1654. Film o bohaterach mimo woli

O trzęsieniu ziemi oraz tsunami będącym jego następstwem, jakie nawiedziło Japonię w 2011 roku słyszał pewnie każdy z nas. W mediach pojawiły się wtedy spekulacje co z elektrowniami jądrowymi znajdującymi się na dotkniętym katastrofą terenie. Niemal natychmiast, w wyniku przegrzania z powodu braku prądu i zatrzymanemu procesowi chłodzenia, uległy stopieniu trzy włączone rdzenie reaktora. W ten sposób do atmosfery przedostały się śmiercionośne substancje, zagrażające zdrowiu i życiu mieszkańców Fukushimy i okolic. Zagrożone podobnym losem były trzy pozostałe rdzenie elektrowni. Wielu specjalistów uważało wręcz, że czeka nas katastrofa porównywalna z tą, jaka zdarzyła się w kwietniu 1986 roku w położonym za naszą wschodnią granicą Czarnobylu. Zagadką pozostawało to, jakie będzie miała ona skutki.

W związku z coraz większym skażeniem powietrza zdecydowano o ewakuacji pracowników elektrowni, nawet kosztem tragedii na miarę Czarnobylu. Wtedy znalazło się pięćdziesięciu (inne źródła podają większą liczbę) śmiałków, pracowników elektrowni, którzy zdając sobie sprawę z grożącego im niebezpieczeństwa i ryzykując własne życie, weszli na teren skażonej już Fukushimy, aby zapobiec jeszcze dalszej tragedii. To właśnie ich heroicznej misji, która uchroniła świat przed najgorszym, poświęcony został film "Bohaterowie z Fukusihmy" wyreżyserowany przez Setsura Wakamatsu.

Do czasu trzęsienia ziemi Fukushima była spokojnym miastem, w którym życie toczyło się wokół pracy w najbardziej dochodowym przedsiębiorstwie w miasteczku - elektrowni jądrowej. Bardzo wielu mieszkańców znalazło w niej zatrudnienie. Samo życie w Fukushimie toczyło się dość jednostajnym i monotonnym rytmem. Wszystko zmieniło się w marcu 2011 roku, kiedy teren ten został naznaczony najpierw trzęsieniem ziemi, a następnie potężnymi falami tsunami.

Wśród licznych zniszczeń najpoważniejszym okazało się uszkodzenie elektrowni jądrowych znajdujących się w mieście. Władze Fukushimy niemal od razu zdały sobie sprawę ze skutków takiego stanu rzeczy, a jednocześnie zezwoliły na ewakuacje znajdujących się na jej terenie ludzi. Reżyser i scenarzysta filmu doskonale uchwycili tutaj grę emocji, jakie mogły targać władzami miasteczka. A więc z jednej strony przerażenie i lęk przed skutkami globalnej katastrofy, z drugiej strony bezsilność przed skutkami żywiołu, ale też i złość, że nie wszystko toczy się po ich myśli. Te emocje były zaś tak realistyczne, że widz odczuwał je samym sobą.

Kiedy wszystko wydaje się na przegranej pozycji i pracownicy elektrowni zostają ewakuowani, pięćdziesięciu z nich zgadza się dobrowolnie zostać na niebezpiecznym terenie. Przez wiele dni za wszelką cenę usiłują zapobiec wybuchowi reaktora, który spowodowałby niewyobrażalną w skutkach tragedię. I chociaż czasami wydaje się, że całe ich poświęcenie idzie na marne (np. wtedy, gdy wybuchają kolejne bloki reaktora), to ostatecznie udaje im się zapobiec najgorszemu. Dzięki swojemu zaangażowaniu i poświęceniu zostają nazwani bohaterami.

Film może nie powala grą aktorską, którą określiłabym raczej jako przeciętną, jednak w dość ciekawy sposób obrazuje tragedię, jaka się wtedy wydarzyła i to, w jaki sposób próbowano zapobiec katastrofie. Jak dla mnie zaskakująca była reakcja władz - bezwzględna. Nie wiem, czy to akurat było na faktach, ale zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Sam film skłonił mnie natomiast do tego, aby jeszcze raz, po latach, przyjrzeć się temu, co wiosną 2011 roku stało się w Japonii. Na szczęście materiałów ku temu nie brakuje, zwłaszcza w internecie.

1653. "Żeby choć papież spojrzał na mnie przez białe swe palce...", J. Twardowski, "Wielkanocny pacierz"

- A widziałaś z bliska papieża? - zapytał mnie w tamten środowy wieczór tata, kiedy do niego zadzwoniłam.
- No tak. Właściwie to bliżej niż dziesięć lat temu...

Nie mogłam mu przecież powiedzieć co się stało, bo jeszcze by dostał zawału serca z wrażenia. Wystarczyło, że mi powoli puszczały emocje po tym dniu. A dając mu taką odpowiedź wcale nie byłam daleko od prawdy. Czasami w naszym życiu dzieją się takie rzeczy, o których nawet nawet nam się nie śniło, które wydają nam się nierealne. A jednak są rzeczywistością odmieniającą nasze szare życie i nadającą najpiękniejszych kolorów naszym dniom.

Tradycją jest, że w środowe przedpołudnia w Watykanie mają miejsce audiencje generalne, na które mogą przyjść wszyscy chętni wierni. Konstruując plan naszej wizyty studyjnej niemal od razu wiedzieliśmy, że koniecznie musi się w nim znaleźć środowa audiencja generalna z papieżem. I tak też się stało, a zwiedzanie Wiecznego Miasta w tym dniu musiało być dostosowane do tego punktu. 

Środowa audiencja generalna rozpoczyna się o godzinie 9:00 rano, jednak aby wejść na Plac św. Piotra, trzeba przybyć na miejsce o wiele wcześniej. Dlatego poprzedniego dnia ksiądz, który będzie błogosławionym prosił wszystkich, aby się nie spóźnili, bo "zabije". Na pocieszenie jednak dodał, że wcześniej rozgrzeszy. Taki z niego łaskawca i żartowniś. Ale z drugiej strony na godzinę 7:15 zaplanowany był wyjazd do Watykanu, tak aby na pewno zdążyć na czas.

W środę wstałam dosyć wcześnie. Założyłam specjalnie przygotowane na ten dzień ubranie - granatowe spodnie, białą koszulę, kamizelkę, a nawet lepsze buty. Na takiej wizycie warto wyglądać trochę lepiej, w końcu było się w gościnie u samej głowy Kościoła Katolickiego. Potem poszłyśmy na śniadanie, a następnie jeszcze na chwilę wróciliśmy do pokoju - ja po mój plecak, a Wisia po to, aby się ogarnąć. W zasadzie już po chwili mogłam zejść na dół. Akurat pierwsza tura naszej grupy pakowała się do dwóch vanów. Pani wykładowczyni, widząc mnie, zamachała abym wsiadła do ich auta. Z jednej strony mieli już komplet, ale z drugiej jednak jestem osobą dosyć niewielkich rozmiarów, dzięki temu można mnie zmieścić tu i ówdzie. Wylądowałam więc na tylnym siedzeniu, między księdzem który będzie błogosławionym, a wewnętrznym obiciem samochodu. Siedziała nas tam czwórka, podróż jednak nie trwała zbyt długo (jakieś 10 minut), można było więc znieść wszelkie niewygody. Po drodze ksiądz wręczył mi wejściówkę i prosił abym w miarę możliwości trzymała się blisko niego.

