1654. Film o bohaterach mimo woli

O trzęsieniu ziemi oraz tsunami będącym jego następstwem, jakie nawiedziło Japonię w 2011 roku słyszał pewnie każdy z nas. W mediach pojawiły się wtedy spekulacje co z elektrowniami jądrowymi znajdującymi się na dotkniętym katastrofą terenie. Niemal natychmiast, w wyniku przegrzania z powodu braku prądu i zatrzymanemu procesowi chłodzenia, uległy stopieniu trzy włączone rdzenie reaktora. W ten sposób do atmosfery przedostały się śmiercionośne substancje, zagrażające zdrowiu i życiu mieszkańców Fukushimy i okolic. Zagrożone podobnym losem były trzy pozostałe rdzenie elektrowni. Wielu specjalistów uważało wręcz, że czeka nas katastrofa porównywalna z tą, jaka zdarzyła się w kwietniu 1986 roku w położonym za naszą wschodnią granicą Czarnobylu. Zagadką pozostawało to, jakie będzie miała ona skutki.

W związku z coraz większym skażeniem powietrza zdecydowano o ewakuacji pracowników elektrowni, nawet kosztem tragedii na miarę Czarnobylu. Wtedy znalazło się pięćdziesięciu (inne źródła podają większą liczbę) śmiałków, pracowników elektrowni, którzy zdając sobie sprawę z grożącego im niebezpieczeństwa i ryzykując własne życie, weszli na teren skażonej już Fukushimy, aby zapobiec jeszcze dalszej tragedii. To właśnie ich heroicznej misji, która uchroniła świat przed najgorszym, poświęcony został film "Bohaterowie z Fukusihmy" wyreżyserowany przez Setsura Wakamatsu.

Do czasu trzęsienia ziemi Fukushima była spokojnym miastem, w którym życie toczyło się wokół pracy w najbardziej dochodowym przedsiębiorstwie w miasteczku - elektrowni jądrowej. Bardzo wielu mieszkańców znalazło w niej zatrudnienie. Samo życie w Fukushimie toczyło się dość jednostajnym i monotonnym rytmem. Wszystko zmieniło się w marcu 2011 roku, kiedy teren ten został naznaczony najpierw trzęsieniem ziemi, a następnie potężnymi falami tsunami.

Wśród licznych zniszczeń najpoważniejszym okazało się uszkodzenie elektrowni jądrowych znajdujących się w mieście. Władze Fukushimy niemal od razu zdały sobie sprawę ze skutków takiego stanu rzeczy, a jednocześnie zezwoliły na ewakuacje znajdujących się na jej terenie ludzi. Reżyser i scenarzysta filmu doskonale uchwycili tutaj grę emocji, jakie mogły targać władzami miasteczka. A więc z jednej strony przerażenie i lęk przed skutkami globalnej katastrofy, z drugiej strony bezsilność przed skutkami żywiołu, ale też i złość, że nie wszystko toczy się po ich myśli. Te emocje były zaś tak realistyczne, że widz odczuwał je samym sobą.

Kiedy wszystko wydaje się na przegranej pozycji i pracownicy elektrowni zostają ewakuowani, pięćdziesięciu z nich zgadza się dobrowolnie zostać na niebezpiecznym terenie. Przez wiele dni za wszelką cenę usiłują zapobiec wybuchowi reaktora, który spowodowałby niewyobrażalną w skutkach tragedię. I chociaż czasami wydaje się, że całe ich poświęcenie idzie na marne (np. wtedy, gdy wybuchają kolejne bloki reaktora), to ostatecznie udaje im się zapobiec najgorszemu. Dzięki swojemu zaangażowaniu i poświęceniu zostają nazwani bohaterami.

Film może nie powala grą aktorską, którą określiłabym raczej jako przeciętną, jednak w dość ciekawy sposób obrazuje tragedię, jaka się wtedy wydarzyła i to, w jaki sposób próbowano zapobiec katastrofie. Jak dla mnie zaskakująca była reakcja władz - bezwzględna. Nie wiem, czy to akurat było na faktach, ale zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Sam film skłonił mnie natomiast do tego, aby jeszcze raz, po latach, przyjrzeć się temu, co wiosną 2011 roku stało się w Japonii. Na szczęście materiałów ku temu nie brakuje, zwłaszcza w internecie.