1824. Rozpieściłam ich?

Kiedy w 2009 roku zaczynałam moją przygodę ze studiowaniem zarządzania w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych, większość wykładów polegała głównie na tym, że prowadzący wygłaszał jego treść ze swojego przedmiotu bez żadnych efektów wizualnych. Oczywiście były też takie wykłady, na których było coś zapisywane na tablicy (czarnej, białą kredą, a nie na odwrót), np. rachunkowość finansowa, matematyka, statystyka, ale jak można się domyśleć - była to mniejszość. A jak już jakiś wykładowca robił prezentacje multimedialne, a tym bardziej ją udostępnił, to byliśmy w siódmym niebie. Więc jak można się domyśleć, na wykładach człowiek musiał być jak najbardziej skupionym, aby wynieść z niego, a co ważniejsze zanotować to, co naprawdę jest ważne. Chociaż ja i tak byłam w tej komfortowej sytuacji, że mogłam wszystko to nagrać na dyktafon, dzięki czemu w domu mogłam jeszcze uzupełnić notatki o to, czego nie zdążyłam napisać na zajęciach. Potem oczywiście wysyłałam te notatki grupie, żeby nie było, że się nie dzielę, tym bardziej że oni raczej pomagali mi w różnych rzeczach, kiedy tego potrzebowałam. Zaś niektórzy wykładowcy, np. od historii gospodarczej, byli niesamowicie wymagający* i na ćwiczeniach pytał naprawdę o najdrobniejsze szczegóły, dlatego tutaj notowałam naprawdę wszystko, słowo w słowo, za co grupa była mi wdzięczna. Tym bardziej, że o ile ja weszłam do niego do pokoju na egzamin i po chwili wyszłam (w myśl zasady: pani zawsze wszystko umiała, więc poproszę indeks), o tyle reszta osób, która poszła ze mną zdawać, siedziała u niego dosyć długo. No, ale chyba większość zdała za pierwszym razem, a jak komuś podwinęła się noga, to na poprawę jeszcze raz przeczytał moje notatki i już było dobrze.

Podobnie postępowałam na każdych kolejnych etapach studiowania oraz kierunkach, zwłaszcza wtedy, gdy wykładowcy nie dawali żadnych pomocy dydaktycznych, takich jak chociażby wspomniane prezentacje multimedialne. Co prawda wymagało to ode mnie poświęcenia czasu po powrocie do domu, bo przecież musiałam i na nowo przesłuchać nagrania, i zrobić notatki, ale cieszyło mnie, że i ja je mam, i inni też mogą z nich skorzystać. Ale chyba najbardziej wdzięczna byłam za to, że w przypadku mojej nieobecności na zajęciach zawsze znalazł się ktoś, kto zrobił mi nagranie, czy to moim dyktafonem, czy też swoim, a potem po prostu mi to przekazywano. Nieraz nawet dostawałam kilka niezależnych od siebie nagrań.

Chociaż zauważyłam, że im młodszy rocznik, tym więcej wymaga, a niewiele od siebie daje. Na pedagogice studiuję z ludźmi z rocznika mniej więcej 2002 (oczywiście są też starsi studenci, ale ci urodzeni w tym roku są najmłodsi. Na wszystkich wykładowców jest jeden, który nie ma prezentacji na wykładach (co wywołuje ogólne oburzenie tych najmłodszych studentów, którzy muszą mieć wszystko "podane na tacy", a przynajmniej taką prezentują postawę), a zarazem jego wykłady są bardzo obszerne, on sam przy zaliczeniu jest niezwykle wymagający**. Mieliśmy z nim zajęcia (wykłady) na pierwszym semestrze z wprowadzenia do nauk humanistycznych oraz wprowadzenia do pedagogiki. Były one w takich porach, że z niczym mi się w zasadzie nie pokrywały (tzn. ani z zajęciami z Nauk o Rodzinie, ani z dopiero rozpoczętą pracą w świetlicy, co uważam za dar losu), mogłam sobie pozwolić na nagrywanie ich. Po przepisaniu wszystkiego do edytora tekstu wyszło tego średnio 50 stron z każdego przedmiotu. I tym razem wysłałam wszystko grupie, tym bardziej, że w ramach zaliczenia mielimy napisać pracę w oparciu m.in. o to, co było na zajęciach. Z tego co wiem, to większość z nich i tak nie zaliczyła tego w pierwszym terminie, ale z notatek byli zadowoleni.