Nie wiem jak on to zrobił, ale postarał się dla całej grupy o miejscówkę tuż przy podium, z którego przemawiał papież. O tym jednak dowiedziałam się dopiero na miejscu (cały czas byłam przekonana, że będziemy na głównym placu, a nie przyszło mi do głowy, byśmy byli gdzie indziej). Nawet się ucieszyłam, że z bliska zobaczę papieża. Dlatego tak bardzo prosił wszystkich o punktualność - na ten poziom wpuszczają tylko do określonej godziny - później zostaje już tylko Plac św. Piotra. Skutki spóźnienia odczułam już dekadę temu, kiedy mieliśmy załatwione specjalne wejściówki dla osób niepełnosprawnych. Nie dojechaliśmy na czas, toteż nie wpuszczono nas na sektor i musieliśmy zostać na Placu. Na szczęście teraz byliśmy bardziej zdyscyplinowani.

Na miejscu trochę musieliśmy się nachodzić, aby znaleźć wejście, do którego była najmniejsza kolejka. Tym bardziej, że po wejściu na teren Watykanu musieliśmy jeszcze dojść do wejścia prowadzącego na nasz sektor. Trochę zaskoczyła mnie kontrola na bramkach - pozwolili mi wnieść na teren spotkania butelkę z wodą mineralną. Wiem, że częściej każą się pozbyć wszelkich napoi. Z drugiej strony tego dnia było dosyć ciepło, więc może dlatego wszelkie destrukcje w tym względzie zostały zmniejszone?  Właściwie dopiero wtedy dotarło do mnie gdzie będziemy siedzieć. Nawet się ucieszyłam - tak blisko jeszcze nie widziałam papieża.

Ksiądz zostawił naszą grupę na miejscu, po czym poszedł po tych, którzy przyjechali drugą turą. Wkrótce wszyscy już siedzieliśmy w sektorze i z niecierpliwością czekaliśmy, aż nadejdzie godzina 9:00, a wraz z nim pojawi się papież Franciszek. Jakoś tak mechanicznie pomyślałam wtedy o księdzu niosącym światło, że szkoda, że go tutaj nie ma. Może jakby był to by mu się polepszyło? Przed godziną 9:00 z głośników rozległ się głos spikera, który podawał ostatnie informacje na temat spotkania, a także przedstawił oficjalne grupy biorące udział w audiencji. Wśród nich znalazł się też nasz Uniwersytet. 
W końcu nadeszła tak bardzo wyczekiwana godzina i na podium pojawił się Ojciec Święty Franciszek. Wierni przywitali go gorącymi oklaskami. Chwilę potem wszystkich pobłogosławił na początek spotkania i życzył nam Pokoju Pańskiego. Następnie został odczytany w różnych językach fragment Ewangelii wg św. Mateusza opowiadający o tym, jak Jezus pouczał uczniów, że nie powinni go przewyższać, a być jak on. Że to co usłyszą powinni powtórzyć z wiarą. Co ciekawe, zakonnica odczytująca tekst po polsku pomyliła się i zamiast "Ewangelii wg św. Mateusza" przeczytała "Księga proroka Izajasza" (sam tekst lekcji się jednak zgadzał). Ze zdziwieniem spojrzałam na księdza, który tylko złapał się za głowę. No cóż, wyszło na to, że prorok Izajasz przewidział również to, co za kilka wieków padnie z ust Jezusa Chrystusa.

To zdjęcie wykonał jeden z naszych wykładowców, który siedział w trochę innym miejscu niż ja

Po przeczytaniu Ewangelii (w języku polskim była jako ostatnia) głos zabrał papież. Kazanie wygłoszone zostało co prawda po włosku, jednak wykładowcy tłumaczyli nam je na bieżąco przez radyjko na język polski. Tego dnia przemówienie dotyczyło pierwszego koreańskiego świętego, księdza Andrzeja Kim-Tae. Był on zarazem pierwszym katolickim księdzem w tym kraju (żył 200 lat temu). Wcześniej jednak Dobra Nowina była głoszona przez świeckich misjonarzy. Zarówno oni, jak i św. Andrzej, niejednokrotnie byli odrzucani. Poprzez ten przykład papież pokazał, jak ważna jest gorliwość w byciu apostołem oraz podkreślił, że każdy ma prawo do upadku. Upadek nie przekreśla naszej szansy na zbawienie, a uczy nas pokory i cierpliwości względem samych siebie (pełny tekst przemówienia możecie przeczytać >>tutaj<<). Następnie katecheza została streszczona w różnych językach, w tym po polsku. Na koniec tego streszczenia papież Franciszek pozdrowił Polaków w języku włoskim, nawiązując do przypadającego tego dnia wspomnienia Maryi Wspomożenia Wiernych. Poprosił też o to, byśmy żyli tak, aby inni mogli rozpoznać w nas uczniów Chrystusa. Spotkanie zakończyło się odśpiewaniem modlitwy "Ojcze nasz" po łacinie oraz końcowym papieskim błogosławieństwem.

Myślałam, że na tym już koniec, kiedy usłyszałam ciche wołanie księdza, który będzie błogosławionym. Odwróciłam głowę w jego stronę i zauważyłam, jak kiwa ręką w moją stronę. Nie domyślając się o co mu chodzi, spełniłam jego prośbę. "Niech pani pójdzie ze mną" - powiedział nachylając się do mojego ucha i wskazując ręką barierki. "To się nie uda, nie ma szans!" - odparłam podążając za jego tokiem myślenia. "Zobaczymy" - odparł eskortując mnie na sam przód sektora. Tutaj poprzesuwał krzesła, tam z kimś zamienił słowo lub dwa. Ostatecznie znalazłam się tuż przy barierkach oddzielających plac od sektora. Wkrótce dopchali się do mnie klerycy z katowickiego seminarium duchownego, również uczestnicy wyjazdu, a także pani rektor naszego Uniwersytetu. 

Błogosławiona między przyszłym duchowieństwem i kadrą uniwersytecką

"Jak będzie przejeżdżał obok pani papież, to niech pani wyciągnie rękę" - poinformował mnie ksiądz. Z przejęcia tylko pokiwałam głową. Tymczasem papieżowi wcale się do nas nie spieszyło i kursował między sektorem dla osób niepełnosprawnych, a grupami gromadzącymi się na schodach przed bazyliki w celu zrobienia sobie zdjęcia z głową Kościoła. W końcu straciłam nadzieję. Pomyślałam, że widać zobaczenie papieża z tak bliska powinno mi wystarczyć. Kilka razy odwróciłam się w stronę księdza, którego wzrok dodawał mi nieco otuchy.

I nagle okazało się, że papież jedzie właśnie w kierunku naszego sektora. Już był na jego początku, już był niedaleko. I wtedy zupełnie nieoczekiwanie zadzwoniła komórka papieża. Myślicie, że ma jakiś ekstra najnowszy model? Gdzie tam, to by było do niego niepodobne. Zwykła stara motorola z klapką zupełnie mu wystarcza. Widziałam to zaskoczenie na twarzach zgromadzonych. Ale widać taki minimalizm w zupełności mu odpowiada. Po zakończeniu rozmowy oddał komórkę jednemu ze swoich ochroniarzy, a drugi pchał jego wózek wolno do przodu. 

