1858. To już nie ma innych księży w naszym dekanacie?

Podczas dzisiejszej Mszy świętej myślałam, że dostanę zawału serca. Jedną z przyczyn dla których w tygodniu chodzę na nie do innej parafii niż moja jest dosyć specyficzna natura księdza proboszcza. W niedzielę i święta jestem w stanie znieść jego obecność, ale w pozostałe dni już niekoniecznie. A że ja naprawdę nie mam zamiaru grzeszyć przez niego chociażby myślą, to postanowiłam chodzić w tygodniu gdzie indziej. To w myśl zasady, że Bóg jest właściwie wszędzie i w każdym kościele. A skoro mam możliwość iść do innej świątyni, a dzięki temu uniknąć grzechu, nawet nie do końca świadomego (tak, wiem, że jedną z podstaw mówienia, że coś jest grzechem jest jego świadomość, ale czasami robimy coś co można podciągnąć pod grzech i nie do końca wiemy, że tym grzeszymy), to czemu miałabym z tego nie korzystać?

Tymczasem dzisiaj wchodzę do kościoła (akurat wierni odmawiali ostatnią dziesiątkę różańca) i spokojnie idę na swoje miejsce na samym jego końcu. Jakoś tak czuję, że tam najmniej zwracam na siebie uwagi, a jednocześnie i mam dobry widok na ołtarz główny, i mogę kiwnąć głową w geście przywitania księżom zmierzającym w stronę konfesjonałów, i czasami zamienić słowo z Księdzem Niosącym Światło. Tym razem jednak nikt nie spowiadał. Za to w pewnym momencie do środka kościoła weszła dobrze znana mi postać. Pomimo panującego półmroku doskonale ją rozpoznałam - to był proboszcz mojej parafii. Myślałam, że ze strachu ducha wyzionę. To ja robię wszystko, aby jak najrzadziej go widzieć, a on i tak przylazł do tej parafii, aby w zastępstwie odprawić intencję Mszy świętej. No tak, tam zazwyczaj są dwie, trzy na jednej Mszy, u nas za to jedna. Ale też przeleciało mi przez myśl, że może Księdzu Niosącemu Światło się pogorszyło i nie jest w stanie odprawić intencji.

Ale nie, trochę uspokoiło mnie to, kiedy zobaczyłam jak wychodzi z zakrystii i nawet próbuje śpiewać pieśń na wejście. Wiecie, jak jeszcze miał dosyć siły, to śpiewał bardzo pięknym, donośnym głosem. Takim, którego wręcz chce się słuchać. Teraz jeszcze nie ma na to wystarczająco sił. Ale ja po prostu wierzę w to, że jeszcze nadejdzie taki dzień, kiedy zaśpiewa z pełną piersią. I kiedy będzie głównym koncelebransem nabożeństwa. Przecież tak było jeszcze podczas rorat. Co prawda zawsze był dodatkowy ksiądz, bo były z reguły dwie intencje, ale też na wypadek, gdyby Ksiądz Niosący Światło po prostu zasłabł i nie mógł dokończyć sprawowania Eucharystii, ale to on prowadził całość. I jeszcze tak ciekawie mówił dzieciom o św. Franciszku. A potem się pochorował na kilka tygodni i bardzo przez to osłabł. Tylko, że jak na moje oko to biedny tak jakby nie mógł odbić się od tego "dna" i wyjść na prostą. Ale Ewangelię Marka o dylemacie uczniów Jezusa w chwili, kiedy zorientowali się, że nie mają co jeść i przypomnieniu im przez Mistrza cudu rozmnożenia chleba i ryb odczytał z tą swoją mocą i tonem, któremu po prostu się wierzy.