W tym roku mamy z tym samym profesorem wykłady z przedmiotu pedagogika ograniczeń ludzkiej egzystencji. Na zakończenie przewidziany jest egzamin ustny. Mnie jednak pokrywają się te zajęcia z ćwiczeniami z mediacji na drugim kierunku. A że ćwiczenia w przeciwieństwie do wykładów są obowiązkowe na naszej uczelni, to wybór na co będę uczęszczać był oczywisty. Jednak już na początku semestru zapytałam grupy, czy ktoś z nich byłby chętny na robienie mi nagrań wykładów, bo osobiście nie mogę na nich być. Kilka osób powiedziało zdawkowo, że będzie to robić, ale jak przyszło co do czego, to "zapominali" (chociaż mieli mój dyktafon).

Zbliża się koniec semestru (za dwa tygodnie rozpoczyna nam się sesja), a tu coraz więcej osób pisze mi, żebym im przesłała notatki z pedagogiki ograniczeń ludzkiej egzystencji. Piszę im zgodnie z prawdą, że ich nie posiadam, ponieważ nikt z nich mi ich nie nagrywał, chociaż tyle razy ich o to prosiłam. W odpowiedzi czytam pełne pretensji zdania, zaczynające się zazwyczaj od "Nie mam się z czego uczyć...". No, jakby nie patrzeć, ja też. Ale przecież oni też mogli sobie sami robić notatki, zwłaszcza że wiedzieli, że mnie nie będzie na zajęciach. Z tym że podejrzewam, że oni nie potrafią ich robić, jeżeli nie zostaną one podane im w formie prezentacji multimedialnej. Ot, takie pokolenie.

Teraz myślę, że to był błąd i liczyć na ich pomoc w nagrywaniu wykładów, i na pierwszym roku dając im gotowe notatki z wykładów. Może gdyby nie to, to spokornieli by i nie uważali, że wszystko im się należy ot tak. Może nauczyliby się współpracować, a nawet robić notatki z tego, co usłyszeli, a nie zobaczyli. Jedno jest pewne, za bardzo ich rozpieściłam wtedy, te dwa lata temu. No i teraz mam za swoje.

Pozytywny aspekt dzisiejszej notatki to zima, która do nas zawitała. Nie mogłam się oprzeć i nie zrobić w niedzielę, stojąc na przystanku i czekając na autobus, zdjęcia ośnieżonego gmachu jednego z katowickich liceów. Tak ku pamięci.

* do dzisiaj pamiętam, jak czekałam na coś na korytarzu, gdzie wykładowcy mieli swoje pokoje i nagle słyszę zza drzwi jego pokoju: "idiota! debil! Piłsudzki w powstaniu listopadowym! Proszę przyjść za dwie godziny!" po czym drzwi się otwarły i najpierw wyleciał indeks, a następnie student. No ja wiem, że to jest elementarna wiedza, ale bardziej tutaj chodzi o samą reakcję, niż o to, że się o to zdenerwował

** Dla mnie nie było to zaskoczeniem, chociażby patrząc na studia na AWFie, ale dla moich studyjnych kolegów i koleżanek był to niemały szok.

1823. Trzy bardziej lub mniej ważne sprawy

Po opublikowaniu ostatniego wpisu tak sobie pomyślałam, że postać św. Maksymiliana Marii Kolbego ma sporo wspólnego z Petrem Ginzem, którego historię przedstawiłam Wam w >>tym<< wpisie. To co na pewno ich dzieliło, to wiek (Petr żył 14 lat, ojciec Kolbe 47), wyznanie (Petr był Żydem, Kolbe - chrześcijaninem) oraz pochodzenie (Petr urodził się w Czechosłowacji, Kolbe, chociaż na terenie zaboru rosyjskiego, to jednak był Polakiem). To, co połączyło to śmierć w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, oraz wizja świata daleko wykraczająca poza to, co było wiadome ówczesnej nauce. Pokazali, jak wiele można zdziałać, bez względu na wiek, pochodzenie, wiarę, jeżeli ma się tylko "otwarty umysł".