W końcu pojawił się tuż przede mną. Nieśmiało wyciągnęłam do niego rękę, a on ją złapał. Stojący obok mnie Paul zdążył jeszcze powiedzieć mu po angielsku, że jesteśmy grupą studentów z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

To była chwila, moment, dla mnie jednak trwała całą wieczność. Wiele rzeczy mogłabym sobie wyobrazić, ale nie to, że dotknę papieża. Nie byłam tego godna. Pomyślałam, że na moim miejscu powinni być ci wszyscy chorzy i cierpiący. A może po prostu przyszło mi wystąpić w ich imieniu? Poczułam też, że ktoś taki jak ja, którego drugi człowiek może nie zauważyłby na ulicy, a nawet jakby zauważył, to popatrzyłby na mnie z odrazą, ktoś niewiele znaczący dla innych, niezauważalny, pomijany, okazał się na tych kilka sekund najważniejszą osobą dla Ojca Świętego.

Papież pojechał dalej, ludzie zaczęli się rozchodzić. Odwróciłam się w kierunku księdza, który będzie błogosławionym. "Udało się" - szepnęłam. "Wiedziałem, że się uda" - oznajmił mi, kiedy przechodziliśmy między krzesłami. Wzięliśmy nasze rzeczy i ruszyliśmy w kierunku wyjścia. Po drodze jeszcze raz dane mi było zobaczyć papieża Franciszka, tym razem jadącego papamobile między sektorami z ludźmi.

Po skończonej audiencji zgromadziliśmy się przy jednej z fontann na Placu św. Piotra. Niemal od razu odnalazłyśmy się z Wisią, z którą rozdzieliłyśmy się na czas audiencji. Nie musiałam jej mówić co się stało. Sama przyznała, że wiedziała, iż ksiądz zrobi wszystko, abym dotknęła papieża. Miałyśmy przed sobą trochę wolnego czasu (do godziny 13:00), a więc najpierw pokręciłyśmy się po Watykanie, a następnie poszłyśmy coś zjeść.

Słynna kolumnada z jedynym polskim świętym - świętym Jackiem

O godzinie 13:00 spotkaliśmy się grupą w umówionym miejscu, po czym ruszyliśmy w kierunku jednej z czterech bazylik większych w Rzymie - Bazyliki Matki Bożej Śnieżnej. Została ona wybudowana w miejscu, gdzie w nocy z 4 na 5 sierpnia 352 roku spadł śnieg. Zdarzenie to było wcześniej zapowiedziane we śnie papieżowi Liberiuszowi oraz rzymianinowi Janowi przez samą Matkę Bożą. Na pamiątkę tej historii każdego roku w dniu 5 sierpnia z dachu bazyliki zrzucane są płatki róż. Pod ołtarzem głównym znajdują się relikwie żłóbka Pana Jezusa. Inna ciekawostka to taka, że od 2016 roku archiprezbiterem bazyliki jest polski kardynał - Stanisław Ryłko, natomiast na fresku w zakrystii można wypatrzeć podobiznę zamku krzyżackiego w Malborku.

Na godzinę 15:30 mieliśmy zaplanowaną Mszę świętą w sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w którym posługują polscy księża. Po drodze ksiądz zapytał mnie, czy nie chciałabym przeczytać na niej Pierwszego Czytania. Byłam trochę zaskoczona jego propozycją, ale skoro sam wyszedł z taką inicjatywą, to nie było sensu protestować. Wszak w rodzinnej parafii raczej by to nie przeszło.

Sanktuarium wybudowano na Wzgórzu Eskwilwińskim pomiędzy Bazylikami Matki Bożej Większej (Matki Bożej Śnieżnej) i św. Jana na Lateranie. Jest jednym z nielicznych przykładów neogotyku w Rzymie. Wybudowano go w połowie XIX wieku. Według tradycji podczas wykopów fundamentów znaleziono złotą monetę wenecką z wizerunkiem Odkupiciela, co było znakiem szczególnego powodzenia. Świątynią opiekują się księża redemptoryści.

Po Mszy świętej i pamiątkowym zdjęciu udaliśmy się w kierunku innej Bazyliki Większej - bazyliki św. Jana na Lateranie. Nie wiem jak to się stało, ale po drodze część grupy po prostu się zgubiła. Wydaje mi się jednak, że ksiądz-Ptasiarz specjalnie się tym nie przejął. Owszem, czekał na wszystkich pod budowlą, ale nie wydawał się jakoś zdenerwowany tym stanem rzeczy. Ja zaś patrzyłam na teren wokół świątyni i wyobrażałam sobie tą rzeszę młodych ludzi, którzy zgromadzili się na placu przed nią podczas XV ŚDMu w Rzymie w 2000 roku.

Obelisk przed Bazyliką
Laterańską

Podzieliłam się moim spostrzeżeniem z księżmi, którzy przyznali, że jeszcze nie patrzyli na ten teren z tej perspektywy. To musiał być imponujący widok. Tymczasem zguby powoli się odnajdywały. Kiedy już wszyscy się odnaleźli, weszliśmy do środka świątyni. 

Bazylika ta była siedzibą papieży od 313 roku. W 1308 roku Lateran został spalony i ograbiony. Papieże od jakiegoś czasu mieli już swoją rezydencję w Awinionie. Wracający z wygnania papież Grzegorz IX przeniósł siedzibę na Watykan. 

Pewnym zaskoczeniem może być to, że to właśnie Bazylika św. Jana na Lateranie uznawany jest za najważniejszą katolicką świątynię na świecie. Nic dziwnego, skoro nosi tytuł Matki i Głowy kościołów całego Miasta i Świata.

Historia świątyni związana jest z uznaniem przez Konstantyna chrześcijaństwa jako pełnoprawnej religii. Wtedy też Lateran został podarowany papieżowi. Wybudowano na nim kościół, zaś samo wzgórze stało się siedzibą papieży na kolejnych tysiąc lat. To na nim odbyło się pięć powszechnych soborów oraz mieszkało ponad 150 papieży (23 z nich pochowanych jest w bazylice).

Z pierwotnej bazyliki Konstantyna pozostało niewiele. Trzęsienia ziemi, pożary oraz ogólne przebudowy wpłynęły na ogólny wygląd kościoła. Nie mniej do dzisiaj można podziwiać oryginalne baptysterium, gdzie papież miał ochrzcić cesarza (sam budynek został przebudowany w V i XVII wieku). W kaplicy św. Jana Ewangelisty można obejrzeć mozaiki z V wieku. Sama bazylika jest pięcionawowa, zbudowana na planie łacińskiego krzyża. Na piętrze fasady znajduje się galeria, z której papież błogosławi pielgrzymów podczas święta Wniebowstąpienia Pańskiego. W centrum bazyliki znajduje się ołtarz, przy którym Mszę świętą może  sprawować tylko papież. 

Naprzeciwko Bazyliki na Lateranie znajduje się kaplica, w której zostały umieszczone schody, na których biczowano Pana Jezusa. Wierni pokonują je na kolanach, co przywodzi mi na myśl święte gradusy w mojej ukochanej Kalwarii Zebrzydowskiej. Niestety, tego dnia były one zamknięte, a więc nie mogliśmy ich przejść, ani nawet zobaczyć. Jako alternatywę wybraliśmy nawiedzenie grobu siedmioletniej Służebnicy Bożej Antonietty Meo (znanej też jako Nennoliny), która od szóstego roku życia pisała listy do Pana Boga. Wykazała się przy tym niezwykłą wiedzą teologiczną, która do dzisiaj zachwyca każdego naukowca w tej dziedzinie.

