że uda mi się dostać grę. 

Dlatego jakież było moje zdziwienie, kiedy w poniedziałkowy poranek usłyszałam pukanie do moich drzwi. Za nimi stał kurier, który wręczył mi przesyłkę owiniętą w czarną folię. Jej zawartość była dla mnie tajemnicą. Jednak kiedy zdarłam folię, nie mogłam uwierzyć własnym oczom: 

A więc udało się. Z ciekawością otworzyłam pudełko, którego zawartość przedstawia się następująco:

A konkretniej pisząc:

1) Dwustronna plansza do gry

2) 40 kafli Społecznej Krucjaty Miłości

3) 5 dwustronnych kart Postaci

4) 85 kart Wydarzeń oraz 20 kart Misji

5) 20 żetonów Krucjaty, 4 Serca, Herb Prymasa będący znacznikiem gracza rozpoczynającego, 4 żetony akcji specjalnej "Non Possumus"

6) 4 plansze gracza

7) Notes do podliczenia punktów na koniec gry

8) 6 pionków

9) instrukcja

Nawet sobie nie wyobrażacie, jak bardzo nie mogę się doczekać chwili, kiedy będę mogła wykorzystać grę podczas zajęć z dziećmi. Być może znowu usłyszę od katechetów, że dzieci bardziej wolą przychodzić na zajęcia w Oratorium niż na lekcje religii twierdząc, że prowadzimy ciekawsze zajęcia... Czy to moja wina? Ja nawet nie mam(na razie) wykształcenia pedagogicznego. Z drugiej strony czasami warto zainwestować w coś, co uatrakcyjni zajęcia. Tak często słyszę, że nauczyciele dokładają z własnej kieszeni do materiałów edukacyjnych. Ja też. Ale jeżeli dzieci będą zaciekawione grą tak jak Pusia, to jest to warte każdej ceny.

I tak zupełnie na koniec mój ostatni wiersz, właśnie o Kardynale Wyszyńskim

Zwykły człowiek - wielkie serce

Wyszedł z Zuzeli,

wsi gdzieś na końcu świata,

gdzie dwie Matki Boskie

- Ostrobramska i Częstochowska -

czuwały nad snami małego Stefka,

dźwięk dzwonów zaczynał dzień,

a słowik śpiewał kołysanki do snu.

Wyszedł, półsierota,

co stracił matkę za młodu,

zniknęła z jego życia,

niczym poranna mgła z łąki,

ale nie z serca i pamięci.

Wyszedł do ludzi,

niewidomych w Laskach,

powstańców warszawskich,

komunistów walczących z wiarą,

wielkich uczonych, prostych chłopów.

Wyszedł, dać światu papieża Polaka,

i wraz z nim "odnowić oblicze Ziemi.

Tej Ziemi".

Wyszedł z miłością do ludzi,

trwającą aż po kres Jego życia,

nie dbał o zaszczyty, przywileje,

ot, zwykły, skromny człowiek,

z wielkim sercem na dłoni

z prostym "Non possumus" na ustach.