Moje obawy co do księdza proboszcza potwierdziły się, kiedy na początku Mszy świętej ksiądz proboszcz z tamtej parafii odczytywał intencje i kto je sprawuje. Że też na cały dekanat nie znalazł się inny chętny kapłan. Chociażby nasz ksiądz Darek, który koncelebrował tutaj Mszę na początku grudnia zeszłego roku. Naprawdę to musiał być ten proboszcz? To ja robię wszystko, aby mieć z nim jak najmniej do czynienia, a tutaj taka przygoda. Ze strachu (on też mnie raczej nie lubi, więc jesteśmy kwita) cały czas stałam za filarem. Czy mnie zauważył? Nie sądzę. Może jakbym poszła do Komunii. Ale nie zdążyłam się wyspowiadać więc nie byłam w stanie łaski uświęcającej. Za to zauważył to Ksiądz Niosący Światło. Jeszcze nie doszłam do osiedla, na którym mieszkam (jakieś 2 km od tamtego kościoła), a już dostałam od niego SMS z pytaniem co ja wyprawiam. Odpisałam mu, że kiedyś mu to wytłumaczę. Bo przecież nie powiem mu, że boję się własnego proboszcza. W sumie to on chyba nawet nie wie, z której konkretnie jestem parafii. 

A może wie, albo się domyśla? Mam tylko nadzieję, że w przypadku tej pierwszej opcji nie zdążył nic powiedzieć mojemu proboszczowi. Jakoś mu nie ufam - proboszczowi - i myślę że tą informację mógłby wykorzystać jakoś przeciwko mnie.

1857. O miłości dla zakochanych i poszukujących drugiej połówki

Nie da się ukryć, że Walentynki podbijają naszą polską ziemię. Nie jestem w stanie powiedzieć, kiedy dokładnie, kiedy wkroczyły na naszą arenę, bo dla mnie były właściwie od zawsze. Świętować je można na różne sposoby. My, członkowie Duszpasterstwa Akademickiego mieliśmy w związku z nimi spotkanie z parą małżonków, którzy opowiadali nam o swoim codziennym doświadczaniu miłości oraz z księdzem Jarosławem Ogrodniczakiem, ich przewodnikiem duchowym. Wydarzenie było zareklamowane na fb w następujący sposób.

Ponieważ przez wolontariat podczas Biegu Hercklekutów nie mogłam uczestniczyć w niedzielnej Mszy świętej w mojej parafii, wiedziałam że niemal na pewno udam się na spotkanie w DA, a następnie na odbywającą się po nim Mszę. No, chyba żebym dostała temperatury, albo gdybym czuła się na tyle źle, że nie byłabym w stanie już jeszcze raz dojechać do Kato. Wiecie, ja bardzo chciałabym być na tej porannej Mszy świętej u mnie, ale się nie rozdwoję. A szkoda, bo podejrzewam jakie to będzie miało dla mnie konsekwencje...

Do Kato udało mi się dojechać w miarę wcześnie. W każdym razie na tyle, że mogłam spokojnie dojść na nogach do ośrodka Duszpasterstwa Akademickiego "Centrum" znajdującego się niedaleko Wydziału Teologicznego, na którym studiuję Nauki o Rodzinie. Właściwie "ośrodek" to chyba za duże słowo - to zaledwie trzy (no dobra, z toaleto-spiżarnią cztery) niewielkie pomieszczenia mieszczące się w piwnicy jednej z kamienic w centrum Kato (czyżby stąd wzięła się nazwa DA?). Za to urządzone z pomysłem i zawierające wszystko, czego może potrzebować wspólnota. 

Do ośrodka dotarłam w miarę wcześnie, bo jeszcze znalazły się miejsca do siedzenia. Ku zaskoczeniu samego księdza Krzysztofa na zaproszenie odpowiedziało tyle ludzi, że w głównej sali zabrakło miejsca i część z nas musiała zadowolić się tzw. przedpokojem. Przybyło też wiele nowych osób, co oczywiście ucieszyło naszego duszpasterza - to doskonały znak tego, że wspólnota się rozrasta. Mi zaś przypomniały się lata świetności naszego parafialnego Oratorium, pełnego młodzieży. Czy one jeszcze wrócą? Mam nadzieję. I wiem, co na pewno musiałoby się stać, żeby tak się stało. Nie chcę tego mówić na głos, ale Ci z Was, którzy czytają mojego bloga, mogą się domyśleć, co mam na myśli.