Po tak ekscytującym i pełnym wrażeń dniu wróciliśmy na nocleg, przed którym siostry  zakonne przygotowały nam smaczny obiad. Pierwotny plan zakładał, że wykładowcy pójdą na obiad z kolegami i koleżankami z tutejszych uczelni, a my zjemy coś na mieście. Jednak tuż przed audiencją do księdza, który będzie błogosławiony, zadzwoniła jedna z zakonnic z zapytaniem, na którą ma być przygotowany obiad. Nie wiem jak to się stało, że się nie dogadali co do tego dnia. W każdym razie, żeby już nie robić zamieszania, nauczyciele odwołali swój obiad oraz poinformowali nas, że jednak jemy w Domu Pielgrzyma. Nawet jeżeli ktoś z nas był zły z tego powodu, to przeszło mu po podaniu posiłku, a zwłaszcza deseru. Jedliście kiedyś jabłecznik z kulką lodów śmietankowych? Coś pysznego!

Na koniec zrobiłyśmy sobie z dziewczynami z magisterki babski wieczór. Jedna z nich wzięła ze sobą maseczki na twarz, które postanowiłyśmy wykorzystać. Efekt naszej zabawy był mniej więcej taki:

Dla odmiany wykładowcy robili sobie seans psychoanalizy... Przynajmniej tak wynikało z ich rozmowy. No cóż, każdy ma swój sposób na odreagowanie dnia. Wieczorem, po kolacji, zapytałam księdza, który będzie błogosławionym, dlaczego to zrobił, dlaczego tak bardzo zależało mu, żebym "spotkała się" z papieżem. Przecież oprócz mnie na tym wyjeździe było prawie 30 osób, każdego mógł doprowadzić przed te barierki (inna sprawa, że wielu to się udało bez jego pomocy). Ksiądz poprawił tylko okulary i stwierdził, że i tak ma wyrzuty sumienia, że za bardzo obciążył mnie tą wycieczką pod względem organizacyjnym i chciał mi to wynagrodzić w inny sposób, niż finansowy (nie dość, że pojechałam za free, to jeszcze dostałam niewielką zapłatę za to wszystko). I jeszcze powiedział mi jedną istotną rzecz - ale to już zachowam dla siebie. W każdym razie myślę, że on od początku miał to gdzieś z tyłu głowy. Że musi zrobić wszystko, abym mogła przynajmniej wymienić spojrzenie z Franciszkiem.

Tak mniej więcej wyglądał nasz studyjny wyjazd do Rzymu. Trochę nauki, trochę zwiedzania, trochę niespodzianek, trochę wygłupów. Jedyne czego żałuję to tego, że nie porobiłam zbyt dużo zdjęć. Ale wiecie, nowy aparat fotograficzny, który w dodatku nie chciał "zaskoczyć" z kartą pamięci, nie wiedziałam, jak to będzie. Kiedy po przyjeździe do Polski podłączyłam go do komputera i zobaczyłam, że tych kilka zdjęć jednak zapisało się na niej, to z jednej strony się ucieszyłam, ale z drugiej poczułam złość, że tylko tyle. No nic, będzie trzeba jeszcze kiedyś pojechać do Rzymu. Mam tylko nadzieję, że stanie się to szybciej, niż za 10 lat.

1652. "Ścieżkami świata po śladach wiary przybywamy do Rzymu, by tam usłyszeć echo słowa, które wciąż rozbrzmiewa" (cz. 2)

W mojej opowieści o majowej podróży studyjnej do Rzymu pozwolę sobie przeskoczyć środowe przedpołudnie (do którego wrócę w następnym wpisie) i przybliżyć Wam co się działo w środę po południu, w czwartek oraz w piątek. A działo się całkiem niemało.

Czwartek, podobnie jak wtorek, rozpoczęliśmy poranną Mszą świętą sprawowaną w kaplicy mieszczącą się w Domu Pielgrzyma, gdzie byliśmy zakwaterowani. Co prawda nie był to obowiązkowy punkt dnia, jednak starałyśmy się wraz z Wisią (z którą dzieliłam pokój) właściwie codziennie w nim uczestniczyć, skoro miałyśmy taką okazję. Same Msze odprawiane były to przez jednego, to przez drugiego z księży, którzy przyjechali z nami do Rzymu.
Pierwszym punktem czwartkowego dnia było nawiedzenie katakumb św. Kaliskta i Sebastiana. Chociaż Sienkiewicz w swoim "Quo vadis" stworzył w nich miejsce, w którym pierwsi chrześcijanie odprawiali Msze święte, to tak naprawdę pełniły one funkcje współczesnych cmentarzy. To w nich chowani byli obywatele Rzymu, niektórzy nawet mają całkiem niezłe mauzolea, a bliscy tych osób nawiedzali ich grobowce. W katakumbach spoczywają zarówno poganie, jak i chrześcijanie, ludzie w różnym wieku i płci. To bardzo ciekawe miejsce, niestety bez możliwości wykonywania fotografii.

Kościół Domine Quo Vadis (źródło zdjęcia)

Po około godzinnym zwiedzaniu katakumb ruszyliśmy w kierunku znajdującego się niedaleko kościoła Domine Quo Vadis, jak popularnie nazywany jest kościół Najświętszej Maryi Panny w znajdującym się już za murami Rzymu Palmis. Według tradycji to właśnie w tym miejscu Jezus ukazał się uciekającemu z Wiecznego Miasta Piotrowi. Samą zaś scenę można kojarzyć z finału powieści "Quo vadis". W samym kościele znajduje się też pewien polski akcent - to popiersie pierwszego polskiego noblisty.
Z katakumb do kościoła prowadzi najstarsza rzymska droga nazywana Via Appia. Jej główną rolą było połączenia Rzymu z Kampanią (region w południowych Włoszech) i zaopatrzenie go w tamtejsze produkty rolne. Via Appię przemierzaliśmy idąc dalej, w kierunku jednej z Bazylik Większych - Bazyliki św. Pawła za Murami (trzy pozostałe zwiedziliśmy poprzedniego dnia). Ta trasa wynosiła ok. 7 km., a pokonanie jej w pełnym upale wymagało od wszystkich uczestników wyprawy nie lada kondycji i hartu ducha. To ostatnie jednak nie opuszczało nikogo z nas pomimo zmęczenia, które każdemu z nas dawało już się we znaki.