1302. Jak zostałam kierownikiem ekipy

Zauważyłam, że w ostatnim czasie modne stało się słowo "Ekipa". Kto wie, być może zostanie słowem roku, tak samo jak słynny "dzban", albo "jesieniara". Pomijając jednak wszelkie dywagacje dotyczące tego terminu powiem Wam, że w ostatni weekend zostałam kierownikiem pewnej ekipy. Daleko jej jednak było do tej, którą znamy z mediów - to była trzyosobowa ekipa lekkoatletów reprezentująca nasz klub sportowy.
W związku z tym, że na zawody nie jechał ani trener, ani Mama Gaciocha, kogoś trzeba było ustanowić kierownikiem, który zapanowałby nad dokumentacją. Młodsza jest roztrzepana jak jajko na omlety, Misiek niedowidzi. Drogą eliminacji padło na mnie. No, skoro nie było innych kandydatów, to w ostateczności mogłam być ja. W końcu cała dokumentacja do wypełnienia przyszło też na moją pocztę internetową, wystarczyło je wydrukować i powypisywać, co zresztą zrobiłam dzień przed wyjazdem. I jeszcze wydrukowałam dodatkowe RODA i oświadczenia COVID. Jakoś nie wierzyłam, że Młodsza to zrobi, a i co do Miśka, wolałam mieć jakieś wyjście awaryjne. Misiek na szczęście miał wydrukowane i wypisane świstki, a Młodsza powypisywała je w hotelu, więc jakoś wybrnęliśmy z opresji. Wystarczyło tylko oddać wszystko w Biurze Zawodów i odebrać talony na jedzenie. A wcześniej, w hotelu podczas meldunku(hotel był załatwiony przez organizatora zawodów, kto tak naprawdę za niego płacił - nie mam pojęcia, w każdym razie po podaniu nazwiska i klubu sportowego dostawało się klucz do pokoju), odebrać teczkę z numerami startowymi i informacjami na temat imprezy.
Droga do Szczecina upłynęła mi w miarę spokojnie. Pociąg odjeżdżał o 6:24 z Katowic, więc ubiegły piątek zaczął się dla mnie naprawdę wcześnie(tuż po 4). Podróż minęła mi nieźle - trochę spałam, trochę poczytałam książki, trochę porozmawiałam z miłymi staruszkami siedzącymi w tym samym przedziale. A zaczęło się od odpowiedzi na pytanie jednej z nich, co to za rośliny za oknem. Odważyłam się i powiedziałam jej, że to rzepak. Po chwili rozmawialiśmy jak stare znajome.
Do miasta mojego przeznaczenia dotarłam tuż po 13:30. Na szczęście nie był to mój pierwszy pobyt w mieście i już mniej więcej wiedziałam, gdzie powinnam się udać. Wsiadłam w odpowiedni tramwaj i podjechałam do hotelu, w którym mieliśmy noclegi. Tam się zameldowałam, po czym udałam do pokoju. Szczerze powiedziawszy to byłam tak padnięta, że niemal natychmiast zasnęłam(no dobrze, obejrzałam jeszcze "Krzyżówka. Gra słów"). Spałam tak może z dwie godziny. W każdym razie kiedy się obudziłam zaczynał się już "Va bank" na TVP2. A wkrótce dotarła też i Młodsza, z którą dzieliłam pokój. I chociaż lada chwila miała być kolacja, to Młodsza wolała akurat iść na kebaba(znowu) i jeszcze mnie wyciągnąć. O nie, takie jedzenie jest nie dla mnie. I chociaż w hotelu nie popisali się z obiadokolacją(rozumiem, pandemia, ale serwowanie do pokoju zimnych - ciepłych dań jest lekkim przegięciem), to jednak wolałam nią, niż tureckie jedzenie.

Zawody odbywały się w sobotę i w niedzielę. Mój start był w sobotę po południu. Na stadion pojechałam z rana razem z Młodszą. Wzięłam ze sobą teczkę z dokumentami, aby ją oddać w biurze zawodów. Młodsza stwierdziła, że mogę ją przekazać po 12, ja jednak nie chciałam czekać i zrobiłam to niemal od razu. A potem poszłam na trybuny, poobserwować, jak Młodsza radzi sobie z pchnięciem kulą. Akurat jej konkurencja skończyła się przed tym, jak ja musiałam się odhaczyć na liście obecności, toteż widziałam ją całą. Nie licząc jednego spalonego rzutu, to poszło jej raczej średnio. Uznajmy, że to nie był jej dzień. Mnie też poszło gorzej niż w Bydgoszczy - uzyskałam wynik 25,25 przy biegu pod wiatr -3,3. Według Trenera jak na te warunki to całkiem niezły wynik. Ale ja wiem, że gdyby nie wiatr to pobiegłabym szybciej.

