1558. Studencka zimowa wyprawa na Babią Górę

Tegoroczną przerwę świąteczną zwieńczyło spełnienie jednego z moich małych marzeń, a mianowicie wejście na najwyższy szczyt masywu Babiej Góry - Diablak. Marzyłam o tym od najwcześniejszych lat dzieciństwa. Niegdyś niemal każde wakacje spędzałam w stronach, z których wychował się mój tata. Odkąd pamiętam, okna w pokojach, w których nocowałam, wychodziły widokiem właśnie na Babią Górę. Tylko marzenia marzeniami, a rzeczywistość rzeczywistością. Nie ukrywajmy, nie za bardzo miał kto ze mną iść. 
Dlatego kiedy zobaczyłam, że wydział organizuje wyprawę na najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich, po krótkim namyśle stwierdziłam, że zaryzykuję i zapiszę się na niego. Najwyżej, znając moją sytuację sprawnościową (chociażby Starościna, która jest też przewodniczącą samorządu Wydziału Teologicznego) wyrzucą mnie ze składu. A wtedy nie wiem, może prosiłabym Bacę, żeby ze mną pojechał, ryzykując że narażę się jego dziewczynie.

Na szczęście nic takiego nie nastąpiło, wręcz przeciwnie - kilka dni temu zobaczyłam, że zostałam zaproszona do grupy na facebooku. Wooow! Co prawda trochę obawiałam się o kolano, ale co tam. Nie boli mnie już tak bardzo, więc uznałam, że nie powinno być tak źle. Z czasem kilka osób się wykruszyło i została nas 6 studentów + 2 "opiekunów". Nie opłacało się nawet wynajmować busa, a więc ci, którzy nie mają samochodów dogadywali się ze zmotoryzowanymi. Kiedy napisałam na grupie, że nie mam jak dojechać (Starościna w ostatniej chwili napisała, że jednak nie będzie busu), niemal od razu napisał do mnie Miki, że może mnie zabrać ze sobą. Jakąś godzinę później pisała do mnie Starościna, gdzie ja mieszkam, bo szuka mi samochodu. Odpisałam jej zgodnie z prawdą, że już sobie załatwiłam transport. W odpowiedzi otrzymałam, że na drugi raz nic mi nie będzie załatwiać... Cyrk na kółkach!

Z Mikim umówiliśmy się o 5:00 rano pod zamkiem w Będzinie. Tej nocy była taka mgła, że ledwie było widać z chodnika tamtejszy kościół p.w. Trójcy Świętej.

O zamku już nie wspominając. Na szczęście dosyć dobrze znam okolicę, więc wiedziałam gdzie jest pożądany obiekt. Ponieważ autobus dowiózł mnie na odpowiedni przystanek ok. godziny 4:20, a na teren zamku dotarłam wolnym krokiem jakieś 10 minut później, miałam jeszcze jakieś 30 minut czekania. Pokręciłam się więc trochę po okolicy, oczywiście nie oddalałam się zbytnio od umówionego miejsca, bo i mgła, i ciemno, i pewnie teren nierówny. A naprawdę nie chciałam się potłuc przed wyprawą.

Miki przyjechał kilka minut po 5. Wraz ze mną zabrał jeszcze swojego kolegę z roku - Przemka. Spotkaliśmy się pierwszy raz, ale i jeden, i drugi należą do tej grupy ludzi, których nie da się nie lubić. Dwie godziny upłynęły nam w przyjaznej i sympatycznej atmosferze.

Na parking na Przełęczy Krowiarki, z którego wchodzi się na czerwony szlak, zajechaliśmy ok. 7:20 (po drodze jeszcze zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej w okolicach Suchej Beskidzkiej). Na miejscu była już jedna z pań Doktor, z którą mam zajęcia oraz jej koleżanka. Musieliśmy tylko zaczekać na jeszcze jeden samochód, którym przyjechało jeszcze dwójka uczestników wyprawy. W ostatniej chwili wycofała się jeszcze jedna osoba. Kiedy poczynaliśmy ostatnie przygotowania do wspinaczki, pani Doktor poszła zakupić bilety uprawniające nas do wejścia na teren Babiogórskiego Parku Narodowego. Jeśli wierzyć jej słowom, to fundusze na ten cel przekazał sam ksiądz dziekan Wydziału.