Media obiegła informacja, że po niespełna rocznej walce z chorobą nowotworową zmarł krakowski duchowny, ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zalewski. Nazywany był wielkim przyjacielem ubogich i niepełnosprawnych, dopominał się o osądzenie księży współpracujących w okresie PRL-u z bezpieką. Nie wiem czy pamiętacie jeszcze, jak ok. 2006 roku spod jego pióra wyszła książka "Księża wobec bezpieki" i kontrowersje, jakie wywołała. W każdym razie ja pamiętam, chociaż miałam wtedy jakieś 16 lat i zapewne zupełnie odmienne zainteresowania. Tak samo jak pamiętam spotkanie z nim w naszym liceum. Sala gimnastyczna była wtedy pełniutka. A on mówił, i o swojej pracy z osobami niepełnosprawnymi, i z ubogimi, ale też nie pominął kwestii współpracy księży z bezpieką. Co prawda nie pamiętam już do końca jakich słów używał, ale o czym ogólnie mówił już tak. Pamiętam też jak w zeszłym roku w mediach pojawiły się pierwsze doniesienia o jego chorobie. Szczególnie w pamięci utkwił mi jeden wywiad, w którym wspomniał, że lekarz onkolog zapytał go, czy jest osobą wierzącą, bo wierzącym łatwiej jest walczyć z tak trudnym przeciwnikiem. Trochę mną to wstrząsnęło, zwłaszcza, że ksiądz Isakowicz - Zalewski był raczej rozpoznawalną i medialną postacią. Ale z drugiej strony mógł iść do lekarza całkowicie po cywilnemu, nawet bez koloratki (jak ksiądz Niosący Światło), no i może dlatego tamten go nie rozpoznał.

Niedawno gdzieś czytałam, że wygrywa z chorobą. A tymczasem okazało się, że tuż przed świętami trafił do szpitala w Chrzanowie i już z niego nie wyszedł. Nie wygrał tej walki, ale tak sobie myślę, że wygrał coś o wiele piękniejszego i ważniejszego.

Ks. Tadeusz Isakowicz - Zalewski (7 wrzesień 1956 - 9 styczeń 2024)

A tak ogólnie to chyba znowu się przeziębiłam, bo kaszle mnie niesamowicie. Trochę się obawiam, jak to wpłynie na moją jutrzejszą symulację lekcji z wychowania do życia w rodzinie w szkole podstawowej. Temat mam bardzo przyjemny - święta w rodzinie - a więc nawet na czasie. Cztery zadania, w tym dokończenie zdań i burza mózgów i miniwykład, powinno być dobrze. Chociaż z tym miniwykładem walczę od połowy grudnia, bo prowadząca zajęcia chce całą jego treść, a ja po prostu zamierzam jak najwięcej mówić z głowy i w konspekcie tylko napisałam sobie najważniejsze punkty. Mam nadzieję, że jednak to przejdzie. I że jakoś mi to pójdzie. O ile oczywiście nie złapie mnie kaszel, który bywa gorszy od tremy. 

1822. Taka ciekawostka na 130 urodziny Maksymiliana Marii Kolbego

Mam kilkoro ulubionych świętych oraz błogosławionych, którymi szczególnie się interesuję i ze szczególnym zaciekawieniem czytam różne publikacje na ich temat. Jedną z takich postaci jest niewątpliwie franciszkanin Maksymilian Maria Kolbe, założyciel słynnego Niepokalanowa, a jednocześnie męczennik II wojny światowej. Był też myślicielem, który niejako wyprzedzał swoją epokę. Urodzony 130 lat temu stworzył wiele dzieł, które zadziwiły świat. Do niego należy również autorski projekt statku kosmicznego o nazwie "Etereoplan", który według obecnej wiedzy, z powodzeniem mógłby przemierzać wszechświat.

Święty Maksymilian Maria Kolbe był z całą pewnością niebanalną postacią. Nie tylko z pełną świadomością oddał życie za drugiego człowieka w czasie pobytu w więzieniu koncentracyjnym w Auschwitz, ale też pozostawił po sobie liczne dzieła, takie jak klasztory w Niepokalanowie oraz w Japonii, organizację Rycerstwa Niepokalanej, czy też Radio Niepokalanów, a gdyby nie wybuch drugiej wojny światowej, to prawdopodobnie wprowadziłby też stałe audycje telewizyjne. Niewiele ludzi jednak wie, że św. Maksymilian Kolbe opatentował także projekt statku kosmicznego o nazwie "Etereoplan". Zakonnik zaprojektował go już w 1918 roku podczas studiów w Rzymie. Mimo tego, że projekt został oficjalnie opublikowany, to jak można się domyśleć, nigdy nie został wprowadzony w życie. Zachował się natomiast jego rysunek, wraz z notatkami konstrukcji.

