1317. W tym biegu wszyscy byli bohaterami

Są takie momenty, kiedy jestem szczególnie dumna z faktu urodzenia się i mieszkania w tym, a nie innym miejscu na Ziemi. Bo niby Górny Śląsk głównie kojarzony jest z przemysłem oraz kopalniami. I słusznie, bo chociaż tych ostatnich coraz mniej funkcjonuje, to przecież jeszcze tak niedawno to głównie z ich powodu przez lata napływała w te rejony ludność z różnych stron Polski za przysłowiowym chlebem. A nawet z różnych krajów, wszak przez blisko 123 lata pozostawaliśmy pod zaborami trzech obcych państw.
Przyszła jednak niepodległość, a wraz z nią dylemat - przyłączyć ten teren do Niemiec, czy może pozostawić Polakom. Stawka była wysoka - ziemie te obfitowały w złoża węgla kamiennego, a na przełomie XIX oraz XX wieku to głównie ten surowiec wykorzystywano do funkcjonowania ówczesnego przemysłu. Ślązacy jednak czuli się bardziej Polakami. I pokazali to w znaczący sposób - w trzech kolejnych latach wzniecili powstania, które nie tylko pochłonęły życia wielu z nich, ale przede wszystkim spowodowały, że teren ten pozostał w obrębie granic Rzeczypospolitej, a kolejne pokolenia stały się dłużnikami historii stuleci.
Wczoraj obchodziliśmy 100-lecie zakończenia III Powstania Śląskiego, o którym szerzej pisałam w >>TYM<< wpisie. Z tego co wiem to był sam prezydent Andrzej Duda, który najpierw wziął udział w uroczystej Mszy świętej w katowickiej archikatedrze Chrystusa Króla, a następnie przemawiał przed charakterystycznym Pomnikiem Powstań Śląskich, znajdującym się naprzeciwko słynnego "Spodka". W swoim przemówieniu wskazał na ważną rolę Ślązaków w kształtowaniu się polskiej tożsamości po zakończeniu I wojny światowej: "Spotykamy się w Katowicach, w niezwykłym miejscu. Pod pomnikiem Powstańców Śląskich, pod trzema skrzydłami symbolizujące trzy zrywy ludu, który chciał, żeby była to ziemia polska. (...) Moment, w którym trzecie powstanie kończyło się, a jego efektem było wcielenie do ziemi polskiej znacznej części Śląska, uprzemysłowionej, niósł w sobie impuls rozwojowy. To był fundamentalny moment dla odrodzenia się Rzeczypospolitej Polskiej. Ślązacy chcieli być częścią Polski, byli gotowi chwycić za broń. 

W uroczystościach wzięły udział władze samorządowe, wojsko, służby mundurowe, a także władze reprezentujące województwa opolskie i wielkopolskie. Przy okazji prezydent oznaczył pośmiertnie Alfonsa Zgrzebnioka, jednego z dowódców I oraz II Powstania Śląskiego, przekazując na ręce jego krewnej, Józefy Miszczyk, Order Orła Białego. Oboje złożyli wieniec pod pomnikiem. Przykład Alfonsa Zgrzebnioka posłużył prezydentowi do zobrazowania sytuacji wielu wojaków, którzy nie mogli się cieszyć z włączenia ich ojcowizny do nowych granic Polski: "Pomimo, że jego rodzinna Opolszczyzna znalazła się poza granicami Polski, mógł z satysfakcją patrzeć, że jego działania w powstaniach przerodziły się w wolną, niepodległą Polskę, mocną Górnym Śląskiem".

Prezydent umieścił Powstania Śląskie na równi m.in. z Powstaniem Wielkopolskim czy Bitwą Warszawską. Zwrócił też uwagę na siłę Śląska, jaką stanowili nie tylko walczący powstańcy, a zwłaszcza wspomniał o nieopisanej roli kobiet - ich wsparciu oraz chwyceniu za broń. Podziękował dzieciom i młodzieży, jak również tym, którzy do dziś kultywują pamięć tych wydarzeń, w tym władzom samorządowym: "Z całego serca dziękuję wszystkim śląskim rodzinom, w których familijnej pamięci są te chwile. Dziękuję, że byliście za Polską i, że przy Polsce jesteście. Dziękuję władzom samorządowym za symboliczne podkreślenie trzech powstań, które buduje patriotyzm i poczucie odpowiedzialności"*.