Trasa licząca niewiele ponad 10 km. została podzielona na trzy odcinki. Po pokonaniu każdego z nich następowała dłuższa przerwa. Od razu wyjaśniam, że te odcinki nie były sobie równe, ponieważ każdy z nich składał się z różnego stopnia nachylenia stoku. 

Pierwszy etap prowadził na wzniesienie zwane Sokolicą. Był to najbardziej wymagający odcinek i to nie tylko w mojej ocenie. Na tym fragmencie towarzyszyły nam iglaste drzewa, które od czasu do czasu przepuszczały przez swoje korony promienie słoneczme. W porze letniej na Sokolicę można wejść w większości po "drewnianych schodach". Teraz owe schody były pokryte śniegiem i lodem. Aby nam było łatwiej iść, po pokonaniu jakiś 500 metrów założyliśmy raczki albo raki. Ten kto nie miał swoich, otrzymał od pani Doktor, która miała kilka par. I tutaj przydatne okazały się powalone drzewa mijane po drodze - człowiek mógł się na czymś zeprzeć. Od razu lepiej się szło, przynajmniej według subiektywnej oceny każdego z nas. 

Tak w większości wyglądała trasa na Sokolicę

Na miejsce dotarliśmy po ok. dwóch godzinach. Nie był to rekord świata, ba, pani Doktor nawet obawiała się, że na szczyt dojdziemy około godziny 15:00, nie mówiąc już o zejściu. Na Sokolicy znajduje się taras widokowy, z którego rozciąga się zarówno panorama Babiej Góry, jak i leżącej w dole okolicy.

Po odpoczynku połączonym z uzupełnieniem spalonych kalorii ruszyliśmy w dalszą drogę. Drugi etap naszej trasy prowadził na Kępę. Humory nam dopisywały, ktoś nawet rzucił suchar, że na Kępie powinien na nas czekać ksiądz Dziekan, który ma bardzo podobne nazwisko. Trasa była już nieco łagodniejsza. Wydawać by się mogło, że wiatr zacznie nam dokuczać, ponieważ las iglasty, który nieco nas od niego ochraniał, stopniowo zaczął przeistaczać się w kosodrzewinę.

Na Kępie rozdzieliliśmy się - Miki i Przemo poszli szybciej, ja, pani Doktor, Klementyna i Marcin szliśmy wolniej. Ostatni fragment trasy prowadził przez szczyt znany Gówniakiem. Tym razem kosodrzewina stopniowo znikała pod warstwą śniegu. Dzień wcześniej wyczytałam, że miejscami jej wysokość dochodzi do 1,5 metra. Czyli właściwie niektóre krzewy w całości pokryte były śnieżnym puchem. I to by się zgadzało, ponieważ miejscami spod śniegu wyglądały tylko ich wierzchołki. W pewnym momencie zastanawiałam się co by się stało, gdyby człowiek wpadł w taką zaspę... Po drodze mijaliśmy też różne "skalne piramidy", jednak nie udało mi się ich uchwycić na zdjęciu (być może ktoś inny to zrobił). Przy pokonywaniu kolejnych wzniesień, nieosłaniany przez nic wiatr, coraz bardziej hulał między nami. Miejscami podejścia były dosyć strome, jednak zdecydowanie wolę wchodzić na nie niż z nich schodzić. 

Na Babią Górę dotarliśmy ok. 13:45, czyli o jakąś godzinę szybciej niż zakładała pani Doktor. Przyznam się szczerze, że to brnięcie w śniegu tak mnie wykończyło, że za każdym razem, kiedy okazywało się, że przede mną jeszcze jedno wzniesienie, wewnątrz siebie aż jęczałam. Co nie oznacza, że miałam zamiar się poddać. Zbyt wiele osób wierzyło w to, że mi się uda, że dojdę na ten szczyt. Czyż mogłam ich zawieść. Wreszcie nie tylko usłyszałam, że szczyt jest już tuż tuż, ale i zobaczyłam go na własne oczy. Na nim już na nas czekali Miki i Przemo. 

