1856. To już jubileuszowa, dziesiąta edycja "Parkowych Hercklekotów"

Jak wiecie, wolontariat jest jednym z moich sposobów na spędzenie wolnego czasu. To nie jest też tak, że jedyny, bo czasami mam też tak, że muszę odpocząć w sposób bierny, np. czytając książkę, oglądając jakiś mniej lub bardziej ciekawy film, czy też samodzielnie ucząc się języka angielskiego, do czego wróciłam ostatnio. Ale jak tylko mam czas i ochotę, staram się załapać to tu, to tam. Mam też kilka cyklicznych imprez, w których staram się brać udział, w miarę możliwości. Jedną z nich, jak wiedzą moi stali czytelnicy, są te organizowane przez grupę MK Team. Zaś w jej skład wchodzą chociażby "Parkowe Hercklekoty", czyli po prostu bieg walentynkowy. W tym roku odbywała się jubileuszowa, 10 edycja, tego wydarzenia.

Logo tegorocznej edycji

Tradycyjnie można się było zgłosić do pomocy przy tym wydarzeniu, co zrobiłam jeszcze przed moją chorobą. W międzyczasie dostałam informację, że się zakwalifikowałam, co było raczej formalnością, jeżeli się z kimś współpracuje od lat. Przez ten czas zdążyli mnie poznać i przekonać się, że zewnętrzny mój wgląd nie zawsze idzie w parze z tym, co potrafię naprawdę. Że po prostu wystarczy mi za pierwszym razem zaufać, a potem zobaczyć co tak naprawdę potrafię. Tak niewiele, a tak dużo. Ale skoro zdrowie zaczęło mi szwankować i do końca nie wiedziałam czy na pewno będę w stanie im pomóc. Bo już w styczniu miałam być na Zimowym Biegu Zbója i w ostatniej chwili musiałam zrezygnować (mam nadzieję, że nikt na mnie nie jest o to zły). Napisałam im więc co i jak i dlaczego. W odpowiedzi dostałam, żebym się nie martwiła jakby co, że jeżeli będę się źle czuła to żebym została w domu, tylko żebym dała znać, to po prostu zmienią wolontariuszy na stanowiskach i po problemie.

Dyżur miałam wyznaczony na niedzielę, co powodowało, że nie musiałam być w sobotę. Trochę rozbawiło mnie, a zarazem ucieszyło to, co usłyszałam od jednej z kierowników biura zawodów, że ona chce w sobotę wszystko rozkładać, a tu mnie nie ma. I jakoś jej to dziwne było, że tu mają rozpoczynać pracę, a tu nie ma kogoś takiego jak ja. Zrobiło mi się miło, kiedy to usłyszałam, nie będę mówić, że nie. Czyżby odezwała się przeze mnie pycha? A może po prostu taka osoba jak ja, nawet z ograniczeniami fizycznymi, naprawdę może się do czegoś przydać?

Ponieważ pierwszy bieg (na 10 km) odbywał się o godzinie 10:00 niedzielna praca w biurze zawodów zaczynała się o 8:30. Tak wiem, komuś może to się wydawać mega wcześnie (zwłaszcza, że z domu musiałam wyjść przed godziną 7:00), ale to naprawdę bardzo dobra pora. Zwłaszcza, kiedy do wydania jest ok. 400 pakietów i numerków na jeden bieg. A biegi są aż trzy - na wspomniane 10 km, na 5 km oraz właściwie na marsz Nording Walking. Chociaż prawdziwe zagęszczenie startujących jest tuż przed samymi biegami (mniej więcej 30 minut wcześniej), to od samego otworzenia biura zawodów ktoś się zgłasza po swój pakiet startowy. Tutaj trzeba być w miarę zorganizowanym i opanowanym, aby najpierw znaleźć, a następnie wydać odpowiedni numerek startowy i czip pomiaru czasu, ale lata praktyki robią swoje. Chociaż ostatnio, na biegu mikołajkowym, puściły mi nerwy, kiedy znalazły się pewne "przyjaciółki", które nie dość, że nie miały przy sobie dokumentów tożsamości potrzebnych w biurze do wydania pakietu, to jeszcze bezczelnie grzebały w kartach odbioru pakietów. Marchewka nawet potem przyznała, że tyle lat z nimi współpracuję, a jeszcze nigdy nie widziała mnie zdenerwowanej. Na szczęście tym razem obyło się bez tego typu przygód.

Dyżur biura zawodów trwał do godziny 12:10, czyli momentu, kiedy wystartował ostatni z biegów - Nording - Walking. Potem jeszcze trochę pomogło się w uprzątnięciu majdanu i można było zejść do namiotu socjalnego, aby trochę się ogrzać (jednak było trochę zimno), zjeść miskę pysznego śląskiego żurku, czy też napić się ciepłej herbaty. Ja też cieszę się z tego, że zawsze znajdzie się ktoś, kto przeniesie mi to wszystko do stołu, bo samemu byłoby ciężko. I w zasadzie już po 13:00 mogłam wracać do domu.

A tak przy okazji, to główny kierownik biura zawodów zadał mi pytanie, czy biorę tym razem też udział w biegu tak jak dwa lata temu. Na razie nie byłam w formie z powodu osłabienia po infekcji, i chyba nie dałabym rady pobiec, a jeszcze na nowo narobiłabym choroby, ale tak po cichu myślę o tym, żeby wziąć udział w III biegu Hazoka nie tylko jako wolontariusz, ale też uczestnik. Oczywiście w biegu na 5 km, bo 10 km to raczej za długi dla mnie dystans. Zastanawiam się, czy nie napisać też do organizatorów z pytaniem, czy chociaż trochę opuścili by w tym przypadku opłatę za start. A z drugiej strony - czy to nie byłaby mała przesada?