Wszystko to działo się tuż obok mnie, a jednak tak daleko. Wtedy, kiedy Prezydent podkreślał rolę Powstań Śląskich, ja po drugiej stronie ronda razem z innymi wolontariuszami wydawałam pakiety startowe zawodnikom, którzy po południu mieli pobiec 4,2 km, by na sportowo uczcić pamięć bohaterów sprzed 100 lat. Nota bene sama byłam jednym z prawie 2000 biegaczy, którzy zdecydowali się zmierzyć z tym dystansem. Dlatego zależało mi, aby moja posługa nie kolidowała z samym startem. A biuro zawodów jest ku temu idealnym miejscem.

Co prawda spakowanie 400 pakietów(tyle przypadło na nasze stanowisko) mogłoby się wydawać bardzo czasochłonnym zajęciem, jednak przy opanowaniu odpowiedniej techniki wcale tak nie było. W zasadzie bardzo szybko wszystkie worki były pełne, wystarczyło tylko dołączyć do niego zadeklarowany przez sportowca rozmiar koszulki, wyciągając go uprzednio z rozstawionych z tyłu kartonów.

Wydawanie pakietów zaplanowano, z wiadomych powodów, zaplanowano na sobotę i niedzielę. Sobota - istny armagedon. Tłum ludzi taki, że niektórzy czekali i godzinę na wejście do Spodka. Za to niedziela - pełen luzik. Najlepiej obrazują to wydane numerki: pierwszego dnia ponad dwieście, drugiego: około stu. Oczywiście mówię tutaj tylko o moim i K. stanowisku. Nawet opracowałyśmy własny kod porozumiewawczy: rozmiarówki M i L brzmią podobnie, dlatego mówiłyśmy "męska/damska moda", "męski/damski listek". Nawet nieźle to funkcjonowało. Pomimo natłoku klientów, całe biuro spisało się bardzo dobrze, ba, ogólnopolski organizatorzy biegu stwierdzili, że byliśmy jednym z najbardziej wydajnych biur z jakimi miał do czynienia. A więc - brawo my!

Dzięki temu, że większość pakietów została odebrana w sobotę, nazajutrz skończyliśmy pracę biura zgodnie z planem. Zostały jeszcze dwie osoby do wydawania pakietów tym, którzy zostawili wszystko na ostatnią chwilę, ale reszta mogła spokojnie opuścić swoje stanowisko pracy. Jedni dostali przydział do innych zadań, a ja poszłam na start biegu. Po drodze strzeliłam sobie zdjęcie pod pomnikiem.

Bieg był podzielony na serie, którymi puszczani byli jego uczestnicy. Ja, z racji numeru, startowałam w ostatniej, o 16:40. Przede mną było już tylko 4,2 km. 

I Młodsza, która staje się z wiekiem coraz bardziej bezczelna. Jeżeli dostanie się do Kadry Narodowej jest równoważne z wyśmiewania się z możliwości innych, to ja dziękuję. A z drugiej strony, czemu nie "podskakuje" do sprawniejszych od siebie? Pocieszam się jednak tym, że pomimo wszystkiego zdałam maturę za 1 razem. A w sporcie nie muszę być przecież najlepsza. W ogóle dzień wcześniej przywiozłam jej papiery na obóz. Ktoś jednak odebrał pakiet za nią. No ok. byłam na innym stanowisku, więc nie było szansy przekazać. Spytałam się jej, czy po prostu nie może poczekać na mnie po biegu, bo wszystko mam w plecaku, a plecak pojechał już depozytem. Na co ona, że nie, bo jest tu z koleżankami, a ja na pewno dobiegnę na końcu, więc one nie będą na mnie czekać. Ewentualnie poprosi depozyt, aby jej wydał mój plecak i sama sobie wyciągnie. Wiedziałam, że to nie przejdzie, bo znam zasadę działania depozytu, ale już nic się nie odzywałam, tylko czekałam na start.