Na Diablaku mieliśmy 30 minut zasłużonej przerwy, podczas której odpoczęliśmy i zregenerowaliśmy siły po dosyć wymagającym marszu. A przy okazji podziwialiśmy widoki zarówno po stronie polskiej, jak i słowackiej. Babia Góra jest bowiem naturalną granicą oddzielającą te dwa państwa (o czym nie dawały zapomnieć chociażby przychodzące do 1 w nocy SMSy). W ten sposób można było być jedną nogą w Polsce, a drugą w Słowacji. Sympatycznym akcentem było poczęstowanie przez panią Doktor całej grupy cukierkami, w ramach nagrody za zdobycie szczytu.

Wytrwali zdobywcy Diablaka

Za mną panorama na Słowację - jest radość!

Obelisk poświęcony Janowi Pawłowi II

Po w pełni zasłużonym odpoczynku zaczęliśmy schodzić w dół. Czas mieliśmy dobry - było ok. 14:30. W drodze powrotnej asekurował mnie Marcin. Mimo wszystko schodzenie po śniegu i lodzie jest dużo trudniejsze (przynajmniej dla mnie) niż wchodzenie w takich warunkach. A tam gdzie zejście było dla mnie awykonalne po prostu zjeżdżałam na tyłku. Metoda wyszła dość spontanicznie - na którymś ze stromszych podejść wywaliłam się i ja, i Marcin. Wiedziałam, że raczej nie dam rady wstać, więc powiedziałam, że zjadę na tyłku. Wszystko w myśl zasady, że w życiu jakoś trzeba sobie radzić. Marcin wytrzeszczył oczy, ale nic nie powiedział. Co więcej, sam po mnie zjechał. A to wszystko na oczach pani Doktor, pani Ani oraz Klementyny, które pękały ze śmiechu. Jednak jak mówi przysłowie: ten się śmieje, kto się śmieje ostatni. Klementyna i pani Ania w pewnym momencie zobaczyły plusy mojego patentu i same zaczęły go stosować przy bardziej stromych wzniesieniach (pani Doktor dzielnie wspomagała się tam kijkami). Przy tym zaliczyłam kilkanaście (kilkadziesiąt? - naprawdę, nie liczyłam) upadków. Trochę się obawiałam o to moje kolano, o którym ostatnio pisałam. Na szczęście upadałam na tyłek. No i jak to bywa w życiu - po każdym upadku trzeba było się podnieść, choćby z pomocą innych osób.

Zejście poszło nam dużo szybciej niż wejście. Na Babią Górę wchodziliśmy w niecałe 5 godzin (wliczając w to dwie 30-minutowe przerwy), schodziliśmy z niej w niecałe 4 godziny (wliczając w to jedną 15-minutową przerwę na Sokolicy). Chociaż nie będę ukrywać, że ostatni odcinek z Sokolicy na parking dłużył mi się niesamowicie. Musiałam jednak się zmobilizować i wykrzesać z siebie potrzebne siły. Otuchy dodawał mi dzięcioł stukający w drzewo. Mimo wszystko poczułam pewną ulgę, kiedy pomiędzy drzewami zaczęły mi majaczyć zarysy parkingu. Im bardziej zbliżaliśmy się do niego, tym był on wyraźniejszy. Wreszcie wyszliśmy z lasu i siedząc na ławce mogliśmy z Marcinem spokojnie czekać na panią Doktor, panią Anię i Klementynę (bo Miki i Przemo już dawno czekali na nas w samochodzie). Jeszcze chwilę rozmawialiśmy na różne tematy i mogliśmy powoli wracać do domu. Szczerze powiedziawszy to byłam tak wypompowana, że padłam zaraz po wyruszeniu w drogę.

To był bardzo miło i przyjemnie spędzony czas. Chociaż skłamałabym, że nie był wymagający. Pewnie dla niejednej zdrowej osoby przejście całego szlaku byłoby wykańczające, a co dopiero dla kogoś z niepełnosprawnością ruchową. Ale z drugiej strony ktoś kiedyś powiedział, żeby się nie spodziewać, że będę chodziła. A jeżeli już to z trudem. No, niejako miał ten ktoś rację, ale chyba nie spodziewał się wtedy, że wybiorę się na szczyty gór. Mam cichutką nadzieję, że zdobędę jeszcze niejeden z nich.