Oryginalny projekt etereoplanu wg
św. M. M. Kolbe

Szczegółowy opis maszyny, zawierający potrzebne obliczenia, przyszły święty wysłał do czasopisma Scienza per Tutti. "Słysząc na wykładach fizyki na Uniwersytecie Gregoriańskim - 4 lub 5 lat temu - od Czcigodnego Ojca Casare Gorattiego, że przy wystrzale, np. z armaty, istnieje pewna granica zasięgu, której, biorąc pod uwagę siłę wybuchu, pocisk nie przekracza - przyszło mi na myśl, czy ta granica jest bezwzględnie pewna i czy można by ją w jakiś sposób przekroczyć. Pomyślałem, że gdyby ten pocisk - znajdujący się już na granicy zasięgu, wybuchł - i gdyby potem jego odprysk, który już przekroczył tą granicę, ponownie wybuchł - można by mnożąc te wybuchy doprowadzić ostatnią część (człon) pocisku daleko poza określoną granicę. Pomocną mi była w tym rozumowaniu obserwacja sztucznych ogni. Wszystko to jest oczywiste.

Ale pomyślałem, że gdyby ta ostatnia część była jakimś aparatem, który by jednak w poprzednich wybuchach utracił stosunkowo mało materii [i mknął] z wielką prędkością, to mnożąc wybuchy i abstrahując od środka a opierając się na prawie równości siły - akcji i reakcji - można by tracąc jedną, zyskać na drugiej.

I tak pomyślałem o możliwości [skonstruowania] etereoplanu, to jest aparatu służącego do dotarcia poza naszą ziemię, np. do księżyca i do innych planet a może nawet do dalekich gwiazd, przyjmując za możliwy nadzwyczajny wzrost szybkości, gdy zmniejsza się siła przyciągania ziemskiego, i posługując się jeszcze coraz bardziej przyciąganiem [planet]" - napisał wtedy Kolbe.

Po ponad 100 latach na stronie samolotypolskie.pl możemy z kolei przeczytać taki komentarz do pomysłu św. Maksymiliana Marii Kolbego: "według dzisiejszych rzeczoznawców projekt 'Etereoplanu' był wówczas genialnym błyskiem myśli technicznej. Zasady jego działania, jak też przewidywane trudności poruszania się w przestrzeni kosmicznej są poprawne i zgodne z tymi, jakie dzisiaj obowiązują"

źródło: https://deon.pl/po-godzinach/sw-maksymilian-kolbe-i-jego-pomysl-na-lot-w-kosmos-czym-jest-etereoplan-ktory-zaprojektowal,2710598?fbclid=IwAR2nWFYxPEyyenHJ3QBGmtkZ4HqFaWK5ibiruZT4ID7JD65hYlGRiELRAjc

Kto wie, być może gdyby nie wybuch II wojny światowej to bylibyśmy pionierami w podboju kosmosu, właśnie dzięki niepozornemu franciszkaninowi działającemu w podwarszawskim Niepokalanowie

1821. Co się wydarzyło "Pewnego razu w Greccio"?

Przełom 2023 oraz 2024 roku zdecydowanie podporządkowany był obchodom 800-lecia powstania pierwszej Szopki w małej włoskiej miejscowości Greccio. Najpierw wieczorne roraty, na które szłam jak tylko pozwalał mi na to czas, gdzie wraz z dzieciakami poznawałam po raz kolejny historię życia św. Franciszka, z tym, że tym razem nakierowana była ona na okoliczności powstania stajenki. I chociaż jestem znacznie starsza od dzieci, do których skierowany był przekaz, to myślę, że słuchałam wszystkiego z nie mniejszym zaciekawieniem, niż te kilkulatki, co rusz zachwycając się czymś nowym w tej ciągnącej się przez trzy tygodnie opowieści. Wiem, że wiele ludzi zarzuciłoby mi tutaj zbytnią infantylność. Wydaje mi się jednak, że kiedy trzeba to potrafię myśleć, działać i zachowywać się jak osoba określana mianem dorosłej. A jednak nie potrafię wyzbyć się zachwytem i radością z małych, prostych rzeczy. Takich jak rozmowa z drugą osobą, udane przedstawienie na uczelni, możliwość przeczytania Czytania podczas porannej Mszy świętej roratniej, wspólnego przygotowywania dekoracji bożonarodzeniowych, nawet jeżeli nie jest to moja rodzima parafia (- "Księże, a jak ten dźwig się zawali na Paula podczas pasterki?", - "Lolek, to przecież ty wszystko obliczyłaś, więc...", - "Obliczenia mogą się mylić"; mina Księdza Niosącego Światło bezcenna; - "Księże, Dzieciątko Jezus krawacika nie ma... (o co chodzi pisałam >>tutaj<<), - "Księże..."; wątpię aby w mojej parafii mogła pozwolić sobie na taką bezpośredniość i otwartość), czy chociażby słuchania z zapartym tchem wieczornych opowieści o świętym Franciszku.