Po biegu szybko wysłałam wynik do Trenera(teraz wiem, że to bez sensu, bo od kiedy mam wyrobioną licencję PZLA wyniki automatycznie pojawiają się na konkretnej stronie internetowej) i poszłam szukać Młodszej, która miała talony na całkiem smaczny obiad. Co ciekawe, ja poszłam po nasze dwa zestawy, a Młodsza poszła po pakiet dla swojej koleżanki(nasi znajomi pukali się w głowę, że to ona raczej powinna przynieść wszystkie trzy, a na pewno dwa, obiady). A potem jeszcze gdzieś zniknęła. Ja naprawdę czasami nie mam do niej siły. Ale podobno jest dorosła, nie jest ubezwłasnowolniona, niech więc chodzi z kim, kiedy i dokąd chce. 

Zjadłam swój obiad i udałam się w drogę powrotną do hotelu w nadziei, że tym razem Młodsza nic nie narozrabia, a przede wszystkim - że nie spóźni się z potwierdzeniem swojej obecności na rzucie dyskiem. Na miejscu trochę odpoczęłam, a przy okazji sprawdziłam sobie, gdzie w okolicy jest jakaś świątynia. Wiedziałam, że nazajutrz może mi się nie udać iść na Mszę świętą, a przecież wieczorna sobotnia Msza liczy się już jako niedzielna. Szybko odkryłam, że całkiem niedaleko jest starówka z katedrą, toteż postanowiłam, że udam się właśnie tam. Wzięłam nawet aparat fotograficzny w nadziei, że po nabożeństwie porobię kilka pamiątkowych zdjęć, chociażby zewnętrznej części kościoła oraz samej starówki.

Brama Królewska, którą mijałam w drodze na szczecińską starówkę

Szczecińska Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza

Marzenie ściętej głowy! Jeszcze pod koniec Mszy świętej zadzwonił mi telefon(spokojnie, miałam wyciszony dzwonek). Automatycznie domyśliłam się, że to Młodsza, a przez głowę mi przeleciało, że pewnie nie ma karty otwierającej drzwi do pokoju. Po wyjściu z kościoła moje przypuszczenia się sprawdziły - to była Młodsza. Już nie traciłam czasu na oddzwanianie do niej, tylko od razu szybszym krokiem ruszyłam w stronę hotelu. Po mniej więcej kwadransie byłam na miejscu. Okazało się że Młodsza jest już w pokoju, bo jednak miała ze sobą swoją kartę, a dzwoniła tylko po to, aby się dowiedzieć, czy pójdę z nią do sklepu po pewne rzeczy. W sumie i tak miałam w planie drobne zakupu przed drogą powrotną(wszak czekało mnie przynajmniej 7 godzin w pociągu), więc z nią poszłam. A potem spędziłam z nią i z Miśkiem wieczór w hotelowym pokoju. Chyba jednak wolałabym zwiedzać starówkę...

Nazajutrz wstałam po 7:00 rano - Młodsza jeszcze przewracała się na drugi bok. Dopakowałam swoje rzeczy do torby i czekałam na śniadanie, które dostarczono nam przed 8. Szału nie było, ale dało się zjeść(zaczynam się zastanawiać co je Młodsza w domu, skoro aż tak kręciła nosem np. na ciemne pieczywo). Moja współlokatorka wyszła z pokoju po 8, ponieważ o 10:04 rozpoczynał się jej rzut oszczepem. A chwilę po niej startował Misiek w biegu na 5 000 m. Niestety, ponieważ o 10:02 miałam pociąg do Poznania(gdzie miałam przesiadkę na pociąg, do Katowic), nie mogłam im towarzyszyć. 

Jeszcze przed opuszczeniem pokoju zadzwoniła do mnie Młodsza z zapytaniem, czy nie mogłabym sprawdzić, czy gdzieś nie zostały jej słuchawki. Hmm... słuchawek nie znalazłam, ale jej skarpety już tak. Nie no, ona kiedyś głowę zgubi, zobaczycie.

