1315. Drobnostki też cieszą

Przy blokach na moim osiedlu są niewielkie poletka, które są przeznaczone do zagospodarowania przez mieszkańców owego budynku. Najczęściej są to ci, którzy mieszkają na parterze - przynajmniej mają zielono/kolorowo pod oknami. Czy ktoś z wyższych pięter zajmuje się tymi "ogródkami"? Wątpię.

Pod moją klatką są trzy takie poletka - dwa od przodu, jedno od tyłu. Te od tyłu oraz po lewej stronie od wejścia zachwycają tym, co w nich rośnie i widać, że ktoś o nie dba. Natomiast to od prawej strony to raczej odstrasza. Kiedyś było obrośnięte krzewami śnieguliczki, które były jako żywopłot(co też jest raczej u nas praktykowane). Co prawda wewnątrz nic nie rosło, jak w innych ogródeczkach, ale przynajmniej jakoś to wyglądało. Jednak jakiś czas temu administracja wykopała te krzewy(które w większości i tak uschły) i odgrodziła skwerek od zewnątrz płotkiem(da się jednak do niego wejść schodząc ze schodów prowadzących do klatki). 
Drażnił mnie ten widok, nie powiem że nie. Nawet kiedyś zapytałam się jednej z sąsiadek, która ma okna centralnie nad tym skrawkiem, czy kiedyś coś tam posieje. W odpowiedzi usłyszałam, że to nie jest jej ogródek. Jeśli nie jej, to czyj? Jak się okazało, "niczyj". No może nie do końca, bo administracji, ale administracja jakoś nie jest specjalnie zainteresowana jego zagospodarowaniem. Gdybym miała balkon to może aż tak by mi na tym nie zależało, no ale mój lokal go nie zawiera.

Tego mi właśnie było trzeba. Paradoksalnie zeszłoroczna oraz tegoroczna pandemia i związane z nimi ograniczenia miały też swoje plusy - dzięki przeniesieniu zajęć na studiach na platformę on-line zyskiwałam średnio 3 godziny w ciągu doby, które normalnie przeznaczałam na dojazd do Krakowa. Nawet nie wiecie jak wiele można zrobić przez ten czas - ja już zapomniałam :). I kiedy tak wiele ludzi narzekało na nudę i bezczynność, ja doprowadzałam do ładu i składu ten nieszczęsny "ogródek".

Aktualne efekty nie są może powalające, ale od czegoś trzeba zacząć. Z drugiej strony, może nie usiądę w nim z książką w ręku, ale nie to jest przecież najważniejsze. Najważniejsze jest to, aby na osiedlu z "wielkiej płyty".

Jeszcze tydzień temu kwitło na fioletowo

Dwa tygodnie temu przyjechał do mnie kuzyn z zaproszeniem na ślub. Wzruszyłam się. Może nie tyle samym zaproszeniem mnie na ślub, ale jego formą. Otóż zawsze zapraszali mnie wraz z rodzicami i siostrą. A teraz zostałam zaproszona oddzielnie. Fakt, nie mieszkam już w domu rodzinnym, ale i tak się wzruszyłam tym wszystkim po stokroć. Odważyłam się nawet i napisałam do naszej Gosi prośbę o wykonanie jakiejś kartki z tej okazji. Wiedziałam, że spod jej zdolnych paluszków wyjdzie coś wspaniałego, ale aż takiej perełki się nie spodziewałam.

Nie da się nie zachwycić, prawda? Osobiście czekałam na ten zachwyt jeden dzień, ponieważ kiedy przybył do mnie listonosz, nie było mnie w domu. Ale jest też pozytywny aspekt tego wszystkiego - wiem, że był i pukał do drzwi, bo zostawił w nich awizo. Progres...

A mnie być może od września będzie czekało niemałe wyzwanie. Na razie nie chcę mówić o co chodzi, bo jestem na etapie rekrutacji, ale jak już uda mi się ją przejść, to wszystko Wam wyjaśnię.

Pozdrowienia przesyłam i trzymajcie się ciepło!