Wszystko nie zakończyło się jednak wraz z dniem 23 grudnia, kiedy wypadły ostatnie roraty. Taką wisienką na torcie, klamrą spinającą wszystko, było uczestniczenie w dniu dzisiejszym w przedstawieniu "Pewnego razu w Greccio", wystawianego w Domu Katolickim przy panewnickiej Bazylice ojców franciszkanów przez "Teatr Franciszka" działający w Chorzowie. Po przeanalizowaniu wszystkich terminów wystawiania spektaklu uznałam, że najlepszym i najdogodniejszym terminem jest dzisiejsze przedpołudnie. Dodatkową motywacją do obejrzenia go było to, że grali w nim moja koleżanka z parafii oraz kolega ze studiów, zwany na blogu po prostu Archaniołem.

Franciszkańska scena nie jest duża, jest nawet mniejsza od tej znanej mi z krakowskiego salezjańskiego Wyższego Seminarium Duchowego, gdzie czasami jeżdżę obejrzeć tamtejsze Misteria Męki Pańskiej. Teraz temat był dużo lżejszy, a nawet z pewną dawką humoru, W niecałe 60 minut znakomicie ukazano zdarzenie, które miało miejsce w 1223 roku w odległych Włoszech. Otóż do niewielkiego Graccio przybył wtedy Franciszek z Asyżu, jeszcze nie święty. Mieszkańcom wioski zakomunikował, że zamierza stworzyć tam stajenkę na wzór tej, w której przyszedł na świat mały Jezus. Wszyscy z entuzjazmem do tego podeszli, jednak w efekcie końcowym stajenka wyglądała dużo inaczej, niż sobie to wyobrażali, a zamiast żłóbka z figurką Dzieciątka był żłóbek pełniący rolę stołu eucharystycznego, zaś wielka hostia symbolizowała Syna Bożego, który codziennie przychodzi do wiernych pod postacią Chleba.

Ta scena była często przywoływana podczas tegorocznych rorat

Przepraszam za jakość zdjęć, ale ciemno było, a przez co trudniej mi się ustawiała odpowiednia ostrość. W każdym razie wybrałam te najlepsze (cokolwiek sobie nie myślicie). Bardzo mi się podobały dwa końcowe gesty - błogosławieństwa udzielonego przez kapłana oraz podzielenia się z widzami bochenkiem chleba (to było nawiązanie do dosłownego tłumaczenia nazwy Betlejem - "dom chleba").

Myślę, że to był bardzo dobrze spędzony czas, chociaż nie brakowało perturbacji komunikacyjnych. Na szczęście wszystko skończyło się dla mnie jak najbardziej pomyślnie. Na chwilę mogłam oderwać się od zmartwień i trosk i przenieść w zupełnie inny świat, pełen radości, muzyki, tańców. I chociaż na stole w pokoju leżały notatki z wiedzą, którą powinnam sobie przyswoić na ten tydzień, na chwilę straciły one swoje znaczenie. A ja z zapartym tchem śledziłam to, co dzieje się na scenie. I wcale nie miałam wyrzutów sumienia z tego powodu.

1820. Żeby tylko smakowało...

Pół dnia spędzone w kuchni, a w efekcie:

Do domu sałatka z ryżem i ananasem.

Na Wigilię z Duszpasterstwa Akademickiego sałatka z kurczakiem i makaronem.

Palce poprzecinane, krew lała się strumieniami, ale to nic. A w tle leciały ulubione kolędy z Zielonego Wzgórza.

Pierwszą z sałatek już próbowałam, smaczna. Druga czeka na swój debiut. Mam nadzieję, że też będzie smakować. A tym samym czas nie został stracony.

Siadam do nauki. Kto to widział, aby pierwszy tydzień po powrocie do nauki był tak zapełniony zaliczeniami i kolokwiami?