Samo spotkanie odbywało się w dosyć przyjaznej i sympatycznej atmosferze. Państwo Brauhoffowie okazali się bardzo sympatyczni i otwarci, z chęcią opowiadali o swoim życiu i miłości, jaką siebie darzą. Chwilami miało się wrażenie, że wyszli z jakiejś bajki, że to ich życie jest tak niezwykłe, że aż nierealne. Tymczasem przecież oni są takimi samymi ludźmi jak my, tylko trochę bardziej starszymi i doświadczonymi. 

Ja wiem, że raczej nigdy nie założę rodziny, chociaż jest osoba, którą widzę kilka razy do roku, a przy której naprawdę szybciej bije mi serce. Ale co tak naprawdę może jej ofiarować taka osoba jak ja? I czy w ogóle ktoś może być ze mną szczęśliwy? Pan Dariusz twierdził, że wystarczy tylko modlić się do Boga i stawiać mu konkretne wymagania. Ja jednak uważam, że to nie wystarczy, że czasami po prostu trzeba wyjść do ludzi. A o to trudno, jeżeli z natury jest się bardziej nieśmiałym niż spontanicznym. Ale wśród nas były i małżeństwa, i narzeczeństwa i zakochani. I myślę, że to dla nich przede wszystkim skierowane były ich słowa.

Po skończonym spotkaniu udaliśmy się na Mszę świętą w kaplicy Wydziału Teologicznego. Wcześniej jednak zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie z zaproszonymi gośćmi. Początkowo mieliśmy je zrobić w siedzibie Duszpasterstwa, ale było nas tak dużo, że nie mogliśmy znaleźć na nie odpowiedniego miejsca w budynku. Za to na Wydziale mieliśmy do dyspozycji cały korytarz, który w niedzielny wieczór był wyjątkowo pusty. Swoją drogą to śmiałyśmy się z Madziołkiem, że środek przerwy międzysemestralnej, a my i tak jesteśmy na naszym Wydziale. W zasadzie to gdyby nie remont krypty pod Archikatedrą to Msza święta odbywałaby się właśnie tam. A tak na razie jesteśmy gościnnie na naszej kochanej (nie ma w tym ani krzty sarkazmu czy też ironii, bo ja naprawdę kocham moje studia) uczelni.

Wbrew pozorom nasza wydziałowa kaplica okazała się za mała, aby pomieścić nas wszystkich, toteż dla części z nas zostały wystawione krzesła poza nią. Trochę to przypominało sytuację z naszej Wigilii z początku stycznia, kiedy na Mszy świętej prymicyjnej ojca Antoniego też było tyle osób, że nie zmieścili się w pomieszczeniu.

Nie do końca wypaliło nagłośnienie, które raczej było prowizoryczne, ale kto by się tym przejmował? Ważny był sam fakt uczestniczenia w Mszy. Mszy niecodziennej, bo małżonkowie skupieni w duszpasterstwie odnowili swoje przysięgi małżeńskie. A na zakończenie każda kobieta otrzymała tulipan lub różę. I znowu przypomniało mi się, jak kiedyś na Oratorium dostałam różę z okazji Dnia Kobiet. Pamiętam jeszcze kiedy to było - 8 marca 2011 roku.

1856. To już jubileuszowa, dziesiąta edycja "Parkowych Hercklekotów"

Jak wiecie, wolontariat jest jednym z moich sposobów na spędzenie wolnego czasu. To nie jest też tak, że jedyny, bo czasami mam też tak, że muszę odpocząć w sposób bierny, np. czytając książkę, oglądając jakiś mniej lub bardziej ciekawy film, czy też samodzielnie ucząc się języka angielskiego, do czego wróciłam ostatnio. Ale jak tylko mam czas i ochotę, staram się załapać to tu, to tam. Mam też kilka cyklicznych imprez, w których staram się brać udział, w miarę możliwości. Jedną z nich, jak wiedzą moi stali czytelnicy, są te organizowane przez grupę MK Team. Zaś w jej skład wchodzą chociażby "Parkowe Hercklekoty", czyli po prostu bieg walentynkowy. W tym roku odbywała się jubileuszowa, 10 edycja, tego wydarzenia.

