2086. Być "Stróżem poranka"

12 spotkań. Tyle nabożeństw roratnich organizowanych przez Duszpasterstwo Akademickie Centrum odbyło się w tym roku w kaplicy wydziału, na którym przyszło mi studiować. Gromadziliśmy się przez trzy tygodnie od wtorku do piątku o 6:40 (wszak tradycyjnie Msze Święte odprawiane są przed świtem). Nie na darmo hasło tegorocznych rorat brzmiało "Stróże poranka", bo chyba każdy z uczestników był takim stróżem poranka.

Tym razem podczas kazań na każdym ze spotkań analizowana była jedna z encyklik napisanych przez Jana Pawła II. Ogólnie wyszło ich spod jego pióra 14, my siłą rzeczy pominęliśmy dwie. Jak to powiedział w żartach na początku ksiądz Kris - te dwie będziemy musieli kiedyś sami nadrobić. Każdego dnia po roratach było śniadanie, a także pamiątkowe zdjęcie ich uczestników. 

3 grudnia - Encyklika "Redemptom homilis" ("Odkupiciel człowieka")

4 grudnia - Encyklika "Dives in misericordia" ("O Bożym miłosierdziu")

5 grudnia - Encyklika "Laboren exercens" ("O pracy ludzkiej")

6 grudnia - Encyklika "Slavorum Apostoli" ("Apostołowie Słowian")

10 grudnia - Encyklika "Dominum et Vivificantem" ("O Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata"

11 grudnia - Encyklika "Redemptomis Mater" ("Matka Odkupiciela")

12 grudnia - Encyklika "Sollicitudo rei socialis" ("Troska o sprawy społeczne")

13 grudnia - Encyklika "Redemptoris Missio" ("Misja Odkupiciela")

17 grudnia - Encyklika "Veritatis splendor" ("Blask prawdy")

18 grudnia - Encyklika "Evangelium vitae" ("Ewangelia życia")

19 grudnia - Encyklika "Ut unum sint" ("Abyśmy byli jedno")

20 grudnia - Encyklika "Ecclesia in Eucharistia" ("O Eucharystii w życiu Kościoła")

Ku mojemu własnemu zaskoczeniu - udało mi się być na wszystkich nabożeństwach (rok temu opuściłam jedno). Jeżeli myślicie, że łatwe było wstawanie z ciepłego łóżka przed 5 rano, a wychodzenie z domu tak, aby zdążyć na pociąg o 5:36 to powiem Wam szczerze - nie było. Czasami miałam ochotę rzucić to wszystko i po prostu pospać sobie dłużej, czy też po prostu odpocząć, na szczęście nie wprowadziłam tego w czyn. Raz tylko "udało" mi się zaspać, ale włączyłam najwyższy tryb działania i na uczelnię wpadłam o 6:45, czyli pięć minut po rozpoczęciu Mszy świętej, więc to spóźnienie nie było takie kolosalne. Jak kilka godzin później opowiedziałam o tym Księdzu Niosącemu Światło to zaczął się z tego śmiać i przyznał, że wcale się temu nie dziwi, bo on o tej porze, o której ja wstawałam, przewraca się na drugi bok. Pod koniec było już całkiem ciężko nie tylko z powodu zmęczenia, ale i przeziębienia, z jakim mierzę się od kilku dni. Czasami po nabożeństwie wracałam do domu i lądowałam w łóżku. W takich chwilach słabości powtarzałam sobie jednak, że jeszcze trzy, dwa, jeden dzień i koniec. Może i infantylne, ale jakoś mnie to mobilizowało i pozwalało na wstanie z łóżka. Cieszę się, że byłam na wszystkich roratach, ale też cieszę się z tego, że takich osób jak ja było więcej. I dziś rano każdemu z nas ksiądz Kris złożył serdeczne gratulacje.

Dzisiaj był też ostatni dzień zajęć na uczelni przed przerwą świąteczną. Atmosfera była luźniejsza, nawet wcześniej mogliśmy iść do domu. Trochę przeraża mnie ogrom pracy, jaka mnie czeka przez święta, ale chyba dam radę. Miałam zaplanowane podejście do zaliczenia przynajmniej czterech kolokwiów przed przerwą, ale wspomniane przeziębienie mnie powaliło. Zresztą przeziębienie to jedno, a reakcja mojego organizmu na to, co się dzieje w mojej grupie z NoRek to drugie. W konsekwencji wydaje mi się, że do żadnego nie przygotowałam się wystarczająco dobrze, musiałam więc przenieść je na styczeń, czego bardzo nie lubię. Ale przynajmniej jest szansa, że je zdam.