No dobra, przybiegłam na końcu, ale za to dostałam największe owacje. W ogóle to jeszcze raz dziękuję panu z Wieliczki, który zrezygnował z własnego czasu i towarzyszył mi w drodze.

Chwilę odpoczęłam i poszłam do depozytu po mój plecak. Po drodze minęłam wściekłą Młodszą, której nie wydali moich rzeczy. Powiedziałam jej, że może teraz ze mną podejść. Ona na to, że nie ma czasu i że przyjedzie do mnie do domu wieczorem, to jeszcze pogadamy. Tylko że tym razem ja nie miałam na to ani czasu, ani ochoty. Nie po to przez dwa dni wożę papiery, aby ona potem jeszcze zawracała mi po nocy tyłek. Zbyłam ją blefem, że po biegu idę ze znajomymi z wolontariatu na spotkanie podsumowujące. Ona na zawodach włóczy się nocami nie wiadomo gdzie i z kim, więc ja też od czasu do czasu mogę się z kimś zaufanym spotkać, nie koniecznie na %. Wkurzyła się jeszcze bardziej. Powiedziałam jej, że jak będę wracać, to mogę jej to po drodze podrzucić(chociaż zupełnie mi to nie było po drodze). Na początku powiedziała, że ok., ale później zadzwoniła do mnie z pytaniem, kiedy wracam, bo jak coś, to ona podjedzie po mnie do K-c, bo coś tam, coś tam. Powiedziałam jej że nie, że i tak za godzinę wracam i żeby czekała na mnie na centrum naszego miasta. Znowu czułam, że się wkurzyła, ale dlaczego to ona ma dyktować w tej sytuacji warunki. W każdym razie perspektywa miłego wieczora w Parku Śląskim, gdzie znajdowała się meta biegu, prysła jak bańka mydlana, a ja powoli zbierałam się do domu. Myślicie, że Młodsza czekała na mnie na umówionym przystanku? Zapomnijcie... Następnym razem nic jej nie wydrukuję.

Wiecie co, może i byłam na końcu listy biegu, ale dla mnie satysfakcją jest, że dobiegłam mimo wszystko. Nie zrobiłam tego dla braw, uznania, gratulacji, ale dla bohaterów sprzed stu lat. Oni zmagali się z upałem i potem od walk i karabinów, ja od wysiłku włożonego w bieg. 

A od dzisiaj przez 10 dni jestem na obozie sportowym, na który wcale nie chciałam jechać. Ja naprawdę po zawodach mam dość mieszkania z Młodszą, a tutaj przyjdzie mi dzielić z nią pokój przez ten czas... Trzymajcie się ciepło i przypominam o naszym wakacyjnym konkursie. Szczegóły w poprzednim poście.

* za P. Chrobok, Katowice. Prezydent Andrzej Duda na obchodach setnej rocznicy III Powstania Śląskiego: To był fundamentalny moment dla Polski, źródło: https://dziennikzachodni.pl/katowice-prezydent-andrzej-duda-na-obchodach-setnej-rocznicy-iii-powstania-slaskiego-to-byl-fundamentalny-moment-dla-polski/ar/c1-15695242

1316. Wakacyjny konkurs "Wszyscy jesteśmy rzemieślnikami"

Od jakiegoś czasu marzyło mi się zrobienie na blogu konkursu. Długo myślałam jak ma on wyglądać i jaką formę ma przyjąć. Tym bardziej, że nie chciałam, aby został on tylko przeprowadzony, najlepsi dostali nagrody i tyle. Chciałam, aby coś za sobą niósł, jakieś przesłanie. Żebyśmy mogli nie tylko siebie wzajemnie poznać, ale i miejsca, jakie nas otaczają i w jakich się wychowaliśmy. Pomysł przyszedł sam, a zainspirowany został niepozornym i milczącym człowiekiem, który jednak zapisał się zarówno w historii, jak i w tradycji. 