Logo tegorocznej edycji

Tradycyjnie można się było zgłosić do pomocy przy tym wydarzeniu, co zrobiłam jeszcze przed moją chorobą. W międzyczasie dostałam informację, że się zakwalifikowałam, co było raczej formalnością, jeżeli się z kimś współpracuje od lat. Przez ten czas zdążyli mnie poznać i przekonać się, że zewnętrzny mój wgląd nie zawsze idzie w parze z tym, co potrafię naprawdę. Że po prostu wystarczy mi za pierwszym razem zaufać, a potem zobaczyć co tak naprawdę potrafię. Tak niewiele, a tak dużo. Ale skoro zdrowie zaczęło mi szwankować i do końca nie wiedziałam czy na pewno będę w stanie im pomóc. Bo już w styczniu miałam być na Zimowym Biegu Zbója i w ostatniej chwili musiałam zrezygnować (mam nadzieję, że nikt na mnie nie jest o to zły). Napisałam im więc co i jak i dlaczego. W odpowiedzi dostałam, żebym się nie martwiła jakby co, że jeżeli będę się źle czuła to żebym została w domu, tylko żebym dała znać, to po prostu zmienią wolontariuszy na stanowiskach i po problemie.

Dyżur miałam wyznaczony na niedzielę, co powodowało, że nie musiałam być w sobotę. Trochę rozbawiło mnie, a zarazem ucieszyło to, co usłyszałam od jednej z kierowników biura zawodów, że ona chce w sobotę wszystko rozkładać, a tu mnie nie ma. I jakoś jej to dziwne było, że tu mają rozpoczynać pracę, a tu nie ma kogoś takiego jak ja. Zrobiło mi się miło, kiedy to usłyszałam, nie będę mówić, że nie. Czyżby odezwała się przeze mnie pycha? A może po prostu taka osoba jak ja, nawet z ograniczeniami fizycznymi, naprawdę może się do czegoś przydać?

Ponieważ pierwszy bieg (na 10 km) odbywał się o godzinie 10:00 niedzielna praca w biurze zawodów zaczynała się o 8:30. Tak wiem, komuś może to się wydawać mega wcześnie (zwłaszcza, że z domu musiałam wyjść przed godziną 7:00), ale to naprawdę bardzo dobra pora. Zwłaszcza, kiedy do wydania jest ok. 400 pakietów i numerków na jeden bieg. A biegi są aż trzy - na wspomniane 10 km, na 5 km oraz właściwie na marsz Nording Walking. Chociaż prawdziwe zagęszczenie startujących jest tuż przed samymi biegami (mniej więcej 30 minut wcześniej), to od samego otworzenia biura zawodów ktoś się zgłasza po swój pakiet startowy. Tutaj trzeba być w miarę zorganizowanym i opanowanym, aby najpierw znaleźć, a następnie wydać odpowiedni numerek startowy i czip pomiaru czasu, ale lata praktyki robią swoje. Chociaż ostatnio, na biegu mikołajkowym, puściły mi nerwy, kiedy znalazły się pewne "przyjaciółki", które nie dość, że nie miały przy sobie dokumentów tożsamości potrzebnych w biurze do wydania pakietu, to jeszcze bezczelnie grzebały w kartach odbioru pakietów. Marchewka nawet potem przyznała, że tyle lat z nimi współpracuję, a jeszcze nigdy nie widziała mnie zdenerwowanej. Na szczęście tym razem obyło się bez tego typu przygód.

Dyżur biura zawodów trwał do godziny 12:10, czyli momentu, kiedy wystartował ostatni z biegów - Nording - Walking. Potem jeszcze trochę pomogło się w uprzątnięciu majdanu i można było zejść do namiotu socjalnego, aby trochę się ogrzać (jednak było trochę zimno), zjeść miskę pysznego śląskiego żurku, czy też napić się ciepłej herbaty. Ja też cieszę się z tego, że zawsze znajdzie się ktoś, kto przeniesie mi to wszystko do stołu, bo samemu byłoby ciężko. I w zasadzie już po 13:00 mogłam wracać do domu.