2085. "Wierzyć jak Piotr pod Cezareą", a może "ping-pong" z biskupem

Nie wiem, jak tego dokonał ksiądz Martin prowadzący Duszpasterstwo Akademickie w Sosnowcu, ale na ostatnie spotkanie w tym roku udało mu się zaprosić biskupa sosnowieckiego, Artura Ważnego. Mówił o tym od jakiegoś czasu, a tydzień wcześniej, podczas adwentowego dnia skupienia dla studentów (dla mnie to była trzecia Msza św. i trzeci raz wysłuchana liturgia słowa, dobrze że kazania były różne) potwierdził tą informację. Biskup Ważny na spotkaniu studenckim... Przez głowę przemknęło mi krótkie "O jacie...". Jednocześnie ksiądz podkreślił, że chce aby to było spotkanie ze stałymi uczestnikami spotkań i nie chce, aby przyszedł na nie ktoś "z ulicy".

Bardzo mi zależało na tym spotkaniu, nawet pisałam do księdza Martina, czy na pewno mogę na nie przyjść. W odpowiedzi otrzymałam, że na pewno. Jeszcze tylko musiałam powiadomić Księdza Niosącego Światło, że nie będzie mnie na roratach oraz, co dla mnie ważniejsze, na spotkaniu z bierzmowania, co zrobiłam przedpołudniem, podczas pierwszego etapu budowania szopki. Myślałam, że będzie zły, że tak w ostatniej chwili mu to mówię, ale raczej nie był. Powiedział, że spokojnie, że dzisiaj chyba i tak je odwoła, bo nie najlepiej się czuje, że wizyta u lekarza wyzuła go z sił, a tak w ogóle to jest tuż przed świętami i mało który nastolatek będzie myślał o tym, co mówimy do niego na spotkaniu. No i trochę pojęczał, że jest zimno i że mu zmarznę i się rozchoruję (już kaszlałam). Dobrze, że nie dociekał, co robię o tej porze w kościele a nie jestem na uczelni. Jedna nieobecność mnie nie zbawi, a atmosfera na Naukach o Rodzinie jest taka, że chyba wszyscy chcą już skończyć te studia. Na swoje usprawiedliwienie miałam zdane kolokwium z bioetyki. To nic, że spóźniłam się na roraty (ale tylko 5 minut), które odprawiał wykładowca, z którym je miałam. Nie wyciągnął z tego konsekwencji. A Ksiądz Niosący Światło, nieco rozbawiony, przyznał, że on się nie dziwi, że zaspałam, skoro codziennie wstaję o 4 rano, aby zdążyć na 6, on by się poddał po kilku dniach.

Tak właściwie to z wieczornych rorat powinnam zdążyć na to spotkanie, nie chciałam jednak ryzykować innej wersji wydarzeń. Wystarczyłoby chociażby dłuższe kazanie przez które spóźniłabym się na odpowiedni autobus i cały plan by się posypał (tydzień temu dotarłam na przysłowiowy styk). A tak na spokojnie i bez pośpiechu dotarłam na miejsce. I nawet byłam przed czasem, tudzież, przed biskupem. Usiadłam na wolnym miejscu przy stole i wyczekiwałam rozwoju wydarzeń.

Biskup Artur Ważny przybył do nas za dziesięć dwudziesta. Miłym dla mnie zaskoczeniem było to, że mnie rozpoznał. Wszak spotkaliśmy się już i na stuleciu istnienia Towarzystwa Ciemnych Typów, i podczas Festiwalu Strefy Młodych, i na Inauguracji Roku Akademickiego w Katowickiej Archikatedrze. Więc może wcale nie wydawało mi się, kiedy blisko miesiąc temu przechodząc obok mnie podczas procesji w Archikatedrze zareagował tak, jakby też mnie rozpoznał. On wtedy w pięknym ornacie i ja w ubrudzonych błotem ortalionach, bo przecież byliśmy prosto z wspinaczki na Magurkę. Kontrast niesamowity.

Przed spotkaniem pobiegłam jeszcze po mojego kolegę z wydziału, Doriana, który nie mógł znaleźć otwartej bramy i stał pod tą, która prowadzi bezpośrednio do kościoła. Akurat ona była zamknięta, a otwarta była kolejna, prowadząca już pod Dom Katolicki, w którym odbywało się owo spotkania. On jednak tego nie wiedział. Na szczęście miał do mnie telefon, toteż zadzwonił i dopytał się jak wejść. A że za bardzo nie potrafiłam mu tego wyjaśnić, postanowiłam po niego pójść. Po chwili obydwoje byliśmy z powrotem.

Większość spotkań Duszpasterstwa Akademickiego "Laboratorium Wiary" ma formę Kręgu Biblijnego i tak było też tym razem. Zgodnie z zapowiedzią dyskutowaliśmy nad fragmentem z Ewangelii św. Łukasza opowiadającym o pytaniu zadanym przez Jezusa wobec uczniów pod Cezareą Filipową za kogo mają go ludzie i odpowiedzią św. Piotra, będącą pierwszym wyznaniem wiary:

Gdy raz modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapytaniem: «Za kogo uważają Mnie tłumy?» Oni odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał». Zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Piotr odpowiedział: «Za Mesjasza Bożego». Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. (Łk 9, 18-21)