Jak zapewne większość z Was wie, aktualnie w kościele katolickim obchodzony jest Rok św. Józefa. Według przekazu, święty Józef był rzemieślnikiem, cieślą. Zapewne budował proste meble, które potem sprzedawał nabywcom. W tamtych czasach nie było salonów meblowych i chcąc zamówić np. półkę, szło się bezpośrednio do tego, kto się tym zajmował. Musiał mieć niezły fach w ręku, skoro utrzymywał z tego rodzinę zarówno w Betlejem, Nazarecie, jak i w dalekim Egipcie. Czy przekazał go młodemu Jezusowi? Sądząc po realiach tamtej epoki, można być niemal pewnym, że tak. Może Syn Boży przed rozpoczęciem nauczania też trudnił się wyrobem mebli, a stoły, ławy i półki, które wyszły spod jego rąk, znajdowały się w niejednym domostwie w Nazarecie?
Dzisiaj rzemiosło przybiera różne formy, a jedną z nich jest rzemiosło artystyczne. Jest to dziedzina bardzo szeroko rozumiana. Jedni malują cudowne obrazy, drudzy robią urokliwe kartki, kolejni piszą ujmujące wiersze, ktoś inny potrafi zrobić wiele ozdób dosłownie z niczego, jeszcze inni wykonują prześliczne fotografię, a jeszcze inni - ozdabiają swoje okna, balkony i ogrody ciekawymi kompozycjami z kwiatów. Jak widzicie, współczesne rzemiosło niejedno ma imię, co chcę pokazać przez pierwszą część konkursu. Domyślacie się jak brzmi zadanie konkursowe? Do końca miesiąca proszę wszystkich chętnych o przesłanie na mój adres meilowy - lolek90dg@gmail.com, swojego wiersza bądź zdjęcia(a może samego zdjęcia, np. otaczającego go piękna przyrody) jakiegoś stworzonego przez siebie wytworu artystycznego. Tematu przewodniego nie ma - a więc macie dowolność. Tylko proszę, z przyzwoitością. Poniżej zamieszczam baner, który chętni mogą wkleić na swoje blogi. Ale to nie jest wymóg konieczny. 

Za to takim wymogiem, o który Was poproszę jest napisanie w nagłówku wiadomości słowa "Konkurs" oraz swojego nicku internetowego. Łatwiej mi będzie to wszystko potem ogarnąć.

Druga część będzie związana z Waszym otoczeniem. Na pewno w miejscach, gdzie mieszkacie są obiekty, które można nazwać prawdziwymi dziełami sztuki. Czasami jest to jakiś budynek, obraz w kościele, fragment elewacji, kapliczka, figura, stara kamienica, nagrobek na cmentarzu. Wybór jest duży, na pewno znajdziecie coś dla siebie co Was zaciekawi. Proszę też o kilka słów na temat tego obiektu, naprawdę, krótki opis.

Generalnie chciałam to podzielić tylko na dwa etapy, ale tak sobie pomyślałam, że w wielu miejscowościach znajdują się świątynię, których patronem jest święty Józef. Względnie może to być kościół, w którym byliście, np. podczas jakiejś wycieczki. To zadanie będzie poza konkursem(chyba, że ktoś połączy je z drugą częścią), jednak ciekawą pamiątką tej zabawy może być mapa z naszymi kościołami św. Józefa.

Za konkurs przewidziane są nagrody. Jestem na ukończeniu mojej powieści o św. Józefie, więc raczej ją dołączę do paczek. A z resztą się zobaczy.

A skoro mówimy o kościołach czy też sanktuariach, którym patronuje św. Józef, to być może uda mi się odbyć zaaaaleeeegłeeee praktyki w jednym z nich. O ile oczywiście dostanę pozytywną odpowiedź. Nie ma to jak szukania miejsca praktyk na własną rękę i przekonywanie, że wcale się tak wiele nie traci, przyjmując na nie osoby z niepełnosprawnością. Że wolniej, nie znaczy gorzej. Że wbrew pozorom, mogę wiele. Wbrew wszystkiemu, nawet pesymistycznemu nastawieniu uczelnianego opiekuna praktyk.

Trzymajcie się ciepło!

1315. Drobnostki też cieszą

Przy blokach na moim osiedlu są niewielkie poletka, które są przeznaczone do zagospodarowania przez mieszkańców owego budynku. Najczęściej są to ci, którzy mieszkają na parterze - przynajmniej mają zielono/kolorowo pod oknami. Czy ktoś z wyższych pięter zajmuje się tymi "ogródkami"? Wątpię.