Przy figurze św. Pawła znajdującej 
się wewnątrz bazyliki

Bazylika Większa św. Pawła za Murami jest miejscem domniemanego pochówku św. Pawła Apostoła (sam św. Paweł został ścięty ok. 3 km od tego miejsca) przez Lucynę Rzymską. Początkowo nad grobem wybudowano niewielką kapliczkę, która przetrwała do czasów zbudowania bazyliki.  Świątynia została wzniesiona w IV i V w. przez cesarzy Teodozjusza I, jego syna Arkadiusza oraz Walentyniana II. Starożytną świątynię poświęcił w 390 roku papież Syrycjusz. Przez wieki trwały prace polegające na rozbudowaniu i upiększeniu świątyni. 15 lipca 1823 roku podczas prac dekarskich zaprószono ogień, który strawił prawie cały budynek (a więc niedawno minęło 200 lat od tego zdarzenia). Szybko podjęto się jej odbudowy, starając się przy tym zachować pierwotny kształt świątyni. Trwała ona ok. 20 lat. Ponowne poświęcenie bazyliki nastąpiło w 1854 r.
Przed bazyliką znajduje się dziedziniec, który otacza granitowa kolumnada. Pośrodku ustawiona została figura św. Pawła trzymającego miecz, który zarazem jest jego atrybutem. To, co rzuca się w oczy na dziedzińcu to zwieńczenie bazyliki, na którym widać wizerunki czterech proroków: Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela oraz Daniela. Do świątyni prowadzi Święta Brama, która jest otwierana z okazji jubileuszu roku świętego. To, co zwraca szczególną uwagę w bazylice to ciągnący się przez całe jej wnętrze pas, na którym zostały wymalowane wizerunki wszystkich papieży od św. Piotra do obecnie panującego św. Franciszka. Legenda głosi, że kiedy zabraknie miejsca na kolejne portrety, nastąpi koniec świata. Teoretycznie ma to nastąpić za 6 pontyfikatów (tyle zostało wolnych miejsc), ale podobno już jest pomysł, gdzie zmieścić kolejne wizerunki. W 1980 roku bazylika św. Pawła za Murami została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Po zwiedzeniu bazyliki udaliśmy się w kierunku metra, które miało nas dowieść w okolice słynnego Koloseum (które, jak już pisałam, wraz z dziewczynami z roku wyżej odwiedziłam dwa dni wcześniej). Rzymskie metro było bowiem naszym głównym środkiem transportu (oczywiście poza naszymi własnymi nogami). 

Z powodu remontu Koloseum, o którym już wspominałam, niemal w ostatniej chwili zrezygnowaliśmy ze zwiedzania tego ciekawego obiektu. Szczerze powiedziawszy, że miałam nadzieję, że tak się nie stanie, jednak kiedy tydzień przed wyjazdem zobaczyłam na Internecie, iż dalej trwają na nim prace konserwatorskie, wszystko prysło niczym bańka mydlana. Z drugiej jednak strony, jeszcze tego samego popołudnia mieliśmy zaplanowany wykład na temat wpływu rozwoju chrześcijaństwa w pierwszych wiekach naszej ery na kulturę Rzymu, więc przez to, że wypadł nam jeden punkt wycieczki, nie musieliśmy się zbytnio spieszyć.

Zgodnie z założeniem podeszliśmy pod Kapitol (pod którym byłyśmy z dziewczynami już we wtorek), a następnie na taras za Kapitolem, z którego rozwijał się niesamowity widok na słynne Forum Romanum. Ta perspektywa zdecydowanie bardziej mi odpowiadała, niż rynek widziany z poziomu "0".

Zdjęcie Forum Romanum zrobione "na próbę". Według mnie bardzo udane

Następnie udaliśmy się na Uniwersytet Królowej Apostołów na wspomniany wykład. Ponownie był on w języku włoskim, na szczęście nasi wykładowcy w dość precyzyjny sposób dokonywali na bieżąco przekładu tekstu na język polski. Było to o tyle istotne, że pytania z treści wykładu pojawiły się na egzaminie końcowym, który miał miejsce następnego dnia.

Po skończonym wykładzie udaliśmy się na obiadokolację do znanej nam z wtorkowego wieczoru. Po kolacji mieliśmy tzw. czas wolny, który mogliśmy wykorzystać w dowolny dla nas sposób. Trochę pochodziłyśmy z dziewczynami po okolicy (m.in. szukaliśmy drobnych upominków dla naszych wykładowców, którzy towarzyszyli nam przez tych kilka dni), po czym przed 22:00 wróciliśmy na nocleg. Przed snem jeszcze przejrzałam swoje notatki z ostatnich 4 dni, aby przypomnieć sobie wiadomości o najważniejszych rzymskich zabytkach, to, co usłyszeliśmy na Uniwersytetach oraz treść przemówienia wygłoszonego przez papieża Franciszka podczas środowej audiencji generalnej (o której napiszę w kolejnym wpisie). 
Piątek był ostatnim dniem naszej wyprawy. Z samego rana była Msza święta oraz śniadanie, a po śniadaniu - egzamin końcowy. W zasadzie pytania nie były jakąś szczególną niespodzianką, chociaż niektóre były dosyć podchwytliwe. Jednak kiedy człowiek pomyślał, to odpowiedź niemal natychmiast przychodziła mu do głowy. Tak było przynajmniej w moim przypadku. Na 50 pytań miałam 2 lub 3 błędy, więc chyba nie było tak źle. I coś w tym moim dziurawym niczym ser szwajcarski mózgu zostało.
Po skończonym egzaminie (czyli ok. godz. 11) aż do 15:00 mieliśmy czas do wykorzystania tylko dla siebie. Śmialiśmy się nawet, że obecni z nami wykładowcy muszą mieć czas na przeczytanie naszych złotych myśli, które zawarliśmy na kartach egzaminacyjnych i pośmiania się z nich. Razem z dziewczynami z magisterki wybrałyśmy się jeszcze raz na Watykan, aby zakupić ostatnie pamiątki i zjeść ostatnie lody w doborowym towarzystwie. Kocham te dziewczyny, uwielbiam przebywać w ich towarzystwie i wspólnie się z nimi wygłupiać. Nasze plany trochę zostały zmodyfikowane przez jedną dziewczynę, która się do nas dołączyła, ale według mnie takie sytuacje jak ta uczą pokory i szukania kompromisów. Nie będę wnikać w szczegóły, było - minęło. 

Do Domu Pielgrzyma wróciłyśmy ok. 14:30. Szybkie pakowanie (akurat mam taką taktykę, że na wyjazdach zużyte ubrania od razu wkładam do torby, przez to mam mniej pakowania potem), po którym zeszliśmy na ostatni posiłek. Zanim jednak siostry przyniosły nam zupę, poznaliśmy wyniki naszych egzaminów (wszyscy zdali) oraz ksiądz, który będzie błogosławionym rozdał nam niewykorzystane fundusze, które wpłaciliśmy. Nie wszędzie udało nam się wejść, a i do niektórych miejsc udało się nabyć tańsze bilety. My zaś wręczyliśmy kadrze nasze upominki w ramach podziękowania. Tutaj zrobiło mi się trochę głupio, bo ksiądz zaznaczył, że wśród zespołu przygotowującego całe przedsięwzięcie znajduję się także ja...

Zjedliśmy ostatni już obiad i udaliśmy się po nasze bagaże. Z żalem pożegnaliśmy siostry, które tak bardzo nas ugościły w ostatnich dniach. Włochy chyba jednak nie chciały się z nami pożegnać, bo lot do Frankfurtu, gdzie mieliśmy mieć przesiadkę, był opóźniony o prawie dwie godziny. Zastanawialiśmy się, co z samolotem z Frankfurtu do Krakowa, na miejscu jednak okazało się, że czekał on specjalnie na nas. Sprawiło to, że i on był opóźniony. Zdarza się.

Z przygodami, bo z przygodami, ale wróciliśmy najpierw do Krakowa, a następnie autokarem - do Katowic. Był środek nocy, wszyscy byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi. Te kilka dni było dla nas nie tylko wspaniałą alternatywą dla tradycyjnej nauki i okazją na poznanie wielu wspaniałych rzeczy w praktyce, nie tylko na spotkanie się z papieżem Franciszkiem i jego nauczaniem, ale też na poznanie siebie wzajemnie i nawiązanie bliższych znajomości. Nie wiem, czy byłoby to możliwe w murach uczelni.