Po przeczytaniu tekstu każdy z nas miał się zastanowić nad tym, jak rozumie jego treść. Kilka osób podzieliło się swoimi spostrzeżeniami. Wcześniej jednak ksiądz biskup nakreślił nam cały kontekst sytuacyjny. Bo raczej nie każdy wie, że w tamtych czasach w Cezarei swoje świątynie miało wiele bóstw pogańskich. Nawet wymieniał imiona tych bożków, niestety nie zapamiętałam ich imion. Jezus chciał więc też sprawdzić swoich uczniów, czy nie jest dla nich jednym z tych pogańskich bożków. Po wypowiedziach tych kilku osób rozpoczęła się dyskusja polegająca na tym, że ksiądz Martin, tudzież ksiądz biskup, zadawali nam jakieś pytanie związane bezpośrednio bądź pośrednio z przeczytanym fragmentem tekstu, a my mogliśmy odpowiadać na nie. Z początku nieco nieśmiało, bo bałam się, że moja nie do końca wyraźna mowa nie zostanie zrozumiana, ale z każdą kolejną wypowiedzią, zaczęłam udzielać swoich wersji odpowiedzi, nie wiedząc nawet, czy są poprawne. Jednak za każdym razem patrzyłam awaryjnie w stronę księdza Martina, który na wszelkie sposoby dawał mi znaki, że właściwie trafiają w sedno. Czasami nieśmiało spoglądałam w stronę naszego gościa, dla którego moje odpowiedzi też były raczej do zaakceptowania. Czasem tylko zadawał "pytania pomocnicze", kiedy nie od razu wiedział (rozumiał?) o co mi chodzi. Po takich dopytaniach szybko jednak stawały się one dla niego jasne i klarowne. To moje wypowiadanie było też trudne z powodu kaszlu, który stawał się coraz bardziej uciążliwy, ale nikt mi nie przerywał wypowiedzi i chyba każdy się im przysłuchiwał.

Nawet nie wiecie jakie to wspaniałe uczucie, kiedy ktoś Was słucha i nawet jeżeli nie zawsze rozumie, to chociaż się stara. Bo w oczach biskupa widziałam autentyczne skupienie, kiedy coś mówiłam. Wbrew pozorom to rzadka cecha w dzisiejszym świecie, kiedy tak bardzo chcemy wszystko na już, kiedy nie potrafimy słuchać drugiego człowieka, a co tu mówić o rozumieniu go. Bardzo się cieszę, że inni dawali bardzo ciekawe odpowiedzi i rzucali trafne przemyślenia, dzięki czemu dyskusja naprawdę stała się ciekawa i dynamiczna, a myślę, że każdy z nas coś wyniósł, a nawet zweryfikował swój dotychczasowy punkt postrzegania wielu rzeczy. Ja w każdym razie tak. Chwilami dyskusja nabrała takiego dynamizmu, że miałam wrażenie, że dosłownie gramy w słownego ping-ponga z biskupem - on rzuca pytanie, my odpowiadamy, jego komentarz, nasz komentarz. Och, gdyby tak wyglądały niektóre ćwiczenia na studiach, to o ile więcej byśmy z nich wynieśli... Jedyne czego mogę żałować, to tego, że nie mogłam zostać do końca i wyszłam kwadrans wcześniej, czyli o 21:45. Ale jeszcze musiałam dojść ok kilometra na przystanek autobusowy, jeszcze musiałam dojechać do domu, a przecież nazajutrz czekały mnie przedostatnie poranne roraty. Nie chciałam dać plamy po spóźnieniu z tego dnia. Na szczęście, według słów Doriana, biskup wyszedł pięć minut później, więc wiele nie straciłam.

Wiecie co, wracałam do domu i myślałam sobie, że trafił nam się wspaniały biskup. Otwarty, serdeczny, dobry i mądry człowiek, który wie, że jest człowiekiem jak każdy z nas. Że jest dla ludzi, a nie dla siebie i swojego najbliższego otoczenia. Że chce wyjaśnić różne dziwne rzeczy, z których w ostatnim czasie nasza diecezja stała się "sławna". Już wcześniej słyszałam, że wróciły czasy, jakie były za czasów pierwszego biskupa sosnowieckiego, czyli że biskup Ważny spędza więcej czasu z ludźmi, niż w swoim gabinecie w Kurii. Teraz wiem, że to jest prawda. I mam nadzieję, że tak zostanie. I że biskup jeszcze nie raz zagości na naszym spotkanie. Zresztą sam przyznał, że uwielbia takie spotkania z młodzieżą i gdyby nie obowiązki, to z miłą chęcią by do nas przychodził na każde nasze spotkanie.

A wracając do głównej tematyki spotkania, to nie wiem dlaczego, ale wydarzenia pod Cezareą skojarzyły mi się z jedną piosenką, która teraz bez przerwy chodzi mi po głowy.