Pod moją klatką są trzy takie poletka - dwa od przodu, jedno od tyłu. Te od tyłu oraz po lewej stronie od wejścia zachwycają tym, co w nich rośnie i widać, że ktoś o nie dba. Natomiast to od prawej strony to raczej odstrasza. Kiedyś było obrośnięte krzewami śnieguliczki, które były jako żywopłot(co też jest raczej u nas praktykowane). Co prawda wewnątrz nic nie rosło, jak w innych ogródeczkach, ale przynajmniej jakoś to wyglądało. Jednak jakiś czas temu administracja wykopała te krzewy(które w większości i tak uschły) i odgrodziła skwerek od zewnątrz płotkiem(da się jednak do niego wejść schodząc ze schodów prowadzących do klatki). 
Drażnił mnie ten widok, nie powiem że nie. Nawet kiedyś zapytałam się jednej z sąsiadek, która ma okna centralnie nad tym skrawkiem, czy kiedyś coś tam posieje. W odpowiedzi usłyszałam, że to nie jest jej ogródek. Jeśli nie jej, to czyj? Jak się okazało, "niczyj". No może nie do końca, bo administracji, ale administracja jakoś nie jest specjalnie zainteresowana jego zagospodarowaniem. Gdybym miała balkon to może aż tak by mi na tym nie zależało, no ale mój lokal go nie zawiera.

Tego mi właśnie było trzeba. Paradoksalnie zeszłoroczna oraz tegoroczna pandemia i związane z nimi ograniczenia miały też swoje plusy - dzięki przeniesieniu zajęć na studiach na platformę on-line zyskiwałam średnio 3 godziny w ciągu doby, które normalnie przeznaczałam na dojazd do Krakowa. Nawet nie wiecie jak wiele można zrobić przez ten czas - ja już zapomniałam :). I kiedy tak wiele ludzi narzekało na nudę i bezczynność, ja doprowadzałam do ładu i składu ten nieszczęsny "ogródek".

Aktualne efekty nie są może powalające, ale od czegoś trzeba zacząć. Z drugiej strony, może nie usiądę w nim z książką w ręku, ale nie to jest przecież najważniejsze. Najważniejsze jest to, aby na osiedlu z "wielkiej płyty".

Jeszcze tydzień temu kwitło na fioletowo

Dwa tygodnie temu przyjechał do mnie kuzyn z zaproszeniem na ślub. Wzruszyłam się. Może nie tyle samym zaproszeniem mnie na ślub, ale jego formą. Otóż zawsze zapraszali mnie wraz z rodzicami i siostrą. A teraz zostałam zaproszona oddzielnie. Fakt, nie mieszkam już w domu rodzinnym, ale i tak się wzruszyłam tym wszystkim po stokroć. Odważyłam się nawet i napisałam do naszej Gosi prośbę o wykonanie jakiejś kartki z tej okazji. Wiedziałam, że spod jej zdolnych paluszków wyjdzie coś wspaniałego, ale aż takiej perełki się nie spodziewałam.

Nie da się nie zachwycić, prawda? Osobiście czekałam na ten zachwyt jeden dzień, ponieważ kiedy przybył do mnie listonosz, nie było mnie w domu. Ale jest też pozytywny aspekt tego wszystkiego - wiem, że był i pukał do drzwi, bo zostawił w nich awizo. Progres...

A mnie być może od września będzie czekało niemałe wyzwanie. Na razie nie chcę mówić o co chodzi, bo jestem na etapie rekrutacji, ale jak już uda mi się ją przejść, to wszystko Wam wyjaśnię.

Pozdrowienia przesyłam i trzymajcie się ciepło!

1314. Ukryte identyfikatory naszej tożsamości(tekst nie tylko dla osób wierzących)

Czy zastawialiście się kiedyś co zrobilibyście w sytuacji, gdyby jakaś nieznajoma osoba zadała Wam proste pytanie: "Kim ty tak właściwie jesteś?". Zapewne nie wiedzielibyśmy co odpowiedzieć, a przynajmniej większość z nas by tego nie wiedziała. Tymczasem są pewne symbole, które mogą pomóc w identyfikacji naszej tożsamości. Jakie?