P.S. Więcej zdjęć będzie, jak otrzymam je od reszty uczestników wyprawy.

1557. Święty Dyzma - jedyny, który zwrócił się do Jezusa po imieniu

Dobry łotr - święty Dyzma

św. Dyzma (źródło ilustracji)

Bo święty Dyzma był potrzebny,
aby stanąć na Bożej Drodze,
w ostatnich chwilach bicia serca,
Tego, który okazał się Zbawieniem.
Gdy wisiał na krzyżu,
być może złorzeczył tym,
którzy go do niego przybili,
i pragnął dla nich takiej samej kary.
A może od razu,
poznał w obliczu skazańca,
twarz samego Boga,
o którym słyszał w murach Świątyni.
Zadumał się, zastanowił:
"Ja tutaj wiszę za karę,
a On? Czym On mógł zgrzeszyć?".
Spojrzał na niego łaskawym okiem,
aż ucichł wiejący wkoło wiatr,
wsłuchując się w jego myśli.
Gdy drugi łotr jął rozkazywać,
by Ten nieznany uwolnił i Siebie i ich,
Dyzma skrzywił swe usta,
i padły ostatnie słowa:
"To myśmy są winni, nie On".
I ulitował się Jezus,
nad duszą nieszczęśnika,
otworzył mu bramy do Raju.
W nagrodę za tych kilka słów,
osobiście uczynił go świętym,
co dało innym nadzieję,
że nawet nieidealni, z wielkimi grzechami,
są wielcy w Bożych oczach.

Jednym z bardziej tajemniczych osób, które stanęły na drodze Pana Jezusa, a konkretnie na Jego Krzyżowej Drodze, był człowiek, którego Pismo Święte określiły mianem Dobrego Łotra. Tradycja nadała mu zaś imię Dyzma. Według chrześcijaństwa jest on pierwszym kanonizowanym w historii Kościoła i to przez samego Syna Bożego. Cała jego osoba owiana jest tajemnicą, jednakże prawdą jest, że jako jedyny na łamach wszystkich Ewangelii zwraca się do Jezusa z imienia, a więc musiał go w jakiś sposób znać.
Imienia Dyzmy nie znajdziemy jednak w żadnym z kanonicznych przekazów. Pojawia się za to w apokryficznej Ewangelii Nikodema (Aktach Piłata). Zapis ten jest uznany przez Kościół za zgodny z oficjalną wykładnią. Zachowane egzemplarze tekstu datuje się dopiero na IV w. n. e., istnieje jednak pewne podobieństwo, że powstał on na podstawie starszych pism. O istnieniu Akt Piłata wspominał już Justin Męczennik w II wieku. Potwierdzeniem powyższej teorii może być ówczesny zwyczaj, wedle którego zarządca prowincji opisywał ważniejsze wydarzenia dziejące się na podległym mu terytorium.
Wspomnienie świętego Dyzmy przypada w dniu 26 marca. Ciekawych informacji na jego temat można się dowiedzieć np. z poniższego filmu:

źródło plakatu

Dzisiaj rano miałam okazję obejrzeć film "Dobry Łotr", będący fabularyzowaną biografią św. Dyzmy. Oczywiście, większość wydarzeń to wizja reżysera, aczkolwiek życie tego tajemniczego człowieka zostało przedstawione w bardzo ciekawy sposób.