Ech, może i na Kręgu Biblijnym prowadzonym przez Księdza Niosącego Światło też powinnam się przełamać i nieco więcej odzywać? Zwłaszcza kiedy czuję, że mam jakąś myśl odnośnie przeczytanego fragmentu? Tylko że zawsze brakuje mi odwagi. A może boję się ośmieszenia? Przed innymi ludźmi no i przed księdzem. Jednak najbliższe spotkanie dopiero w lutym, bo cały styczeń to on chodzi po kolędzie. O ile da fizycznie radę i nic go nie zmorzy po drodze. Tak samo spotkania Duszpasterstwa Akademickiego Laboratorium Wiary zostają zawieszone na miesiąc z tego samego powodu. Chyba tylko w Duszpasterstwie Akademickim Centrum będą się odbywać spotkania. Może to i dobrze - będzie kiedy na spokojnie przygotować się do sesji (już wiem, że będzie ciężka). Chociaż, kiedy mam do wyboru tego typu spotkanie, a przygotowanie się w tym czasie do mniej lub bardziej ważnego kolokwium, to zawsze zwycięża to drugie.

2084. Albert Pierrepoint - najsłynniejszy kat Wielkiej Brytanii

Na ostatnim wczorajszym spotkaniu Kręgu Biblijnego przed świętami, Ksiądz Niosący Światło postanowił puścić nam film opowiadający historię Alberta Pierrepointa, najsłynniejszego kata w historii Wielkiej Brytanii. Tydzień wcześniej podczas dyskusji jakoś tak przeszliśmy na temat kary śmierci, przywołując chociażby postać Rudolfa Hossa, komendanta nazistowskiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, który tuż przed śmiercią pojednał się z Bogiem. Wtedy ksiądz przypomniał sobie, że ma taki film przedstawiający historię angielskiego kata i że na ostatnim spotkaniu przed świętami możemy go obejrzeć. A swoją drogą, wiedzieliście, że Kościół Katolicki dopuszcza wykonywanie kary śmierci, a jednocześnie odradza jej stosowanie? Bo ja nie.

Ksiądz, wiedząc, że się trochę spóźni (akurat mieli przedświąteczną parafialną spowiedź), dał nam klucze do salki na plebanii, gdzie już rozłożył ekran oraz podłączył rzutnik do laptopa. Od razu przypomniały mi się te chwile, kiedy w identyczny sposób oglądaliśmy z dzieciakami filmy i bajki podczas zajęć w naszym Oratorium... Kazał nam też włączyć sobie film, a on po prostu miał dołączyć do nas w międzyczasie (czyli kiedy skończy spowiadać i może coś zje). Coś mi się wydaje, że z tym drugim za bardzo mu nie wyszło, bo podejrzanie szybko do nas doszedł, ale pewnie zjadł coś już po spotkaniu. A może faktycznie uporał się szybko z tym jedzeniem... W każdym razie, jakieś 20 minut po rozpoczęciu projekcji pojawił się w salce i wraz z nami oglądał zaproponowany film.

Jak już wspomniałam, przedstawiał on historię pracy zawodowej jednego z czołowych katów działających w Wielkiej Brytanii, Alberta Pierrepointa. 

"Nie będzie ci to długo przeszkadzać" - miał powiedzieć Albert Pierrepoint, kiedy brytyjski seryjny morderca John Christie poskarżył się, że swędzi go nos. Był 15 lipca 1953 r. Christie właśnie zmierzał na własną egzekucję, a Albert Pierrepoint miał wykonać ten wyrok.

Albert Pierrepoint był ostatnim Naczelnym Katem Zjednoczonego Królestwa (źródło zdjęcia)

Albert Pierrepoint od dziecka marzył o tym, aby zostać katem. W ten sposób chciał kontynuować rodzinną tradycję - wcześniej zawód wykonywali jego ojciec i wujek. Po śmierci ojca w 1922 roku, zaledwie 17-letni Albert otrzymał jego dzienniki, a zawarte w nich wspomnienia z egzekucji jeszcze bardziej utwierdziły go w tym postanowieniu.

Pierwszy raz wziął udział w egzekucji w 1932 r. - w Dublinie asystował swojemu wujowi, Thomasowi. Minęło kolejnych dziewięć lat, zanim kogoś samodzielnie powiesił. Wcześniej jednak ćwiczył na manekinach. Jego pierwszym skazańcem był Antonio Mancini, który zawisnął za morderstwo awanturującego się w pubie mężczyzny.

Albert Pierrepoint miał 36 lat, kiedy wykonał pierwszy w swoim życiu wyrok śmierci. Nie wydawał się nim zestresowany, nawet pali papierosa. Ten gest stał się jego zwyczajem, przy którym powtarzał, że popiół nie zdąży opaść, kiedy będzie po wszystkim. W następnym roku na jego liście znaleźli się: seryjny morderca znany jako "Blackout Ripper" - Gordon Cummins, rozpuszczający ciała ofiar w kwasie John Haigh oraz faszystowskiego polityka Williama Joyce.

Przez całe lata Pierrepoint wypracował dość oryginalny styl - na każdą egzekucję przychodził w dwurzędowym garniturze, nosił też nienaganną fryzurę angielskiego dżentelmena. W prowadzonych przez siebie dziennikach skrupulatnie zapisywał wszystkie szczegóły każdej egzekucji - łącznie z długością liny, wagą skazanych osób oraz grubością ich karków. To, co w pierwszej chwili można było wziąć za zapiski psychopaty, w rzeczywistości miało ogromne znaczenie - przy odpowiedniej długości liny śmierć była natychmiastowa. Albert z czasem doszedł do takiej wprawy, że najkrótszą egzekucję w swojej karierze przeprowadził w zaledwie 7 sekund.