1. Krzyżyk lub medalik. Może nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale to co mamy na szyi lub nadgarstku od razu rzuca się w oczy. Przy pierwszym spotkaniu z nieznaną nam osobą zauważamy, że jej biżuteria niesie za sobą jakieś przesłanie. Tak samo jest z krzyżykiem lub medalikiem - to co mamy na sobie mówi bardzo dużo o naszej osobowości, zainteresowaniach, a także wyznaniu.

2. Pismo Święte. W kawałach o kobietach bardzo często pojawia się temat ich torebki, w której można znaleźć praktycznie wszystko. Więc może znajdzie się w nich miejsce również na małe wydanie Pisma Świętego, albo samej Ewangelii? Taka mała książeczka bez problemu mieści się w dłoni, a w dodatku nie waży zbyt wiele. Jeśli jednak nie mamy takiej możliwości, możemy pobrać taką aplikację na telefon (oczywiście znowu w miarę naszych możliwości). Dzięki temu będziemy mieć stały dostęp do czytań z danego dnia oraz modlitw, których nie znamy na pamięć.

3. Różaniec. Jedziemy do pracy lub szkoły, ale nie chcemy słuchać ani wiadomości, ani muzyki, a nikt znajomy nie siedzi obok nas. Co wtedy robić? Można na przykład wyciągnąć różaniec i zacząć się na nim modlić. To jest nasze świadectwo, a może zdarzyć się tak, że ktoś to zauważy i sam zacznie tak robić.

4. Uśmiech. Nie ma nic gorszego od wiecznie niezadowolonych z czegoś osób. A tych niestety w naszym świecie jest coraz więcej. Nauczmy się szczerze uśmiechać do innych. Przechodząc obok nieznajomego, możemy podarować mu uśmiech. We współczesnym świecie pełnym perfekcjonizmu i zapracowania nieustannie brakuje prostoty. 

5. Coś do jedzenia. Nie możemy zaniedbywać własnego ciała, co jest nawiązaniem do piątego przykazania Bożego. Dlatego dbajmy o nie. Jak? Nie odchudzajmy się na siłę i nie obżerajmy. Widząc bezdomnego możemy dać mu coś do zjedzenia - nieważne, czy bułkę, czy nas ulubiony baton. Ten mały gest może mieć wielką moc.

6. Leki. Podobnie jak w punkcie piątym, jest to odniesienie do piątego przykazania. Jeżeli wiemy, że na coś chorujemy, powinniśmy mieć odpowiednie leki zawsze przy sobie. Nie tylko ze względu na nas samych, ale też z miłości dla naszych bliskich i znajomych. Bo chyba nikt z nich nie chce, abyśmy przez czyjeś zaniedbanie trafili do szpitala.

7. Kartka i długopis. Chyba każdy z nas zna to uczucie, kiedy przychodzi nam do głowy jakiś pomysł. Jesteśmy przeszczęśliwi, że w końcu wpadliśmy na rozwiązanie problemu... I pyk! Już go nie ma. Doznajemy rozczarowania, a przez to poświęcamy jeszcze więcej czasu na przypomnienie sobie tej kwestii. Dlatego dobrym sposobem na zapominanie jest zapisanie sobie od razu naszego pomysłu. Nie muszą to być składne zdania, ważne, abyśmy sami znali ich sens.

8. Pieniądze. Zawsze warto mieć przy sobie kilka groszy, ponieważ nigdy nie wiadomo, czy czasami nam się one nie przydadzą. Nie wiemy przecież, czy nie spotkamy na swojej drodze kogoś, kto nie będzie potrzebował naszej pomocy. Kupienie komuś głodnemu bułki kosztuje niewiele, ale jest to prawdziwy gest miłosierdzia. 

9. Numer do bliskiej osoby. Nie da się ukryć, że utrzymanie stosunków przyjacielskich to coś bardzo ważnego. Przyjaciel to przecież ten ktoś, kto zawsze jest przy nas, na dobre i na złe. Ponieważ zazwyczaj jest pierwszą osobą, która dowiaduje się o nowinkach z naszego życia, dlatego warto w wolnej chwili zadzwonić do niego i umówić się na spotkanie.