Akcja filmu rozpoczyna się w chwili, kiedy trzech mężczyzn - Dyzma, jego brat Jotham oraz niejaki Barabasz czekają na ogłoszenie wyroku za rozbój, jakiego się dopuścili. W ostatnich chwilach swojego życia Dyzma wspomina swoją przeszłość, te dobre i te złe chwile. Swoją pamięcią wraca do wydarzenia sprzed lat, kiedy do szopy, w której mieszkał wraz z matką i dwoma braćmi (wspomnianym już Jothamem oraz dopiero co narodzonym Aronem) przyprowadza dwójkę wędrowców. Tej samej nocy na świat przychodzi Joszua. Kilka dni później chłopiec jest świadkiem pokłonu trzech Mędrców przed dziecięciem oraz spotkania Józefa z Aniołem, rozkazującym uciekać jego rodzinie do Egiptu. Nadchodzi rzeź niewiniątek, podczas której ginie matka chłopców oraz ich mały braciszek. Dyzma i Jotham uciekają na pobliską pustynię. Tam spotykają zgraję rabusiów, do której dołączają. Pierwszą ofiarą, która ponosi śmierć z ręki Dyzmy jest jeden z Mędrców. Mijają lata, chłopcy dorastają pod okiem rzezimieszków. Dyzma jednak podświadomie czuje, że to nie jest to, czego pragnęłaby dla nich matka. Pewnego razu wraz z bratem uciekają i osiedlają się w Kafarnaum. Dyzma powoli wychodzi na prostą - dostaje pracę przy połowie ryb, zakochuje się też w kalekiej córce swojego pracodawcy. Jedynie Jotham przysparza mu trosk - brat raczy się alkoholem i nie pracuje. W końcu odłącza się od Dyzmy. Pewnego dnia Dyzma i Maruder idę posłuchać nauk Mistrza. W tłumie ludzi Dyzma zauważa Jothama. Domyśla się, że brat chce okraść uczniów. Kiedy idzie go powstrzymać do Maruder podchodzi Andrzej Apostoł i w imieniu Jezusa ją uzdrawia. Jakiś czas potem jej rodzina wybiera się do Jerozolimy na Święto Paschy. Dyzma decyduje się iść z nimi. Po drodze spotykają bandę, której dowodzi niejaki Barabasz, a w której jest też Jotham. Skutki tego spotkania są tragiczne...

Tak jak pisałam, całość jest w większości wymysłem reżysera Lucasa Milesa oraz scenarzysty Dona E. Willisa. Fabuła tłumaczy m.in. skąd Dyzma wiedział, jak Mesjasz miał na imię. W ciekawy sposób spina klamrą życiorysy tych dwóch osób - życie Jezusa niejako zaczęło się na oczach Dyzmy i tak samo skończyło. Sam film pokazuje też, jak jedna nieprzemyślana decyzja może wszystko zniszczyć. Prawdopodobnie gdyby Dyzma nie wdał się w bójkę, nie zawisłby na krzyżu. A jednak w tym wszystkim jest też nutka nadziei, że nawet największy grzesznik, który się szczerze nawróci i będzie żałował swoich win, może doznać łaski zbawienia.

1556. Dużo radości na te święta

Drodzy czytelnicy bloga, Kochani, którzy go odwiedzają mojego skromnego bloga. Pierwszy dzień świąt Wielkanocnych za nami. Dla jednych był to dzień, który rozpoczęli od uroczystej Rezurekcji, w której wraz z innymi oznajmiał światu wieść o zmartwychwstałym Chrystusie. Dla innych czas spotkań z rodziną i znajomymi. A dla jeszcze innych - po prostu dzień odpoczynku od zabiegania i codziennych obowiązków. Nieważne, jaki był on dla Was, chciałabym życzyć każdemu z Was z głębi serca:

Aby te dni minęły Wam w spokoju i szczęściu i abyście potrafili w nich odnaleźć choćby najmniejszy pierwiastek radości. Odpocznijcie i nabierzcie sił na wyzwania, które przed Wami czekają. Niech smak i zapach wielkanocnych wypieków pozostaną z Wami na cały rok, wnosząc w życie coś z lat dzieciństwa. Zaś Ci, którzy deklarują się jako katolicy, aby w każdym dniu dawali świadectwo swojej wiary, wcielając w życie nauki, przekazywane nam przez samego Pana Jezusa. Niech postawa Waszego życia, wzorowana na życiu Zbawiciela, będzie jej najlepszym dowodem.
Niech Zmartwychwstały Chrystus błogosławi swoją uniesioną prawicą, z śladem po gwoździu, każdemu z Was w każdej chwili Waszego życia.