A tak przy okazji, to główny kierownik biura zawodów zadał mi pytanie, czy biorę tym razem też udział w biegu tak jak dwa lata temu. Na razie nie byłam w formie z powodu osłabienia po infekcji, i chyba nie dałabym rady pobiec, a jeszcze na nowo narobiłabym choroby, ale tak po cichu myślę o tym, żeby wziąć udział w III biegu Hazoka nie tylko jako wolontariusz, ale też uczestnik. Oczywiście w biegu na 5 km, bo 10 km to raczej za długi dla mnie dystans. Zastanawiam się, czy nie napisać też do organizatorów z pytaniem, czy chociaż trochę opuścili by w tym przypadku opłatę za start. A z drugiej strony - czy to nie byłaby mała przesada? 

1855. O początkach funkcjonowania TOPRu

Dzisiaj duszpasterstwo pojechało w góry. Bardzo chciałam z nimi jechać, także dla Księdza Niosącego Światło. Bo on jeszcze musi dojść do siebie po ostatniej infekcji, chociażby po to, aby zrobić kontrolne badania po zakończeniu ostatniej fazy leczenia. W dodatku widać, że po prostu jest słabiutki. No i jeszcze utrzymuje się u niego kaszel. A takie chodzenie nawet po niewielkich wzniesieniach, co tu nie mówić, są forsujące. Góry zaś uwielbia, jak jeszcze był zdrowy to zawsze w ferie oraz wakacje robił sobie w nie wyprawy. Podejrzewam, że musi mu być niezwykle żal, że teraz nie może, bo na razie jest nie w formie. Nie ma zaś nic piękniejszego niż widok ośnieżonych szczytów - to akurat moje, małego amatora górskich wypraw, zdanie. Myślałam, że porobię trochę fotografii, może nawet niezbyt udanych, górskich stoków i szczytów, pokażę je księdzu, może by się ucieszył... To znaczy on i tak jest z reguły taki radosny, więc może po prostu byłby jeszcze bardziej, gdyby zobaczył chociaż na zdjęciach to, czego nie może zobaczyć na żywo. Tak jak po pielgrzymce do Kalwarii Zebrzydowskiej. Ale chyba jeszcze nie do końca wydobrzałam po mojej ostatniej infekcji, nie chciałam ryzykować pochorowania się na nowo.

Jest mi smutno też dlatego, że takie wyprawy to kapitalna okazja do rozmów z pozostałymi jej członkami, a co za tym idzie - zawiązanie nowych znajomości, umocnienie już istniejących, podjęcie wraz z innymi wspólnego trudu w tym samym celu. Trasa marszu miała być bardzo przyjemna i dla każdego. Zdaję sobie sprawę, że być może ksiądz Krzysiu na początku miałby wątpliwości, i wcale mu bym się nie dziwiła w tym konkretnym przypadku, ale w pogotowiu miałam telefon do Bacy, czy by nie mógł ze mną iść jako asystent. Przy okazji wręczyłabym mu prezent urodzinowy, a ksiądz miał by jak na tacy pokazane, że z moją kondycją nie jest jeszcze tak źle. I ostatnia okazja do dzisiejszej wyprawy w góry - to 115 rocznica wypadku, który spowodował działania zmierzające do powstania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR). Co prawda dzisiejsza wyprawa była w bliżej nas położone Beskidy, a konkretniej na Hrobaczą Łąkę*, ale kto by mi zabronił świętować rocznicę właśnie w taki sposób?

TOPR oficjalnie funkcjonuje od 29 października 1909 roku, na mocy zatwierdzonego wówczas przez galicyjskie Namiestnictwo we Lwowie statutu. Jego pierwszym naczelnikiem został Mariusz Zaruski, który jest też autorem tekstu przysięgi składanej przez nowych członków: "Dobrowolnie przyrzekam pod słowem honoru, że póki zdrów jestem, na każde wezwanie naczelnika lub jego zastępcy - bez względu na porę roku, dnia i stan pogody - stawię się w oznaczonym miejscu i godzinie (...) i udam się w góry w celu poszukiwań zaginionego i niesienia mu pomocy". Jej treść do dzisiaj jest taka sama. 