10. Zegarek. Nikt z nas nie lubi spóźnialskich. Szanujmy czas innych tak samo jak swój. Bądźmy więc punktualni - to jeden z najlepszych wyrazów szacunku do innych. Miejmy też czas na realizację powierzonych nam talentów, poprzez umiejętne zarządzanie czasem. Dzięki temu znajdziemy w naszym życiu czas na odpoczynek, pracę oraz realizację swoich celów.

Na podstawie: https://deon.pl/wiara/duchowosc/10-rzeczy-ktore-katolik-powinien-miec-zawsze-przy-sobie,458801

Powyższy tekst oparłam na artykule "10 rzeczy, które katolik powinien mieć zawsze przy sobie", który jakiś czas temu pojawił się na portalu deon.pl. Jednak tak sobie myślę, że o ile 3 pierwsze punkty faktycznie mogą tyczyć się osób wierzących, o tyle pozostałe są tak uniwersalne, że może się z nimi identyfikować praktycznie każdy. A Wy, czy myślicie, że któreś z powyższych przedmiotów/symboli w jakiś sposób Was identyfikuje w społeczeństwie? Bo myślę, że do mnie bez wątpienia pasuje 1(noszę szkaplerz karmelitański), 3, 4, 9 oraz 10. W czasach kiedy studiowałam w Krakowie starałam się też robić więcej kanapek, aby potem podzielić się nimi np. z żebrzącymi pod tunelem prowadzącym z krakowskich Plantów na dworzec autobusowy. 

Trzymajcie się ciepło i uważajcie na siebie podczas wakacji

1313. "Mam przed oczami dzień pożegnania, spojrzenia mówią bez słów. A w myślach smutek i ból rozstania, lęk, że nie ujrzę Cię znów."

Na naszej życiowej drodze spotykamy różne osoby. Jedne są w naszym życiu obecne krócej, inne dłużej. Jednak niekiedy są to takie osoby, które co prawda pojawiają się tylko na momencik, ale poprzez swoją nietuzinkową osobowość i sposób bycia zapadają w nasze serca oraz w pamięć na długi czas, jeżeli nie na zawsze. Dla mnie taką osobą była jedna z moich nauczycielek, pani Basia. Chociaż gościła w moim życiu jedynie przez 10 miesięcy, wypaliła w nim ślad, który po dzień dzisiejszy nie chce się zabliźnić.
Zakończenie roku szkolnego 2000/2001 wywołało we mnie, jedenastoletnim dziecku, mieszane uczucia. Z jednej strony cieszyłam się z końca nauki, nadchodzących dwumiesięcznych wakacji, jednego z trzech na całą szkołę(a była to podstawówka i gimnazjum) świadectwa z wyróżnieniem. A z drugiej strony wiedziałam, że po powrocie z zasłużonego wypoczynku już nie zobaczę jednej z moich ukochanych nauczycielek. Zresztą to dla niej napisałam mój wiersz o św. Barbarze.

Wiadomość o jej odejściu z naszej szkoły pani Basi nie spadła na nas jak przysłowiowy grom z jasnego nieba - wiedzieliśmy o tym od dawna. A jednak był to za krótki czas na przygotowanie się na to. Bo jak nie lubić osoby, która ucznia faktycznie stawia na pierwszym miejscu? Która dwoi się i troi, aby każdemu wytłumaczyć zawiłe meandry działań matematycznych(a były to łączone klasy, gdzie każdy z nas był na różnym poziomie inteligencji)? Która w tym celu pochyla się nad każdym uczniem i robi to z anielską cierpliwością? Która co rusz wymyśla jakąś nową zabawę dydaktyczną? Która sama robi mniej sprawnym uczniom notatki w zeszytach? Która dostrzega potencjał uczniów i wykorzystuje go w niebanalny sposób(np. prosząc czwartoklasistów o wykonanie zadania przeznaczonego dla gimnazjalistów)? Która w końcu poświęca swój czas i dzwoni po kuratoriach załatwiając uczniom warunki pisania olimpiad dostosowane do ich manualnych możliwości? No jak?