Kiedy w 1945 roku w Norymberdze rozpoczęły się procesy nazistowskich zbrodniarzy, Pierrepoint jeździł tam w tajemnicy, aby wykonywać wyroki na nich. Przez cały okres trwania procesów jeździł do Niemiec ponad 20 razy. Już wtedy nosił tytuł Naczelnego Kata Zjednoczonego Królestwa, który nadał mu król Jerzy VI. To on ściął m.in. komendanta obozu Bergen - Belsen Josef Kramer ("Bestia z Belsen"), czy też strażniczkę obozową Irmę Grese ("Hienę z Auschwitz"). Twórca Wolnego Korpusu Brytyjskiego John Amery idąc na szafot miał wyciągnąć do Pierrepointa rękę i powiedzieć: "Panie Pierrepoint, zawsze chciałem pana poznać, choć oczywiście nie w takich okolicznościach".

Irma Gresse i Josef Kramer, zbrodniarze powieszeni przez Pierrepointa (źródło zdjęcia)

Pub, który Albert Pierrepoint prowadził
razem z żoną (źródło zdjęcia)

Po wojnie jego nazwisko zostało odtajnione. W ten sposób został okrzyknięty bohaterem wojennym. Wciąż wykonywał wymarzony zawód, ale też zakupił niedaleko Manchesteru pub, który prowadził wraz z swoją żoną, Anne. Ludzie całymi tłumami przybywali do lokalu, aby napić się piwa podawanego przez kata, który powiesił ponad 200 nazistowskich zbrodniarzy.

W listopadzie 1950 roku zmuszony był otworzyć zapadnię pod swoim przyjacielem, oraz stałym bywalcem jego lokalu Jamesem Corbittem. Corbitt w przypływie zazdrości zamordował swoją kochankę. Wcześniej jednak odwiedził lokal Pierrepointa, gdzie wspólnie odśpiewali pieśń "Danny Boy".

W trakcie trwającej wiele dekad "kariery" Albert Pierrepoint dokonał rekordowej liczby egzekucji - stracił 433 mężczyzn i 17 kobiet. Miał też na swoim koncie wykonanie trzech najbardziej kontrowersyjnych wyroków w powojennej historii Wielkiej Brytanii - powiesił niesłusznie skazanego za morderstwo córki Timothy'ego Evansa oraz upośledzonego umysłowo 19-letniego Dereka Bentleya, mającego zastrzelić policjanta. Dokonał też egzekucji na Ruth Ellis, samotnej matce oraz właścicielce nocnego klubu, która zastrzeliła partnera, który stanowił wobec niej przemoc.

Z posady kata zrezygnował w 1956 r. Chociaż brytyjska prasa spekulowała, że odejście to mogło być powiązane ze sprawą Ruth Ellis, on sam po latach zapewniał, że nie wydarzyło się wtedy nic, co wstrząsnęłoby nim tak mocno, aby skłoniło go do przejścia na emeryturę. Poszło raczej o pieniądze, kiedy Pierrepoint nie otrzymał zapłaty za odwołaną egzekucję w Manchesterze.

Z czasem najbardziej znany kat w historii Wielkiej Brytanii zmienił zdanie co do sensowności kary śmierci. W wydanych w 1974 roku wspomnieniach napisał: "Wszyscy ci ludzie, którzy stali przede mną w swych ostatnich chwilach, utwierdzają mnie w przekonaniu, że wykonując swoją pracę, nie zapobiegłem ani jednemu morderstwu. A skoro śmierć nie jest w stanie nikogo powstrzymać, to nie należy jej stosować... Moim zdaniem kara śmierci nie służy niczemu, poza zemstą".

Na podstawie: https://wiadomosci.onet.pl/swiat/kat-sprawdzal-wage-skazanych-i-grubosc-ich-karkow-mial-wazny-powod/pnyn6bz

Film mniej więcej przedstawia opisaną powyżej historię. Nawet potem ksiądz nam mówił, że kiedyś szukał informacji o tym przyjacielu, którego Albert powiesił i ona też okazała się prawdziwa, ku jego zaskoczenia. W sumie współczuję temu mężczyźnie, wprawdzie sam sobie wybrał taki zawód, ale i tego typu ludzie, jak widać, byli potrzebni społeczeństwu.