Gdybym nie miała torby z ubraniami, poszłabym na nogach na pociąg, zahaczając o starówkę i skradając chociaż 3-4 zdjęcia. A tak musiałam jechać na dworzec PKP tramwajem. Na miejscu pożegnał mnie pomnik kolejarza.

Pociąg odjechał punktualnie o 10:02, jednak po drodze nabył 18-minutowe opóźnienie. Mój problem polegał zaś na tym, że w Poznaniu musiałam przesiąść się do pociągu jadącego do Katowic, a miałam na to zaledwie... 4 minuty. W pociągu chyba popsuło się nagłośnienie, bo co prawda coś tam trzeszczało w głośnikach, jednak nie sposób było rozróżnić poszczególnych słów. Ja zaś pierwszy raz jechałam pociągiem tej relacji i nie miałam pojęcia, jak długo trwa przejazd z przysłowiowej stacji A do stacji B. Jednak kiedy na korytarzu zobaczyłam informację o opóźnieniu, to trochę mnie to zdenerwowało. Jasne, mogłam iść do konduktora, żeby wstrzymał kolejny pociąg, ale z drugiej strony nie wiedziałam, kiedy w ogóle dojadę na miejsce. W końcu zdecydowałam, że w Poznaniu anuluję ten bilet, który miałam, a po prostu kupię bilet na kolejny pociąg. 

Tak też zrobiłam - zaraz po opuszczeniu pojazdu w stolicy Wielkopolski udałam się do kasy. Kasjerka nie tyle całkowicie anulowała mi ten przejazd, ile przebukowała bilet na późniejszą godzinę. Tak wyszło taniej, za wszystko zapłaciłam zaledwie 1 złotówkę. Kolejny pociąg miałam za około 1,5 godziny, spędziłam ten czas w poczekalni pogrążona w dalszej lekturze książki(Basiu W., dziękuję za przysłanie mi ciekawej pozycji, która skutecznie umiliła mi czas spędzony w podróży :)). Oczywiście, pilnowałam się, aby nie przegapić pociągu, bo to już byłaby jakaś katastrofa. Na szczęście do niczego takiego nie doszło, a ja już po 15:40 na nowo siedziałam w jednym z wagonów.

Monotonny ruch pociągu wkrótce ukołysał mnie do snu. Nie trwało to jednak długo, ponieważ jeden ze współpodróżujących oglądał na swoim smartfonie jakiś mecz na głośniku, w dodatku komentowany po rosyjsku. Jakby nie mógł na słuchawkach... Na szczęście to jedyna niedogodność. Zresztą, jak tu narzekać na coś, kiedy Górny Śląsk powitał mnie cudowną tęczą.

Do domu wróciłam po 21., nie tak znów późno, jak się mogłoby wydawać. Następne zawody dopiero w czerwcu, więc można chociaż trochę odpocząć(i nadrobić blogowe zaległości).

1301. Kiedy wiosna buchnie majem...

Patrzę na mój kalendarz, patrzę i nie wierzę - ledwie zaczął się maj, a już coraz większymi krokami zbliża się czerwiec. Z drugiej strony w tym roku to dosyć intensywny miesiąc - jutro znowu jadę na weekend na zawody, tym razem do Szczecina(oj, ciągły brak czasu spowodował, że zabrakło notki z Mistrzostw Polski w Bydgoszczy, no nic, widocznie muszą mi wystarczyć facebookowe lajki, odnośnie poprawienia wyniku sprzed 2 tygodni w biegu na 100 o ponad 1 sekundę). Poza tym treningi i inne mniej lub bardziej ważne sprawy wypełniają mój budżet czasowy niekiedy co do minutę w ciągu dnia. Aby się nie wypalić, lubię wracać z różnych miejsc piechotą, szukając ukojenia i wyciszenia w pięknie otaczającej nas przyrody, która w maju po prostu przechodzi samą siebie.