Czasami na matematyce pojawiało się coś z innych przedmiotów(tutaj z angielskiego)

Moje wewnętrzne JA buntowało się na taki stan rzeczy, ale przecież te dwadzieścia lat temu nic nie mogłam na to poradzić. Tego ostatniego dnia roku szkolnego było mi naprawdę przykro, że to wszystko już się kończy. Oczywiście poszliśmy się całym zespołem klasowym pożegnać, ostatnie wymiany słów i gestów wbiły mi się w pamięć. Ostatnie zdjęcie, którego odbitkę bezskutecznie próbuję zdobyć... No właśnie, nie mam żadnego z nią zdjęcia, ale uchował się jeszcze zeszyt, jedyny z czwartej klasy, moja jedyna po niej pamiątka.

Któremu nauczycielowi by się chciało zanotować coś uczniowi w zeszycie

Dodatkowo pojawiła się nutka niepewności - jaka będzie ta nowa nauczycielka? I chociaż ostatecznie okazała się bardzo sympatyczną osobą(i nie piszę tego tylko dlatego, że zawsze miałam u niej dobre oceny), ale to jednak pani Basia skradła moje serce. Po latach, w ostatniej klasie gimnazjum, napisałam nawet wiersz poświęcony jej pamięci, po trochu inspirowany też moimi ówczesnymi fascynacjami muzycznymi.

Pani Basi od matematyki...

Otwieram zeszyt do geometrii.
Nastawiam radio na pewną piosenkę.
Próbuję się uczyć trygonometrii.
Na kartce widzę znajomą rękę.

„Jej czarne oczy” mi chodzą po głowie.
Ja tego nie chcę wcale, o nie!
Lecz co ja zrobię, kto mi to powie?
Że ciągle o nich marzę i śnię.

Pan Ivan napisał mądre słowa.
„Miłość, tęsknota ścigają się”.
A w mojej głowie jest bomba myślowa.
Czy to tak można, kto to wie?

Wspomnienia wracają, nie mogę zapomnieć,
tych pięknych chwil, co tak dawno były.
I teraz, żyjąc w tym morzu wspomnień,
Marzenia moje się odrodziły.

Lolek, marzec 2006

Bo  co innego mogła wymyślić piętnastoletnia gimnazjalistka, która od kilku lat zamiast skupiać się na lekcjach, wyglądała ciągle przez okno w klasie. Zamajaczy znajoma sylwetka ukochanej matematyczki, czy nie zamajaczy? Przecież obiecała, że będzie nas odwiedzać...

Moja ulubiona lekcja - cyfry w systemie rzymskim(ps. to IC jest przekreślone tylko dlatego, aby pokazać, że tak się nie zapisuje 99)

Od tamtego pożegnania widziałam jednak panią Basię tylko raz. Było to podczas miejskiego rozdania nagród dla uczniów odnoszących szczególne sukcesy w nauce. Wielokrotnie otrzymywałam to wyróżnienie, jednak ten jeden raz miałam okazje odebrać je osobiście. Zamieniłyśmy wtedy kilka ciepłych słów. Słów, które kolejny raz zapadły mi w umysł i w serce.

Dzisiaj wiem, że tych 10 miesięcy w niejaki sposób ukształtowało mój sposób myślenia oraz pozwoliło uwierzyć w siebie. O tym wszystkim napisałam jej w liście, który wysłałam jej z dalekiej Panamy. Mam cichą nadzieję, że doszedł, i nawet w przypadku, kiedy nie skojarzyła sobie kim ja jestem, czy też nie pamiętała mnie(co jest zupełnie zrozumiałe), to poczuła jakąś wewnętrzną satysfakcję... Bo przecież efekty naszych działań mogą przyjść dopiero z czasem. Za to ich skala może być nieporównywalna z ogólnie przyjętym standardem. A nawet po cichu marzę, że jeszcze kiedyś dane nam będzie się jeszcze raz spotkać i wszystko jej opowiedzieć.

Rada na całe życie, nie tylko na lekcje, podczas których ma się chwilę zwątpienia we własne możliwości