Do zadań pierwszych ratowników należało poszukiwanie zaginionych turystów i niesienie pierwszej pomocy w nieszczęśliwych wypadkach. Potrzebę istnienia takiej organizacji zaczęto dostrzegać już w II połowie XIX wieku wraz z rozwojem ruchu turystycznego w Tatrach. Chociaż na pomoc ruszali pasterze ochotnicy, to brakowało fachowej i odpowiednio wyposażonej ekipy ratowniczej. Pierwsze starania o utworzenie TOPR miały miejsce już na przełomie 1907 i 1908 r., jednak Austriacy nie chcieli wyrazić na to zgody. Przez jakiś czas funkcjonowała nawet "Straż Ratunkowa", która była namiastką TOPR-u do czasu jego oficjalnego powstania i legalizacji. Sytuacja zmieniła się w 1909 roku, kiedy pod lawiną na stokach Małego Kościelca zginął znany kompozytor, a zarazem wielki miłośnik Tatr - Mieczysław Karłowicz. A było to tak: 

Mieczysław Karłowicz-fotografia z publikacji
pamiątkowej Mieczysław Karłowicz e Tatrach. 
Pisma taternickie i zdjęcia fotograficzne,
Kraków 1910, Biblioteka Narodowa, licencja
PD, źródło: Polona

Tęgi mróz żelaznym uściskiem objął Tatry. Za oknem skrzył się śnieg. Mariusz Zaruski krzątał się w zakopiańskim biurze Towarzystwa Tatrzańskiego. Spokojne przedpołudnie 9 lutego 1909 roku zostało przerwane przez Irenę Karłowicz. Matka znanego kompozytora przyniosła wiadomość, że jej syn jeszcze nie powrócił z rozpoczętej poprzedniego dnia narciarskiej wyprawy na Halę Gąsienicową.

Zaruski nie miał najmniejszych wątpliwości, że sytuacja jest poważna: "Ze świętej pamięci Mieczysławem Karłowiczem niejednokrotnie bywałem w Tatrach na wycieczkach i znałem jego niezwykłą ścisłość i punktualność, która przybierała cechy jakiejś machiny automatycznej, gdy chodziło o godziny powrotu z górskiej wycieczki: ani noc, ani burza nie mogły go wtedy powstrzymać. Czynił to dla matki, aby jej oszczędzić chwil niepokoju i wyczekiwania. [...] Nie wątpiłem, że zaszedł jakiś wypadek. Lawina, lawina - dźwięczało mi w uchu; daj Boże, żeby mała przygoda".

Karłowicz był młodym, bo trzydziestoczteroletnim, ale już cieszącym się dużym uznaniem kompozytorem, autorem pieśni oraz utworów symfonicznych. Zarazem był zapalonym taternikiem i narciarzem. Swoje wędrówki dokumentował wspaniałymi, artystycznymi fotografiami. Należał do niewielkiej grupy pionierów, którzy odkrywając piękno Tatr, pragnęli przybliżyć te góry szerokim kręgom polskiego społeczeństwa. Jak mało kto zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństw grożącym turystom w górach. Wraz z Mariuszem Zaruskim planowali powołanie organizacji, której zadaniem byłoby niesienie pomocy potrzebującym.

Hala Gąsienicowa, fot. Józef Oppenheim, Muzeum Tatrzańskie, licencja PD, źródło: katalog cyfrowy muzeum

Zaalarmowany przez panią Karłowiczową Zaruski natychmiast zorganizował wyprawę ratunkową. W Kuźnicach dowiedział się, że poprzedniego dnia kompozytor wyruszył na nartach do Czarnego Stawu Gąsienicowego, ale do tej pory nie powrócił. W związku z tym rozpoczęto poszukiwania.

Mariusz Zaruski jako oficer Wojska Polskiego, 1920, Centralne Archiwum Wojskowe, licencja PD, źródło: Wikipedia Commons

Wyraźny ślad prowadził Stanisława Gąsienicę-Byrcyna przez Boczań, Skupniowy Upłaz, przełęcz Między Kopami ku szałasom na Hali Gąsienicowej. W jednym z nich, który pełnił wówczas rolę schroniska, ratownicy odkryli płaszcz i kuchenkę zaginionego mężczyzny. Był to wyraźny dowód, że zatrzymał się w nim na mały odpoczynek. Niestety, odciśnięte na śniegu ślady desek urywały się w ogromnej lawinie śnieżnej u podnóża Małego Kościelca. Potwierdziły się najgorsze obawy...