1651. "Ścieżkami świata po śladach wiary przybywamy do Rzymu, by tam usłyszeć echo słowa, które wciąż rozbrzmiewa, (cz. 1)

to rzymskie mury, to rzymskie niebo przekazują światu, że żyje On, prawdziwy Człowiek, Chrystus wśród nas".

"Emmanuel", Hymn XV Światowych Dni Młodzieży w Rzymie w 2000 r.

Szykując się do wyjazdu na Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie, myślami i pamięcią wracałam do pięciodniowego wyjazdu studyjnego do Rzymu organizowanego przez Wydział Teologiczny, gdzie jak wiecie studiowałam Nauki o Rodzinie, który odbył się w maju. Myślę, że warto na początek wyjaśnić pewną rzecz - wyjazd studyjny polegał głównie na uczestnictwie w wykładach z familologii (na rzymskiej Lumsie) bądź teologii (na tamtejszym Papieskim Ateneum Królowej Apostołów), w zależności od kierunku, jaki się studiuje. Po wykładach był też czas na zwiedzanie pod kątem historii kościoła i chrześcijaństwa. Ale żeby nie było tak łatwo i beztrosko, to na koniec mieliśmy coś na wzór egzaminu ze zdobytej podczas wyjazdu wiedzy. Sami widzicie, że to nie jest wyjazd w formie odpoczynku, a raczej poszerzenia wiadomości i informacji. I oczywiście po powrocie do Polski trzeba było nadrobić tygodniowe zaległości z zajęć, co w moim przypadku było podniesione do potęgi drugiej (bo przecież studiowałam na dwóch kierunkach). 

W ogóle moja droga do wzięcia udziału w wyjeździe była bardzo ciekawa. Był grudzień, kiedy pojawiła się informacja o rekrutacji na wyjazd. Zanim jednak złożyłam papiery, ksiądz który będzie błogosławionym wezwał mnie do swojego pokoju (czy też gabinetu). Byłam tym trochę zdziwiona i zaskoczona. Szybko jednak wyjaśnił mi, że zważając na moje wykształcenie (licencjat z turystyki religijnej) chciałby mnie poprosić o pomoc w organizacji wyjazdu. W zamian miałabym jechać bez konieczności brania udziału w rekrutacji (co niewiele by zmieniło, bo miałam dosyć dobre wyniki w nauce w czwartym semestrze, a to było jednym z głównych rzeczy branych pod uwagę). Zgodziłam się, bardziej ze względu na wykazanie się zdobytymi umiejętnościami, niż sam wyjazd.

Już raz byłam w Wiecznym Mieście, dokładnie dekadę temu. Wyjazd skierowany głównie dla osób niepełnosprawnych ruchowo zorganizował tata mojego przedszkolno-szkolnego kolegi. Zwiedziliśmy wtedy Wenecję, Padwę, Asyż i właśnie Rzym z Watykanem. Podzielę się tutaj z Wami pewną anegdotą - zapewne każdy słyszał o znajdującej się w Rzymie fontannie di Trevi i tym, że należy do niej wrzucić pieniążek, aby wrócić do Wiecznego Miasta. Wtedy był z nami ksiądz-przewodnik, któremu do wody wpadła saszetka z pieniędzmi przeznaczonymi na bilety do różnych miejsc. Podejrzewam, że była to całkiem ciekawa sumka. Na szczęście strażnikom udało się ją wyłowić. Ja natomiast musiałam czekać kolejne dziesięć lat, żeby wrócić do stolicy Włoch. Cierpliwość jednak popłaciła, a ja powróciłam w roli i stylu, w jakich nikt się wtedy nie spodziewał. A już najmniej ja sama.

Akcja wyławiania naszych funduszy, październik 2013 r.

Wraz ze zgodą na propozycję księdza rozpoczął się dla mnie dosyć intensywny czas. Chodziło o to, aby maksymalnie do początku lutego opracować program wyprawy wraz z kosztorysem. Wszystko dlatego, że wyjazd był w prawie całości finansowany ze środków uczelnianych i zewnętrznych, a żeby je otrzymać, trzeba się trzymać terminów. Wystarczy dzień opóźnienia i szansa na dotację przepada. Rozpoczęły się tygodnie konsultacji z zespołem organizacyjnym, niejednokrotnie do późnych godzin nocnych siedzieliśmy na Teamsie albo Zoomie i dyskutowaliśmy, co warto zobaczyć. Był to też czas mojego wolontariatu na Mistrzostwach Świata w Piłce Ręcznej 2023 w Katowickim Spodku oraz praktyk studenckich, nie mówiąc już o zajęciach na studiach i pracy zawodowej, więc chwilami czułam się dosłownie wypompowana z sił. Na szczęście wszystko w kwestiach organizacyjnych poszło zgodnie z planem i wszystko zostało złożone na czas. Potem pozostało już tylko czekać na drugą połowę maja, kiedy owy wyjazd miał się odbyć.

Wreszcie nadszedł ten dzień. W nocy z 21 na 22 maja zgromadziliśmy się na parkingu przed katowickim Wyższym Seminarium Duchownym, skąd autokarem pojechaliśmy na lotnisku w Krakowie - Balicach. Już na dzień dobry jedna z moich koleżanek z roku zaliczyła wpadkę polegającą na zaspaniu na zbiórkę i nie wstawieniu się na niej, na szczęście udało jej się dojechać do Balic na własną rękę. Z krakowskiego lotniska polecieliśmy do Frankfurtu, a stamtąd - do Rzymu. W Rzymie wylądowaliśmy koło południa. Na lotnisku czekały już na nas siostry, u których nocowaliśmy. Zawiozły nas do prowadzonego przez siebie domu pielgrzyma. Tam, po krótkim odpoczynku oraz obiedzie, księża którzy z nami przyjechali odprawili Mszę świętą inaugurującą wyjazd. 

Od razu zaznaczam, że zdjęć mam jak na lekarstwo, ponieważ dosłownie kilka dni przed wyjazdem przyszedł do mnie zamówiony aparat cyfrowy. A kiedy przełożyłam do niego kartę pamięci okazało się, że nie zapisują się na niej zdjęcia (zresztą chyba nawet o tym pisałam na blogu). Co ciekawe, dopóki nie podłączyłam aparatu do laptopa te zdjęcia na niej były... Nie wiedziałam więc co z tego wyniknie. Po powrocie do domu okazało się jednak, że wszystko działa jak należy, a ja zaś byłam zła sama na siebie, że nie zaryzykowałam i nie utrwaliłam więcej rzeczy.

Pierwszy etap zwiedzania rozpoczeliśmy się od Piazza del Popolo, czyli rozległego placu ze wzniesionym pośrodku najstarszym obeliskiem w mieście. Został on sprowadzony do Rzymu w 10 r. p. n. e. na rozkaz Oktawiana Augusta. Na placu stanął natomiast w 1589 roku z polecenia Sykstusa V.

Egipski obelisk

Na Piazza del Popolo znajduje się też wiele kościołów, m.in. Santa Maria del Popolo, Santa Maria dei Miracoli i Santa Maria in Montesanto.

Brama wejściowa na plac

Następnie ruszyliśmy uroczymi rzymskimi uliczkami w kierunku słynnego Lacjum, na którym znajdują się słynne Schody Hiszpańskie. Po drodze minęliśmy taką oto ciekawą fontannę.