Jakiś czas temu jedna z moich młodszych koleżanek ze studiów napisała do mnie, czy zgodziłabym się na wystąpienie podczas tegorocznych Krakowskich Dni Kariery. Głównie chodziło o to, aby ktoś niepełnosprawny opowiedział o studiowaniu na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II z perspektywy studenta. Suma summarum mam jednak dobre wspomnienia związane z tą uczelnią(w sumie wypadałoby w końcu dyplom odebrać), więc z przyjemnością podzieliłam się z innymi moimi spostrzeżeniami odnośnie studiowania "w sercu Krakowa".

Lubię maj nie tylko za mnogość barw i zapachów, którymi nas obdarowuje całkiem za darmo, ale i za cudowne nabożeństwa majowe, które pokochałam już w drugiej klasie szkoły podstawowej i od tamtej pory staram się być na nich tak często, jak tylko mogę. Niestety, nie w każdym roku jestem w stanie być na wszystkich, ale staram się też ich nie opuszczać bez powodu. W latach szkolnych i wielokrotnie podczas studiów potrafiłam na nie zajść podczas studiów. Sytuacja nieco się skomplikowała, kiedy zaczęłam się uczyć w Krakowie, bo nie zawsze dojeżdżałam na czas(to jednak 1,5 godziny drogi w jedną stronę), ale wtedy odprawiałam sobie majówkę prywatnie. A rok temu odkryłam kanał internetowy, za pomocą którego można uczestniczyć w wirtualnym nabożeństwie. Dzisiaj jednak po raz kolejny udało mi się uczestniczyć w niej na żywo, z czego bardzo się cieszę. Co prawda jeszcze nie nauczyłam się nowych wezwań litanii i czasami się mylę, ale mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni. A zdjęcia wykorzystane w notatce zostały wykonane właśnie podczas powrotu z nabożeństwa.

Inżynier marzeń
Maj cichutko zapukał do drzwi,
jakby się bał, że zburzy marzenia,

a przecież był ich inżynierem.
Z gałązką bzu w dłoni,
i kwieciem kasztana za uchem,

uśmiechnął się do maturzysty,

co spieszył się na egzamin.

Odprowadził zapachem kwitnących kwiatów,

skąpanych w porannej rosie.

I życzył mu wszystkiego co najlepsze,

spełnienia marzeń najskrytszych.

Trzymajcie się ciepło!