Kamień pamiątkowy w miejscu śmierci Mieczysława Karłowicza przy szlaku prowadzącym do Czarnego Stawy Gąsienicowego, Muzeum Tatrzańskie, licencja PD, źródło: katalog cyfrowy muzeum

Kiedy nadszedł wieczór, Zaruski wysłał Gąsienicę-Byrcyna do Zakopanego z zadaniem sprowadzenia dwunastu górali mający przeszukać lawinisko. Sam spędził noc w samotności na Hali Gąsienicowej. Rankiem przybyła z Zakopanego grupa rozpoczęła przekopywanie zwałów śniegu. Całodzienna praca była daremna.

Wyprawa z wieńcami na miejsce śmierci Mieczysława Karłowicza, fot. Józef Oppenheim, Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem, licencja PD, źródło: katalog cyfrowy muzeum

Dopiero na drugi dzień natrafiono na zwłoki nieszczęsnego narciarza... Jego ciało zostało zwiezione do Zakopanego. Kiedy wiosną stopniały śniegi, pod Małym Kościelcem, w miejscu, gdzie odnaleziono martwego kompozytora, ustawiono kamień upamiętniający tą tragedię.

Członkowie tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia ratunkowego transportują ofiarę wypadku. Pierwszy z lewej Mariusz Zaruski, "Nowości Ilustrowane", 1912, nr 31, Biblioteka Jagiellońska, źródło: katalog cyfrowy

Mieczysław Karłowicz na szczycie Szatana
w Tatrach, fotografia z publikacji pamiątkowej
Mieczysław Karłowicz w Tatrach. Pisma
taternickie i zdjęcia fotograficzne, Kraków
1910, Biblioteka Narodowa, licencja PD,
źródło: Polona

Śmierć znanego artysty, ale też wytrawnego i rozważnego taternika wstrząsnęła środowiskiem ludzi gór. Stała się też impulsem do przyspieszenia prac nad powołaniem służb, które ratowałyby ofiary tatrzańskich wypadków. Mariusz Zaruski zabrał się do pracy z właściwą mu energią. W prasie opublikował odezwę napisaną kilka tygodni przed śmiercią przez samego Karłowicza: "[...] musimy stworzyć instytucję na wzór ochotniczych straży pożarnych, pogotowia ratunkowego w miastach itp., która by w każdej chwili była gotowa nieść pomoc potrzebującym jej w Tatrach. Doświadczonych taterników i przewodników sumiennych, którzy stanowić będą kadry ochotnicze i zobowiążą się na każde wezwanie czynną nieść pomoc w górach, nie zabraknie".

Wsparcie popłynęło od licznych darczyńców. Starania o nadanie przedsięwzięciu formalnych ram zostały zwieńczone dokumentem wydanym przez władze ówczesnej Galicji: "Wysokie cesarsko-królewskie Namiestnictwo reskryptem z dnia 29 października 1909 roku XIII 2135 nie zakazuje zawiązania stowarzyszenia >>Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe<<". Akcje ratownicze, dotychczas podejmowane spontanicznie przez grono ofiarnych zapaleńców, od tej chwili zyskały zorganizowany charakter. Karłowicza pośmiertnie zaliczono do członków założycieli. Pierwszym Naczelnikiem TOPRu został nie kto inny, niż Mariusz Zaruski, a w skład organizacji zaprzysiężonych zostało 11 członków. Prezesem stowarzyszenia został Kazimierz Dłuski, a siedzibą - Dworzec Tatrzański.

Takie to były początki niezwykle ważnej organizacji, jaką jest TOPR. Organizacji działającej do dnia dzisiejszego i nieustannie niosącej pomoc tym, którzy tej pomocy potrzebują na terenie Tatr.