Aż w końcu dotarliśmy na Piazza di Spagna. Miło było kolejny raz zobaczyć Schody Hiszpańskie. Ciekawostką jest, że są to najdłuższe i najszersze schody w Europie. U ich szczytu znajduje się kościół Trinita de Monti. Jeszcze dekadę temu były one oblegane przez turystów, dzisiaj jest ku temu zakaz.

U podnóża schodów znajduje się fontanna Barcaccia z 1623 roku.

W dalszej wędrówce minęliśmy taką oto kolumnę, u której szczytu znajdowała się Matka Boża Niepokalanie Poczęta.

Przemierzając wąskie uliczki, z przerwą na zatrzymanie się w jednej z lokalnych lodziarni na najpyszniejszych lodach w mieście, zmęczeni, ale pełni wrażeń, dotarliśmy do tzw. Fontanny Czterech Rzek (Nilu, Gangesu, Rio de la Plata oraz Dunaju). Oczywiście po drodze było wiele ciekawych obiektów niewątpliwie wartych utrwalenia, jednak tak jak Wam pisałam, nie byłam pewna, czy zdjęcia na pewno utrwalą się na karcie pamięci. Pod Fontanną Czterech Rzek zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie, po czym wróciliśmy do Domu Pielgrzyma na kolację oraz nocleg.

Następny dzień (wtorek) rozpoczęliśmy poranną Mszą świętą, po której udaliśmy się na śniadanie. Tego dnia mieliśmy zaplanowane pierwsze wykłady tematyczne na wspomnianych już w tym wpisie Uniwersytetach. Jednak miały się one odbyć dopiero w godzinach popołudniowych. 

W godzinach przedpołudniowych pojechaliśmy do Watykanu, gdzie mieliśmy zarezerwowane zwiedzanie podziemi, wraz z grobami papieży. Niestety, jest tam bezwzględny zakaz robienia zdjęć, ale jeżeli ktoś z Was będzie miał okazję, to gorąco zachęcam do zwiedzenia podziemi Bazyliki św. Piotra, bo naprawdę robią wrażenie. Już wtedy podzieliliśmy się na dwie grupy (teologów i familiologów), i kiedy jedna zwiedzała wspomniane Ufficio Scavi, druga w tym czasie podziwiała wnętrze Bazyliki. A potem oczywiście nastąpiła zmiana. Ja byłam w grupie, która zwiedzała Watykan w kolejności 1) Scavi, 2) Watykan. W podziemiach zaskoczeniem była dla mnie informacja o badaniach jakie poczyniono w celu ustalenia, gdzie tak właściwie znajduje się grób św. Piotra. Ale i sama obecność na nim była niemałym przeżyciem. Te dziesięć lat temu ten punkt ze względów praktycznych został pominięty - jednak ludziom na wózkach ciężko by było tam wjechać. 

Z Wisią :)

Po prawie dwugodzinnym zwiedzaniu podziemi przyszedł czas na to, co jest na zewnątrz. Wraz z Wisią ubzdurałyśmy sobie, że wejdziemy na kopułę wieńczącą bazylikę św. Piotra. Miałyśmy na to ok. 2 godzin, ponieważ wykład na Lumsie rozpoczynał się o 14:30, a chciałyśmy jeszcze spokojnie dojść na uczelnię. 

Najpierw jednak poszłyśmy do kasy po bilety uprawniające nas do wejścia na górę. Nie wiem, czy osoby niepełnosprawne mają faktycznie darmowe wejście, w każdym razie byłam zdziwiona tym, że dosyć gburowata pani w kasie tylko popatrzyła na mnie i machnęła ręką. Nie to nie, nie znam na tyle włoskiego, aby się z nią wykłócać. Wisia też nie zapłaciła pełnej ceny - może wzięli ją za moją opiekunkę? Po uzyskaniu (albo i nie) biletu zaczęłyśmy się wspinać na górę. Generalnie na początku była jeszcze z nami jedna z pań wykładowczyń z naszego wydziały, którą wreszcie mogłam poznać na żywo, a nie tylko wirtualnie. Jednak przy kasie gdzieś się zagubiła i zostałyśmy ostatecznie same. Tzn. ja, Wisia i jej koleżanki z roku.

Wejście krętymi schodami na kopułę było dosyć męczące, zważając na to, że same schody były strome i kręte. Wysiłek i trud został nam jednak wynagrodzony bajecznymi widokami.

Zmęczenia chyba po mnie nie widać

Bazylika od środka.

Plac św. Piotra w całej swojej okazałości.

To chyba jedyny sposób na to, aby legalnie rzucić okiem na legendarne Ogrody Watykańskie, do których dostęp mają jedynie obywatele Watykanu.

Jeszcze tylko poszłyśmy zobaczyć grób świętego Jana Pawła II i powoli zmierzałyśmy do położonej niedaleko Watykanu Lumsy. Tam jedna z tamtejszych wykładowczyń wygłosiła dla nas wykład na temat obrony życia poczętego w świetle dokumentów Kościoła. Był on po włosku, toteż nasza wykładowczyni (ta sama, którą zgubiłyśmy w Watykanie) pełniła rolę tłumacza. Przy okazji zostało podpisane porozumienie o współpracy pomiędzy naszą uczelnią, a Lumsą.

Wykład trwał 45 minut, nie był więc specjalnie długi. Jeszcze tylko zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie przed wydziałem i ruszyłyśmy dalej.

Teraz skierowaliśmy się w kierunku rzymskiego Biblicum, gdzie mieliśmy mieć wspólny dla obu kierunków wykład. I tutaj pojawiła się pewna rozbieżność, ponieważ pani wykładowczyni powiedziała nam, że zaczyna się on o 16:45. Miałyśmy więc z dziewczynami z roku wyżej czas i ochotę na to, aby podejść na słynny Plac Wenecki, gdzie znajduje się pomnik ku czci pierwszego króla Włoch oraz żołnierzy walczących podczas I wojny światowej. Dziewczyny z mojego roku "poszły zobaczyć Koloseum".

Zmiana warty.

Jednak kiedy weszłyśmy na teren mauzoleum okazało się, że ten wykład ma się odbyć o 16:30. Była 16:20 (w przybliżeniu), szybko opuściliśmy obiekt i ruszyłyśmy pędem do Biblicum. Po drodze próbowałyśmy się jeszcze bezskutecznie skontaktować z gwiazdami z mojego roku. 

Na miejsce dotarłyśmy parę minut po czasie, przed wskazaną salą nikogo nie było. Wisia próbowała skontaktować się z wykładowcami, aby dowiedzieć się, gdzie mamy ich szukać, ja z moimi koleżankami z roku, aby powiadomić ich o zmianie planów. Ani jednej, ani drugiej się to nie udało. Byłyśmy trochę załamane, ale w końcu pierwotna wersja zakładała, że mamy być o 16:45... W końcu odezwał się mocno zdenerwowany ksiądz, który będzie błogosławionym, trochę pomarudził, aż powiedział nam gdzie są. Problemem były te moje koleżanki, ale z drugiej strony, są już dorosłe i nie potrzebują niańki. 

W Biblicum wykład (po polsku) mieliśmy terenowy. Jak można się domyśleć z nazwy, jest to skarbnica książek szeroko związanych z teologią. Kiedy już odnaleźliśmy grupę w tym prawdziwym labiryncie sal, ksiądz zmierzył nas wzrokiem. "A reszta gdzie?" - dopytywał. Już chyba nie chciał robić nam afery. Cała nasza szóstka wzruszyła ramionami. Powiedziałam mu, że próbowałam się do nich dodzwonić, ale albo mają wyłączony telefon, albo nie odbierają. Ksiądz już nic nie powiedział, chociaż do końca dnia był wyraźnie zdenerwowany (a już myślałam, że ksiądz, który będzie błogosławiony i zdenerwowanie to doskonały przykład oksymoronu).