1300. Co się odwlecze...

Kilka miesięcy temu pisałam Wam o kartce, którą wykonałam dla mojego dawnego szkolnego kolegi z okazji jego urodzin >>KLIK<<. Tak jak wtedy wspominałam, przez przymusowy pobyt w szpitalu w tym samym czasie, nie mogłam zjawić się na nich osobiście. Na szczęście znajomi dostarczyli mu mój skromny podarek, za co jestem im do dzisiaj wdzięczna.
Jednak niedosyt z niezrealizowanego spotkania pozostał. Trochę nam to zajęło, aż dopasowaliśmy termin ewentualnego kolejnego spotkania(chyba z trzy razy go przekładaliśmy, głównie z mojej winy), ale w końcu wybór padł na dzisiaj. Paradoksalnie, gdyby nie pandemia, to pewnie spędziłabym ten dzień w Wadowicach z wiadomych względów. Pamiętam jeszcze jak 9 lat temu oprowadzałam po nich moją byłą szkołę, właśnie 18 maja, przybliżając moim młodszym kolegom pierwsze lata życia św. Jana Pawła II, a także św. bp. Józefa Bilczewskiego, św. Rafała Kalinowskiego, czy też błogosławionego Alfonsa Mazurka. Ech, stare dobre czasy. 
I właśnie te stare dobre czasy(a nawet jeszcze starsze) przyszło nam dzisiaj powspominać. A było co, wszak razem z Adrianem chodziliśmy najpierw do jednej grupy w przedszkolu(pamiętam, jak robiłam za niego zadania z religii), potem co prawda od 4 do 6 klasy szkoły podstawowej do osobnych oddziałów, ale już przez gimnazjum przebrnęliśmy razem. Adrian co prawda nie widzi, ale ma fenomenalną pamięć do faktów.
Szczerze powiedziawszy to trochę się bałam tego spotkania, bo przyznam się szczerze - nigdy nie byłam w tej części S-ca i niezbyt się orientowałam w tamtych stronach. A poza tym zawsze mi się wydawało, że jego rodzice są jacyś tacy, hmm... nieprzystępni? Tymczasem po krótkich perypetiach z szukaniem odpowiedniego bloku, otwarła mi bardzo sympatyczna kobieta w średnim wieku, która od razu mnie poznała. Po 15 latach. Zresztą Adrian rok temu też mnie poznał po głosie😊.
Zaprosili mnie do pokoju Adriana, ugościli herbatą i ciastem, jednak mi najbardziej zależało na rozmowie z nim. Adrian teraz nie wychodzi z domu, toteż każde odwiedziny są dla niego swoistą rozrywką. Zresztą, pewnie już się domyślacie, tematów do rozmów było bez liku. Te dwie godziny minęły nie wiadomo kiedy, a nam cały czas doskwierały doskonałe humory.

Wspaniale jest się spotkać raz na jakiś czas ze "starymi" znajomymi i pogawędzić o tym i o owym. Już jesteśmy wstępnie umówieni na kolejne spotkanie na czerwiec. Mam nadzieję, że mimo wszystko będzie on mniej zakręcony niż maj.

A wracając do 101 rocznicy urodzin Jana Pawła II, to pozwoliłam sobie skopiować grafikę z profilu burmistrza miasta, która po prostu mnie zachwyciła. Co prawda została wykonana na zeszłoroczne 100 lecie urodzin Karola Wojtyły, ale co tam... 

1299. Nie wszyscy to rozumieją...

 - Ty znowu pójdziesz w niedzielę do kościoła he, he, he - szyderczy śmiech Ślązaka wypełnił pokój, który dzieliłam z Młodszą na czas zawodów w Bydgoszczy. Wzruszyłam ramionami i wróciłam do czytanej lektury. Do moich uszów dobiegł syk Młodszej:
 - Zamknij się, bo to nie twoja sprawa.
 - Daj spokój - westchnęłam - szkoda twoich nerwów.
Przełom maja i czerwca jest dla mnie dość intensywny, ze względu na Lekkoatletyczne Grand Prix Polski oraz Mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce. Na razie mamy 3 weekendy startów pod rząd(za tydzień ostatni - w Szczecinie), potem chwila wytchnienia i na początku czerwca kolejna runda Grand Prix, tym razem w Krakowie. A potem spokój już do sierpnia, kiedy to na jego początek zaplanowany jest Finał Grand Prix w Sieradzu albo w Słupsku (są dwie wersje). Szczerze powiedziawszy to wyjątkowo wolałabym Sieradz, bo niedaleko jest Zduńska Wola, z której pochodził św. Maksymilian Kolbe. Rok temu mieliśmy hotel tuż obok muzeum poświęconego jego osobie. A skoro w tym roku mija 80 lat od Jego śmierci, można by było przy okazji je odwiedzić.
To jednak plany, które nie zawsze mogą mieć miejsce(wystarczy aby się okazało, że Finał jest jednak w Słupsku). Przeszłość to coś, co jest już pewne. I o tym można spokojnie już pisać.
Ostatnie cztery dni spędziłam na 49. Paralekkoatletycznych Mistrzostwach Polski, które miały miejsce na słynnym stadionie "Zawiszy" w Bydgoszczy. Hotel był dosłownie tuż obok niego(chociaż nie na samym terenie stadionu). Okna naszego(mojego i Młodszej) pokoju wychodziły na miejski cmentarz ewangelicki, a w oddali widać było wieże kościelną. Tak żeśmy się zastanawiały, czy to bardziej protestancka, czy też katolicka świątynia. Z pomocą przyszła nam aplikacja GoogleMaps, które twierdziły, że to jednak katolicki kościół.
Jak wiecie, raczej jestem praktykującą osobą, toteż ucieszyłam się, że istnieje szansa, że pójdę w niedzielę na Mszę świętą, skoro jest taka okazja. Szybko zobaczyłam o której jest poranna Msza - była o 8:00. Początkowo nawet Młodsza chciała ze mną iść, ale w ostateczności okazało się, że jej rzut oszczepem został przesunięty na 9:30, więc jej plany spełzły na niczym. Ja jednak, nie dość, że byłam wolna, to jeszcze na stadion miałam jechać dopiero po 10:00. Mogłam więc spokojnie iść na poranną Mszę świętą, a potem jeszcze na śniadanie. I tak też zrobiłam.
Rano wstałam już o 6:30 - musiałam jeszcze spakować moje rzeczy do torby, aby potem już na spokojnie zjeść coś. Z hotelu wyszłam niewiele ponad godzinę później. Według internetu trasa z niego do świątyni nie liczy nawet kilometra, jednak pierwszy raz szłam tą drogą, toteż wolałam wyjść wcześniej. Droga w sumie zajęła mi może 10 minut, po czym ukazała mi się sylwetka bydgoskiej parafii p.w. Świętego Krzyża, a z głośników wystawionych na zewnątrz wydobywały się tony śpiewanych godzinek.