Myślę, że kara śmierci zawsze wzbudzała wiele emocji. Miała tyle samo przeciwników, jak i zwolenników. Nawet teraz, w XXI wieku, kiedy wydarzy się jakaś niewyobrażalna zbrodnia, to społeczeństwo grzmi, aby ją przywrócić. Warto tutaj pamiętać, że jeszcze za PRLu kara śmierci była wymierzana w ramach kary przez ówczesne sądy. W taki sposób zginęli chociażby Wampir z Zagłębia, czyli Zdzisław Marchwicki, czy też ojciec wybitnego aktora, Pawła Wawrzeckiego, Stanisław, za udział w aferze mięsnej. Ostatnią osobą w Polsce, na której wykonano karę śmierci był Andrzej Czabański. Miało to miejsce 21 kwietnia 1988 roku. Po tej dacie wstrzymano tymczasowo wykonywanie kary śmierci, a w 1989 na mocy amnestii wyroki kary śmierci zamieniono na 25 lat więzienia. Kodeks karny z 1998 roku całkowicie ją zniósł. Aktualnie najsurowsza kara, jaką można wymierzyć w Polsce to dożywocie.

2083. Czyżby się ucieszył z naszej obecności?

Kiedy ogłoszono, że Adrian Galbas został mianowany metropolitą, pomyślałam sobie, że dobrze by było jechać do Warszawy na Jego ingres. A kiedy odprawiał dla nas Mszę świętą z obrzędem wprowadzenia katechumenów do wspólnoty Kościoła, podzieliłam się tym pomysłem z Madziałkiem. Jak myślicie, czym to się skończyło? Tym, że zaraziłam tym pomysłem jedną z moich najlepszych przyjaciółek, która w ciągu kolejnych kilkunastu minut kupiła bilety kolejowe do Warszawy i z powrotem na ten dzień. Takiego obrotu rzeczy się nie spodziewałam, chociaż cieszyłam się, że nie pojadę tam sama. W dwójkę zawsze raźniej.

Z niecierpliwością wyczekiwałyśmy tego dnia, jednocześnie śledząc informację na temat zbliżającego się ingresu. Już nie wiem, która z nas pierwsza trafiła na film, w którym przyszły metropolita warszawski zaprasza na to wydarzenie, ale odebrałyśmy jako skierowane też do nas. I jakoś tak jeszcze bardziej chciało nam się jechać.

Już wcześniej umówiłyśmy się z Madziałkiem, że skoro jedziemy z S-ca z samego rana, to będę nocować u niej, żeby już chociaż w sobotę nie zrywać się po czwartej z łóżka, jak to miało miejsce w tygodniu, kiedy jeździłam do Kato na akademickie roraty. Umówiłam się z nią jednak dopiero na 20:00, bo przecież o 18:00 jeszcze byłam na wieczornej Mszy świętej roratniej. Widziałam to nieme pytanie w oczach Księdza Niosącego Światło po co mi taki duży plecak z karimatą, ale myślę, że jeszcze kiedyś mu opowiem o tym dniu. W każdym razie po Mszy oddałam mu kontrolki z tego dnia i popędziłam na autobus jadący do S-ca. Na miejscu czekał już na mnie Madziałek i razem ruszyłyśmy w kierunku jej domu. A po drodze opowiadałam jej o akcji z próbną ewakuacją przeciwpożarową, jaką mieliśmy w Instytucie Pedagogiki. Nie chcę nic mówić, ale gdyby tak wyglądała prawdziwa ewakuacja, to wiele osób mogłoby jej nie przetrwać...

W sobotę wstałyśmy skoro świt i niespiesznym krokiem udałyśmy się na stację kolejową, z której tuż po godzinie 6:02 odjeżdżał pociąg mający nas zabrać do Warszawy. Po drodze okazało się, że staje on jednak w mojej miejscowości, ale przecież nic się nie stało. Przynajmniej spędziłam miły wieczór, co pewnie nie miałoby miejsca, gdybym wsiadała u siebie. Ogólnie zastanawiam się, czy kiedykolwiek pojadę pociągiem bez żadnych przygód. Tym razem - w Zawierciu musiała interweniować w pociągu policja, przez co był on opóźniony ponad 30 minut. Na szczęście po drodze ta strata została wyrównana i na peron w Warszawie Centralnej pociąg wjechał o czasie. W ogóle stwierdziłyśmy, że wcale byśmy się nie zdziwiło, gdyby z tego samego pociągu wyszedł sam Adrian Galbas, chociaż logika podpowiadała nam, że to nie jest możliwe.

Wysiadłyśmy z wagonu i zaopatrzone w googlemaps wyruszyłyśmy na podbój stolicy. Co prawda na Stare Miasto, gdzie znajduje się archikatedra warszawska można dojść spokojnym marszem w niecałą godzinę, no ale było dosyć zimno i ostatecznie postanowiłyśmy podjechać tramwajem. Na piesze spacery przyjdzie jeszcze czas. Bo może na przełomie wiosny i lata pojedziemy z Madziałkiem do Warszawy już całkowicie na luzie.

Na odpowiednim przystanku wysiadłyśmy i udałyśmy się na Stare Miasto. Trochę żeśmy się zastanawiały, która z dwóch blisko stojących świątyń to szukana przez nas świątynia, na szczęście bardzo szybko na ścianie jednej z nich dostrzegłyśmy tabliczkę informującą, że to jest ona. Jak się potem dowiedziałyśmy, ta druga to kościół jezuitów, z którego wyruszyła procesja z nowym metropolitą warszawskim, a w którym potem można było oglądać całą uroczystość na wystawionym tam telebimie i jeszcze można było przyjąć Komunię świętą.