Kolejna zmiana planów co do spędzenia dnia nie tak, jakbym chciała trochę popsuła mi humor. Nota bene mam już przerwę międzysemestralną, i chociaż muszę jeszcze zaliczyć kilka przedmiotów, to chcę też odpocząć. Bo kiedy, jak nie teraz. Ale to samo dotyczy doleczenia infekcji. Dwie ważne sprawy zostały położone na szalę, która nie chce się przechylić ani na jedną, ani na drugą stronę. To ja muszę wybrać to, co jest priorytetowe. Przecież będzie jeszcze tyle okazji wyjazdów w góry. Żal mi jedynie tych niewykonanych zdjęć. A jeszcze bardziej został on wzmocniony, kiedy zobaczyłam Księdza Niosącego Światło idącego do konfesjonału. Chyba zauważył, że coś jest nie tak, zresztą mówiłam mu w poniedziałek, że dzisiaj prawdopodobnie pojadę w góry. W zasadzie to przez to nie powinno mnie być na Mszy świętej. Aż do mnie podszedł z zapytaniem, czy wszystko w porządku. Pokiwałam tylko głową, bo mówienie jeszcze czasami powoduje u mnie kaszel. Przejechał mi dłonią po włosach i poszedł dalej. Trochę zrobiło mi się lepiej, ale tylko trochę. Bo i tak zastanawiałam się, jak to by było, gdyby ten dzień przebiegł zgodnie z moim planem. A może za bardzo tego chciałam?

źródła wiadomości o TOPR:

1. https://portaltatrzanski.pl/wiedza/historia/topr-dawniej-i-dzis,896#google_vignette

2. https://www.historiaposzukaj.pl/wiedza,wydarzenia,898,powstanie_topr-u.html?b=wiedza%2Cosoby%2C748%2Cosoba_helena_marusarzowna.html

* Tak, tutaj nie ma żadnego błędu ortograficznego, tak to się pisze

1854. Poszedł na ostatnią pielgrzymkę

W dniu dzisiejszym dotarła do nas informacja o śmierci jednego z księży naszej diecezji - księdzu Janie Szkocu. Wielu pątników naszej diecezjalnej Pieszej Pielgrzymki Zagłębiowskiej zapewne pamięta go z pielgrzymich szlaków, kiedy stał w różnych punktach i wspierał ich dobrym słowem lub gestem. W zasadzie ja dopiero wtedy go poznałam. Od razu zwrócił moją uwagę.

źródło: diecezja

Jak jeszcze pozwalały mu siły i zdrowie, to też chodził z młodzieżą akademicką*. W sumie był na 35 pieszych pielgrzymkach do Częstochowy, które przeszedł w całości, poza tym chodził w pieszych pielgrzymkach do znacznie bliższych Piekar Śląskich. Jeszcze przed wybuchem pandemii widziałam go na pielgrzymim szlaku. Nie, nie szedł, ale zawsze nam chociaż w taki sposób towarzyszył. Jednak już dwa lata temu zabrakło go. Pamiętam, że zapytałam o to wtedy Księdza Niosącego Światło, czy wie, co się z nim stało. I to, że popatrzył na mnie tym wiecznie śmiejącym się wzrokiem i odrzekł, że w jego wieku to już chyba będzie finiszować z pielgrzymkami. A zaraz potem dodał, że on to by chciał dożyć takiego wieku. Wtedy nie zwróciłam na to uwagi, ale teraz, teraz po ostatnim roku te słowa nabrały zupełnie innego wymiaru.

Jako proboszcz parafii św. Tomasza Apostoła w Sosnowcu ks. Jan dobudował kościelne wieże. Bardzo szybko postarał się o budowę szkoły katolickiej, której patronem został jego imiennik, wielki przyjaciel młodzieży - św. Jan Bosko. Dziś jest to zespół szkół mieszczący szkołę podstawową i liceum. Dzięki działaniom księdza Jana w Sosnowcu powstało także Hospicjum św. Tomasza. Myślę, że to najpiękniejsze pomniki przypominające mieszkańcom tego miasta, że był kiedyś taki kapłan, któremu się chciało być dla innych.

Ostatnie lata życia spędził w Diecezjalnym Domu Księży Emerytów. Tam zmarł w 92 roku życia i 70 roku kapłaństwa. W sumie z tym rokiem kapłaństwa to coś mi się nie zgadza, bo musiałby przyjąć sakrament święceń w wieku 22 lat, ale to chyba mało możliwe. A może jednak?

* Ta grupa chyba się rozwiązała, bo kojarzę ją tylko z pierwszej mojej pieszej pielgrzymki w 2015 r.