W kalendarzu Kościoła Katolickiego wypadało właśnie Wniebowstąpienie Pańskie. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy obchodzono je w tygodniu, w czwartki. Wiąże się z tym pewna anegdotka. Przypadkowo tego dnia przyszłam do szkoły "lepiej ubrana". Pani woźna(tudzież świetliczanka - już nie pamiętam) zapytała się mnie co to za okazja. A ja, niepozorna ośmiolatka, ni stąd ni z owąd wypaliłam: "Przecież dziś Wniebowstąpienie". Mina tej kobiety bezcenna. Ale już nie zadawała dziwnych pytań.

Ołtarz główny w parafii

Wspomnienie Wniebowstąpienia Pańskiego napawa nas nadzieją, że po śmierci każdy z nas ma szansę doświadczyć tego samego cudu. Każdy, nawet niewierzący.

Ołtarze boczne

Msza trwała niecałą godzinę. Po jej zakończeniu zrobiłam jeszcze powyższe fotografie i niezbyt śpiesznym krokiem zmierzałam w stronę hotelu. Po drodze minęłam kościół protestancki wraz z okalającym go cmentarzem(nota bene wokół parafii Świętego Krzyża też był pokaźnych rozmiarów cmentarz) oraz cudownie kwitnące bzy. I chociaż wokoło mżył deszczyk, czułam jak wszystko dookoła budzi się do życia. 

Po powrocie do hotelu udałam się od razu na stołówkę. Zaraz po mnie przyszli na nią Gacioch z mamą. Widząc, że jestem w kurtce od razu się zaczęli pytać dlaczego. Wyjaśniłam im więc, że byłam na porannej Mszy świętej w tym kościele, co to go zza okien widać. Wiedziałam, że w ich przypadku nie będzie głupich komentarzy i tak też było. Nawet się pytali, czy dużo było ludzi. Na moje oko dosyć sporo. I kazanie było dosyć interesujące. Co ciekawe, w telewizorze na stołówce też szła Msza święta. No, ale ja jednak wolę osobisty udział. Dobrze, że niektórzy to rozumieją. A że inni nie, mówi się trudno, żyje się dalej.