Jednocześnie dziękuję Gosi z Papierowego Jarmarku (niestety, a może i stety, tegoroczna kartka została otworzona u taty i tak mu się spodobała, że nie udało mi się jej odzyskać przed świętami, ale spokojnie Gosiu, doszła), Basi z 5 pór roku oraz Basi ze Świata według Basi za cudowne, własnoręcznie zrobione karteczki z pięknymi, płynącymi prosto z serca życzeniami. Dziękuję za poświęcony na to czas (bo przecież musiały to kiedyś wykonać) oraz fundusze (co przecież znaczki też kosztują). I aż mi niesamowicie niezręcznie, że moje dotrą dopiero po świętach.

Żegnam Was tradycyjną wielkanocną paschą (nie mylić ze wschodnim ciastem paską), która była moim tegorocznym kulinarnym debiutem. Miałam pewne obawy, jak to za każdym razem, kiedy robię coś po raz pierwszy, tym bardziej, że musiałam nieco zmodyfikować oryginalny przepis. Ale gdybym chociaż nie spróbowała, to dzisiaj nie zdobiłaby ona mojego stołu. Na szczęście robi się ją stosunkowo szybko, nawet w moim przypadku, gdzie wiele rzeczy idzie mi po prostu wolniej niż statystycznemu człowiekowi. W każdym razie ostatnie dwie półtorej godziny poprzedzające wyjście na sobotnie nabożeństwo Wigilii Paschalnej, połączonej z Rezurekcją (ot, taki pomysł proboszcza), miałam wypełnione. Sama nie jestem obiektywna w ocenie, ale zarówno Kropka z bratem, jak i członkowie rodziny skwitowali to krótko - "Niebo w gębie". To dla mnie najlepsza recenzja. A wszelkie niedoskonałości w przygotowaniu (a było ich trochę), zostaną poprawione w następnym roku 😁. Chociaż na przyszły rok zamarzył mi się mazurek.

Trzymajcie się ciepło i trwajcie we wzajemnej miłości względem siebie.

1555. W oczekiwaniu na...

Oczekiwanie

Czekasz na świt,
podświadomie czując,
że ma się wydarzyć coś ważnego.
Blask księżyca przebija się przez gęste listowie
oliwek w ogrodzie Getsemanii.
Wszyscy już śpią,
zastygli w jednostajnych pozach.
Nawet głośne na co dzień ptaki.
I tylko bicie Twojego serca
przerywa panującą wokoło ciszę...
Czekasz na świt,
na poznanie największej tajemnicy
sensu ludzkiej egzystencji.

Finiszując w przygotowaniu do tegorocznych świąt Wielkiej Nocy, oraz w oczekiwaniu na wieczorne nabożeństwo, na chwilę udało mi się zasiąść do monitora komputera i wystukać powyższy wiersz. Powstał on w dość niezwykłych okolicznościach, bo podczas porannej jutrzni odmawianej w mojej parafii. Po prostu patrzałam na Boży Grób i słowa same wchodziły mi do głowy. Postanowiłam je zapisać, póki jeszcze pamiętam. Potem jeszcze dwa razy poszłam z dwoma różnymi koszyczkami do poświęcenia. Jednym moim, drugim sąsiadki, która nie wychodzi z domu. Poprosiła mnie o zaniesienie święconki do świątyni, czyż mogłam jej tego odmówić.
W nadmiarze codziennych obowiązków dopiero wczoraj wysłałam do niektórych z Was kartki z życzeniami. Dojdą po świętach. Ale przecież jeszcze będzie oktawa świąt. Zawsze powinno się szukać w ciemnych naszych dniach jakiś pozytywów.
Trwajmy więc w oczekiwaniu. Na różne rzeczy, nawet te zupełnie błahe i niepozorne.