Na rozpoczęcie ingresu czekałyśmy około godziny, ale opłacało się, gdyż miałyśmy dosyć dobrą miejscówkę. Co prawda główny widok zasłaniał nam filar (tutaj uznałyśmy wyższość naszej katowickiej katedry, gdzie wszystko jest dobrze widać), ale przynajmniej siedziałyśmy. I mogłyśmy zobaczyć procesję, która przeszła przez główną nawę świątyni. Dobrze, że abp Galbas wyróżnia się wzrostem, przynajmniej trudno go było przeoczyć spośród innych. Tradycyjnie wszyscy czekali na homilię nowego metropolitę warszawskiego. Ta trwała prawie 30 minut i brzmiała dokładnie tak:

Kiedy nadeszła chwila Komunii Świętej wraz z Madziałkiem ustawiłyśmy się w jednej z kolejek. Nie spodziewałyśmy się niczego szczególnego, dlatego ze zdumieniem odkryłyśmy, że prowadzi ona do samego metropolity. Nie wiem jak w przypadku Madziałka, ale mi serce zaczęło szybciej bić. Co ciekawe, kiedy podeszłyśmy do niego, zdawał się lekko uśmiechnąć na nasz widok. A może po prostu tylko nam się tak wydawało? Bo chyba mało prawdopodobne, aby pamiętał kogoś takiego, jak ja. Tradycyjnie ze wzruszeniem śpiewałam wraz z innymi hymn "Ciebie Boga wysławiamy", który od kilkunastu lat znam wręcz na pamięć. A nawet gdybym się pomyliła to każdy uczestnik ingresu otrzymał broszurkę, w której wydrukowane były treści wykorzystanych w nim utworów.

Przy pieśni "Misericordias Domini" abp Galbas udał się do krypty, w której leżeli jego poprzednicy (m.in. prymas August Hlond czy też Prymas Tysiąclecia Stefan Wyszyński), po drodze błogosławiąc zgromadzonym w katedrze wiernym. Wiedziałyśmy, że to już koniec, więc powoli kierowałyśmy się ku wyjściu. To tam spotkaliśmy się z klerykami z Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego, którzy też przyjechali na ingres. Przy okazji Madziałek zapytał Mateo, czy nie byłoby szansy, abyśmy zabrały się z nimi do Katowic. Mateo miał dopytać ekonoma, który organizował wyjazd i dać znać.

Klerycy poszli na obiad do Warszawskiego Seminarium Duchownego, a my z Madziałkiem do McDonalda. Na co dzień nie chodzę do tego typu restauracji (no może zimą, żeby się ogrzać i nie marznąć), ale na wyjeździe to całkiem niezła opcja, zwłaszcza gdy nie wie się, gdzie iść coś zjeść.

W międzyczasie Mateo dał znać, że możemy z nimi jechać, bo mają wolne miejsca. Przyszedł też po nas pod Maka, a potem trochę pochodziliśmy po starówce. 

Nie ma nic lepszego od kawy w doborowym towarzystwie

W świąteczno-wyjazdowych nastrojach

Autobus z katowickimi seminarzystami odjeżdżał o 16:00 spod słynnego zamku królewskiego. Zaopatrzona w dwa wyszukane na straganie magnesy (jeden dla Dorci i Robcia, bo wiem, że zbierają, a drugi dla mnie, bo jeszcze takiego nie miałam w swojej kolekcji) w ślad za Madziałkiem i Mateem zaczęłam podążać w stronę autokaru. Trochę było nam żal opuszczać naszą stolicę, ale być może jeszcze w przyszłym roku uda nam się podjechać tam na jeden dzień, tak typowo na zwiedzanie.

Tak naprawdę to była dobra decyzja, aby zabrać się z klerykami do Kato. Dzięki temu na miejscu byłyśmy krótko po godzinie 19:00 (normalnie to o tej godzinie wyjeżdżałybyśmy pociągiem do S-ca). W dosyć dobrych humorach, pełne pozytywnych wrażeń, zmierzałyśmy w stronę dworca PKP, skąd pojechałyśmy do Madziałka. Nawet przez chwilę zastanawiałam się, czy nie wrócić do siebie, wszak godzina była jeszcze wczesna. Ale zanim dojechałyśmy do S-ca, zanim dotarłyśmy do Madziałka, u której miałam rzeczy, to trochę zeszło. Ostatecznie zostałam przy pierwotnym pomyśle pozostania u niej na jeszcze jedną noc. Przynajmniej znowu miałam z kim pogadać. Bo wiecie, niby w domu rozmawiam z Pusią (to mój kot), ale to jest bardziej monolog niż dialog.