Po wykładzie udaliśmy się na obiadokolację. Po drodze rozpadał się deszcz. Nie ostudził on jednak emocji księdza, który w dalszym ciągu próbował skontaktować się z "gwiazdami". Zresztą nie tylko on, bo ja też. I nic, cisza. 

Znalazły się dopiero w okolicach restauracji, gdzie mieliśmy posiłek. Do dzisiaj zastanawiam się, czy ksiądz wyciągnął z tego jakieś konsekwencje, czy po prostu sobie odpuścił. Podczas posiłku mieliśmy małą niespodziankę - w tym samym czasie do jednej z rzymskich parafii przekazane zostały relikwie bł. księdza Jana Machy. W związku z tym do Wiecznego Miasta przybyli biskup diecezji katowickiej, Wiktor Skworc oraz jeden z wykładowców na naszym Wydziale, który był postulatem w procesie beatyfikacyjnym. Zostali oni zaproszeni do posiłku, a następnie razem z nami poszli pod Panteon, który był właściwie ostatnim punktem do zwiedzenia tego dnia. Tam zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie, jak się okazało, jedno z ostatnich z jeszcze biskupem Skworcem (kilka dni później przeszedł na emeryturę).

Może uznacie, że się przechwalam, ale ja po prostu byłam wtedy szczęśliwa z zupełnie innej rzeczy - podczas naszych spotkań organizacyjnych miałam obiecane, że będę mogła opowiedzieć grupie kilka słów na temat tego miejsca i tak też się stało. Mogłam podzielić się z innymi wiedzą dotyczącą Panteonu. Z tego wszystkiego musiałam trzymać emocje na wodzy, żeby za bardzo się "nie podniecić", ale dało się!

Wieczór mieliśmy dla siebie. Każdy z nas mógł go spędzić jak chciał i wrócić samodzielnie przed zamknięciem furty przez siostry. Ksiądz, który będzie błogosławionym miał tylko jedną uwagę, bardziej odnośnie następnego dnia - "tylko żeby mi się jutro nikt nie odważył spóźnić, bo zabiję" - tutaj zawiesił głos, po czym dodał wielkodusznie - "ale wcześniej rozgrzeszę". Buhahaha - myślałam, że padnę, chociaż nie odważyłam się zaśmiać. Ale wiadomo, następny dzień to była środa, a w środę w Watykanie papież ma audiencje generalne. Ten punkt był w planie naszego wyjazdu niemal od samego początku. W dodatku Ksiądz postarał się o niezłe miejscówki, tylko nie można się było spóźnić.

Wraz z dziewczynami z magisterki postanowiłyśmy zobaczyć Koloseum. Muszę przyznać, że mam jakiegoś pecha co do tego amfiteatru Flawiuszów, ponieważ był w remoncie i dekadę temu, i teraz. Już podczas projektowania planu wyjazdu pojawiło się pytanie, czy tam idziemy grupowo, w ostateczności zrezygnowaliśmy. No i w sumie nic nie stracili. No, może oprócz półgodzinnego mojego gderania na temat tego co to było i dlaczego jest to warte zobaczenia.

Po drodze ponownie zahaczyłyśmy o rzymski Kapitol, przy którym postanowiliśmy nieco odpocząć.

Przenajświętsza piątnica, a szósta robi zdjęcie :)

Spod Kapitolu do Koloseum jest kilkanaście minut drogi. Po drodze można rzucić okiem na słynne Forum Romanum. Za pierwszym razem nieco mnie ono rozczarowało, bo po fotografiach z książek zupełnie inaczej je sobie wyobrażałam. Teraz już wiedziałam czego się spodziewać. Na Forum Romanum wróciliśmy całą grupą jeszcze czwartego dnia i znowu miałam swoje 5 minut, aby opowiedzieć innym o tym miejscu.
Koloseum spowite w mroku robi niesamowite wrażenie. Do dzisiaj wyrzucam sobie, że nawet nie próbowałam go sfotografować. Za to Wisia postanowiła zrobić sobie ze mną zdjęcie na tle tej niesamowitej budowli.

Pełne wrażeń wróciłyśmy na nocleg. Nie da się ukryć, że nazajutrz czekał nas bardzo emocjonujący dzień. Audiencja papieska, dalsze zwiedzanie Rzymu, kilometry w nogach, wykład na Angelicum... Człowiek musiał się porządnie wyspać, aby temu wszystkiemu podołać.

1650. Obuwniczy nabytek

Rok temu po powrocie z Izraela stwierdziłam, że żywot moich ulubionych adidasów powoli dobiega końca. I tak uważam, że sporo wytrzymały - całe 5 lat. Włączając w to fakt, że służyły mi one również do biegania po różnym terenie - od nizin po góry, przy specyficznym nacisku nóg o podłoże, można im nawet przyznać medal "za długowieczność".
Jednak kiedy bardzo dotkliwie zaczęłam odczuwać to, że przez buty przecieka mi woda, postanowiłam rozejrzeć się za nowszym modelem. A raczej nowymi butami sportowymi. To rozglądanie zajęło mi prawie rok, a adidasy coraz bardziej się rozpadały. Nie przeszkadzało mi to zbytnio, no może poza tymi dniami, kiedy padał deszcz i woda wlewała się do ich środka. W końcu zauważyłam, że odpruła się prawie jedna część z dziurkami, przez które przewleka się sznurówki. Z drugiej strony wyjazd na Światowe Dni Młodzieży do Lizbony zbliżał się dużymi krokami, a ja jedyne pełne buty jakie miałam (oprócz typowo do biegania, w tym tzw. kolców, których nie miałam zamiaru brać), to trampki i dwie pary "wyjściowych". W ostateczności mogłyby one mi wystarczyć, ale chciałam kupić jakieś adidasy, w których poszłabym także na sierpniową pielgrzymkę na Jasną Górę. 
Dlatego po powrocie do domu z pracy postanowiłam udać się na osiedlowy rynek, do jednego ze znajdujących się w nim sklepów, który był obuwniczy. Weszłam do niego i niemal od razu rzuciły mi się w oczy szare adidasy, które były zapinane na rzepy. A że bardzo trudno znaleźć takie na numer 37 - 38 (taki noszę, chociaż od biedy może być i 36...), postanowiłam je nabyć. 

Ponieważ było dosyć mało czasu do wyjazdu (zaledwie dwa dni) zdecydowałam się na większy model. 37 też byłby dobry, ale nie wiedziałam, czy zdążę je rozchodzić. 38 znowu są ciut za duże, z drugiej strony jednak przy wysiłku stopa puchnie, a przez to jest nadzieja, że szybko dopasowuje się do tego rozmiaru. Cieszą mnie te rzepy - niby potrafię sznurować buty, co przy czterokończynowym porażeniu mózgowym jest podobno niemałym wyczynem (sama nabyłam tą umiejętność dosyć późno, bo w wieku ok. 13 lat - wcześniej buty wiązali mi nawet nauczyciele), jednak mam nadzieję, że dzięki nim (tym rzepom) proces zapinania stanie się o wiele szybszy i sprawniejszy. 

Mam nadzieję, że posłużą mi one na dłuższy czas...