1554. "Niech się dzieje Twoja wola - cichy słychać szept, powiedz mi, Jerozolimo, czy się bałaś też? Kiedy przyszły chwile najtrudniejsze z wszystkich chwil", M. Anioł, "Droga do Betlejem"

Widok z tarasu widokowego na Jerozolimę

Wielokrotnie w ciągu mojego życia pielgrzymowałam po słynnych Kalwaryjskich Dróżkach. Najczęściej podczas dorocznego sierpniowego odpustu. Pierwszy raz zawitałam na nie jako pięcioletni brzdąc, który za dwa tygodnie miał zacząć swoją poważną edukację. W ogóle w naszej rodzinie od strony taty jest taka piękna tradycja, że dzieci przed rozpoczęciem szkoły są zabierane na Kalwarie i powierzane opiece Matki Najświętszej. Dlaczego więc mnie miało to ominąć. Czy tylko dlatego, że byłam nieco słabsza kondycyjnie od moich przodków i kuzynów? Ledwo przebierałam nogami, ale przy pomocy mamy i babci dałam radę przejść całą niełatwą trasę. Nie pamiętam dokładnie które to były Dróżki - czy Matki Bożej, czy te poświęcone Panu Jezusowi. Zresztą czy to takie ważne? 

Jednak to nie była jednorazowa pielgrzymka - dzięki rodzinie mieszkającej pod Wadowicami miałam możliwość wielokrotnego odwiedzenia tego niezwykłego miejsca, tak umiłowanego przez papieża Jana Pawła II. Z czasem, oczywiście, dawałam radę obejść obydwie trasy Dróżek, które w większości stacji się pokrywają, tyle że w drugą stronę. Byłam, i w sumie w dalszym ciągu jestem, nimi zafascynowała. Wiele razy wczuwałam się w jednego z widzów wydarzeń sprzed 2000 lat, bowiem w Wielki Piątek odgrywane jest tam Misterium Męki Pańskiej. Tym bardziej, że według babci trasa była wiernym odwzorowaniem tej z Jerozolimy. 

Wtedy jeszcze nie marzyłam nawet o tym, żeby przejść prawdziwą Drogę Krzyżową, tą która jest w Jerozolimie. Dlatego kiedy naprawdę znalazłam się w Ziemi Świętej i wraz z kolegami i koleżankami z wydziału przemierzałam pod wodzą Księdza, który będzie błogosławiony kolejne metry Via Crucis, jeszcze nie dowierzałam, że to może być prawda. Gdzieś tam z tyłu głowy mi zaświtało: "Chodził na Kalwarię, Lolek, gdy był mały, i nie wiedział wtedy, że świat zwiedzi cały"*. No, może z tym całym to przesadziłam, ale sporą jego część już tak. 

Jak wygląda Droga Krzyżowa w Jerozolimie? Dokładnie nie wiadomo, została jednak wyznaczona trasa jej prawdopodobnego przebiegu.

Pierwsze dwie Stacje Drogi Krzyżowej znajdują się na terenie Klasztoru Biczowania.

Dalsza część trasy przebiega między straganami, na których trwa w najlepsze handel lokalnymi dobrami. Czasami trzeba się nieco naszukać kamienia z numerem kolejnej Stacji.

Będąc przy III Stacji warto zwrócić uwagę na rzeźbę Pana Jezusa upadającego pod ciężarem krzyża. Została ona wykonana przez polskiego artystę - Tadeusza Zielińskiego.

Stacja IV - Pan Jezus spotyka swoją Matkę

Stacja V - Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść Krzyż Panu Jezusowi

Stacja VI - święta Weronika ociera twarz Pana Jezusa

 Stacja VII - Drugi upadek Pana Jezusa

Stacja VIII - płaczące niewiasty ocierają twarz Pana Jezusa

Stacja IX - Trzeci upadek Pana Jezusa.

Ostatnich pięć Stacji Drogi Krzyżowej zostało odprawionych u podnóża Bazyliki Grobu Bożego, która wtedy była w remoncie.

Co prawda miałam niejakie wyobrażenie o autentycznej Drodze Krzyżowej, głównie na podstawie wykładów z archeologii biblijnej na Papieskim oraz reportażu Wojciecha Cejrowskiego, jednak nic nie zastąpi przejścia jej na żywo. Zupełnie obalony został mit o takiej samej długości trasy jerozolimskiej i kalwaryjskiej. Ba, aktualna trasa w Jerozolimie jest nawet ciut dłuższa od tej, którą przemierzał niosący krzyż Jezus.

* Trochę przerobiony fragment "Ballady o Karolu"