2082. Dla mnie to nie porażka, a normalna reakcja

Religia, jak wiadomo, nie jest przedmiotem obowiązkowym w polskim systemie szkolnictwa. Nawet nie wiem, czy w okresie po przemianach ustrojowych, kiedy ponownie została wprowadzona do polskiego systemu szkolnego taka była. Bo jak wielu z Was pamięta, przed 1990 rokiem, całkowicie usunięto ją ze szkół i umieszczono w przykościelnych punktach katechetycznych. Nie mnie oceniać, czy powrót religii do szkół był dobrym czy złym pomysłem. Ja nie znam innej formy nauczania. Ale jak ostatnio powiedział Ksiądz Niosący Światło: on jako dziecko był świadkiem powrotu religii do szkół, a aktualnie na jego oczach jest jej usuwanie z nich. A jako przykład podał to, że w wakacje w szkole w której uczy był remont i siłą rzeczy zdjęli wszystkie krzyże ze ścian, co jest oczywiste. Ale po wakacjach nie wróciły one jeszcze na swoje miejsce. I sam się zastanawiał, w jakim kierunku idziemy - czy chrześcijańskich korzeni naszego państwa, czy może jakichś nowych ideologii.

Wczoraj natomiast był taki jakiś nieswój. Było widać, że coś go gryzie, że coś nie daje mu spokoju. Nie naciskałam na niego, bo wiedziałam, że jak będzie chciał, to sam się wygada. I tak też się stało. Akurat po wieczornym spotkaniu Kręgu Biblijnego wszyscy pozostali uczestnicy poszli już do domu, ja zostałam właściwie tylko po to, aby pozbierać pojemniki, w których przyniosłam babeczki. Ku mojej uciesze smakowały wszystkim, a z drugiej strony było mi żal, że ksiądz nie mógł ich spróbować, jak inni. On próbował to odwrócić w żart, ale mało skutecznie. Nagle, ni stąd ni zowąd powiedział, że chyba doznał życiowej porażki - pierwszy raz od momentu, kiedy został księdzem, a zarazem katechetą (czyli od 20 lat) zmuszony został do wpisania uczniowi nieklasyfikowania z... religii. Tak źle nie było nawet w zawodówce, w której kiedyś uczył. Bo tam może i czasami go lekceważyli, ale przynajmniej widział ich na lekcjach. A tutaj z jednej strony rodzice zapisali chłopaka na religię, a z drugiej niemal co tydzień piszą mu zwolnienia z tego przedmiotu. Więc to dla księdza jest jakimś nieporozumieniem i zdecydował się na taki krok. Bo albo zapisuje się dziecko na coś i ono na to chodzi, albo nie i wtedy nie jest zobowiązane do uczestnictwa w czymś.

Przy okazji przypomniało mu się, jak kilka lat wstecz nie dopuścił innego chłopaka do bierzmowania. Mniej więcej dlatego, że nie wykazywał jakiejś dojrzałości chrześcijańskiej. A że Ksiądz Niosący Światło jest wyjątkowo cierpliwym i wyrozumiałym człowiekiem, to muszę przyznać, że owy chłopiec musiał nieźle go zdenerwować. Jednak babcia chłopca w innej parafii załatwiła mu sakrament - wystarczyło dać księdzu kopertę (proboszcza i Księdza Niosącego Światło też próbowała przekupić, ale się nie dali). Potem chłopak wiele razy zarzucił księdzu, że to on jest tym złym, bo nie dopuścił go do sakramentu. 

Ogólnie widać było, że ksiądz tą obecną sytuację bardzo przeżył. Nie jest raczej człowiekiem łatwo ulegającym uczuciom (chociaż podobno moje życzenia zawsze go poruszają), a teraz po prostu widać po nim było, że ma z tym problem, głównie w głębi swojego sumienia. To trochę sytuacja jak ta w sierpniu, tyle że teraz nie "oberwałam rykoszetem". I widać było, że ma wątpliwości co do tego, jak postąpił. Ale nie zgodzę się z tym, aby postrzegać to w kategorii porażki. Rodzice nie musieli zapisywać syna na religię, nic by się nie stało, gdyby tego nie zrobili. Co najwyżej chłopiec miałby mniejszą wiedzę na tematy teologiczne, czy też niższą średnią. Ale skoro zapisali go na zajęcia, to wypadałoby, aby czasami się na nich pojawił. Bo na żadnym innym przedmiocie nie przeszłyby wieczne zwolnienia pisane przez rodziców. To dlaczego w przypadku religii ma być inaczej. Czy ksiądz, który przecież też jest przygotowany do pracy pedagogicznej, ma inne, niższe kompetencje? Raczej nie. Dlatego to nie jest jego porażka, a raczej rodziców tego ucznia. To oni nie dopilnowali go, czy też zezwolili na tego typu proceder. A może nawet wielu zrozumie, że religia, chociaż nadobowiązkowa, jest przedmiotem szkolnym, na którym obowiązują takie same zasady, jak na każdym innym. Z tą tylko różnicą, że z katechezy można się wypisać bez konsekwencji, a z innych przedmiotów już nie. I choćby nie wiem jak bardzo Księdza Niosącego Światło gryzło sumienie odnośnie podjętej przez niego decyzji, to osobiście uważam, że była ona słuszna. Bo albo się wszyscy szanujemy, albo nie i ponosimy tego konsekwencje.