1823. Trzy bardziej lub mniej ważne sprawy

Po opublikowaniu ostatniego wpisu tak sobie pomyślałam, że postać św. Maksymiliana Marii Kolbego ma sporo wspólnego z Petrem Ginzem, którego historię przedstawiłam Wam w >>tym<< wpisie. To co na pewno ich dzieliło, to wiek (Petr żył 14 lat, ojciec Kolbe 47), wyznanie (Petr był Żydem, Kolbe - chrześcijaninem) oraz pochodzenie (Petr urodził się w Czechosłowacji, Kolbe, chociaż na terenie zaboru rosyjskiego, to jednak był Polakiem). To, co połączyło to śmierć w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, oraz wizja świata daleko wykraczająca poza to, co było wiadome ówczesnej nauce. Pokazali, jak wiele można zdziałać, bez względu na wiek, pochodzenie, wiarę, jeżeli ma się tylko "otwarty umysł".

Media obiegła informacja, że po niespełna rocznej walce z chorobą nowotworową zmarł krakowski duchowny, ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zalewski. Nazywany był wielkim przyjacielem ubogich i niepełnosprawnych, dopominał się o osądzenie księży współpracujących w okresie PRL-u z bezpieką. Nie wiem czy pamiętacie jeszcze, jak ok. 2006 roku spod jego pióra wyszła książka "Księża wobec bezpieki" i kontrowersje, jakie wywołała. W każdym razie ja pamiętam, chociaż miałam wtedy jakieś 16 lat i zapewne zupełnie odmienne zainteresowania. Tak samo jak pamiętam spotkanie z nim w naszym liceum. Sala gimnastyczna była wtedy pełniutka. A on mówił, i o swojej pracy z osobami niepełnosprawnymi, i z ubogimi, ale też nie pominął kwestii współpracy księży z bezpieką. Co prawda nie pamiętam już do końca jakich słów używał, ale o czym ogólnie mówił już tak. Pamiętam też jak w zeszłym roku w mediach pojawiły się pierwsze doniesienia o jego chorobie. Szczególnie w pamięci utkwił mi jeden wywiad, w którym wspomniał, że lekarz onkolog zapytał go, czy jest osobą wierzącą, bo wierzącym łatwiej jest walczyć z tak trudnym przeciwnikiem. Trochę mną to wstrząsnęło, zwłaszcza, że ksiądz Isakowicz - Zalewski był raczej rozpoznawalną i medialną postacią. Ale z drugiej strony mógł iść do lekarza całkowicie po cywilnemu, nawet bez koloratki (jak ksiądz Niosący Światło), no i może dlatego tamten go nie rozpoznał.

Niedawno gdzieś czytałam, że wygrywa z chorobą. A tymczasem okazało się, że tuż przed świętami trafił do szpitala w Chrzanowie i już z niego nie wyszedł. Nie wygrał tej walki, ale tak sobie myślę, że wygrał coś o wiele piękniejszego i ważniejszego.

Ks. Tadeusz Isakowicz - Zalewski (7 wrzesień 1956 - 9 styczeń 2024)

A tak ogólnie to chyba znowu się przeziębiłam, bo kaszle mnie niesamowicie. Trochę się obawiam, jak to wpłynie na moją jutrzejszą symulację lekcji z wychowania do życia w rodzinie w szkole podstawowej. Temat mam bardzo przyjemny - święta w rodzinie - a więc nawet na czasie. Cztery zadania, w tym dokończenie zdań i burza mózgów i miniwykład, powinno być dobrze. Chociaż z tym miniwykładem walczę od połowy grudnia, bo prowadząca zajęcia chce całą jego treść, a ja po prostu zamierzam jak najwięcej mówić z głowy i w konspekcie tylko napisałam sobie najważniejsze punkty. Mam nadzieję, że jednak to przejdzie. I że jakoś mi to pójdzie. O ile oczywiście nie złapie mnie kaszel, który bywa gorszy od tremy.