2258. Peregrynację czas zacząć

Lubię Go. Znaczy się biskupa mojej pokiereszowanej diecezji. I On chyba też mnie lubi. W Rzymie podczas tegorocznego Jubileuszu Młodych będąc na Casa Polonia niemal codziennie się ze mną witał poprzez zwyczajny uścisk dłoni, chociaż nie musiał tego robić. A kiedy biskup Suchodolski powiedział za głośno, że chyba sobie mnie zabierze ze sobą, z drugiego końca pokoju socjalnego odezwał się Artur, że on mu mnie nie odda. Myślałam, że padnę i nie wstanę. Na pieszych pielgrzymkach też podchodził na postojach i zagadywał. I zawsze podobno podpytuje o mnie księdza Krisa z Duszpasterstwa. Ciekawe co by powiedział na to mój proboszcz...

Teraz uparcie zabiegał o to, aby trzecia ogólnopolska peregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej rozpoczęła się od naszej diecezji. Chodził, chodził i wychodził. 26 sierpnia, w święto Matki Bożej Częstochowskiej, podczas uroczystej Mszy świętej, została nam przekazana kopia cudownego obrazu. Jednak na jego oficjalne przybycie do diecezji musieliśmy zaczekać aż do dnia dzisiejszego, kiedy samochód-kaplica przywiózł obraz na granicę między Katowicami a Sosnowcem. Na tzw. Stawikach nastąpiło przywitanie obrazu, a następnie w uroczystej procesji został on przeniesiony do katedry w centrum miasta. Znamienne jest, że obraz był niesiony przez przedstawicieli różnych stanów, co pokazywało różnorodność naszego sosnowieckiego Kościoła. Nafaszerowana lekami przeciw- byłam jednym z tych wiernych, którzy na żywo wzięli udział w uroczystości.

Znamienne jest, przynajmniej dla mnie to, że papież Leon XIV wspominał o tym wydarzeniu podczas ostatniej środowej audiencji generalnej, a więc nabrało ono niejako globalnego znaczenia.

U stóp katedry obraz został powitany przez jej proboszcza oraz przedstawicieli parafian, po czym wniesiono go do katedry i ustawiono przy ołtarzu. Artur przybliżył nam trochę historię poprzednich peregrynacji cudownego obrazu i problemów z nimi związanych. Śmiał się, że ma nadzieję, że tym razem podróż jasnogórskiego wizerunku przez kolejne parafie na terenie diecezji okaże się mniej problemowa, a sama diecezja okaże się nie taka straszna, jak ją malują.

O godzinie 11:00 odbyła się uroczysta Msza święta, której przewodniczył kardynał Kazimierz Nycz, metropolita warszawski, a koncelebrowali ją m.in. Artur, biskup senior Grzegorz Kaszak, metropolita częstochowski Wacław Depo, biskup senior Antoni Długosz, metropolita katowicki nominat Andrzej Przybylski, biskup Grzegorz Suchodolski oraz wielu kapłanów diecezjalnych. W wygłoszonej do nas homilii obiecywał smaczne owoce, jakie mogą się zrodzić z owej peregrynacji oraz wyraził nadzieję, że przygotowania do niej staną się okazją do odrodzenia się życia w parafiach i jeszcze większej integracji ich członków. Osobiście mam pewien pomysł, jak można parafialnie "przeżyć" takie nawiedzenie. Ale nie mam pomysłu, gdzie to "sprzedać". Gdyby z Księdzem Niosącym Światło inaczej potoczyły się sprawy to sprawa byłaby jasna. A gdzie ja znajdę drugiego takiego pełnego wiary szaleńca, no gdzie? Z drugiej strony w dzisiejszej Ewangelii jest mowa o tym, żeby pomnażać swoje talenty. Może to właśnie jest mój talent? Może znajdę stabilny grunt, aby został zasiany i wydał owoce? Mogą być gorzkie, ale zawsze to owoce.

Zwieńczeniem wszystkiego był piknik na placu przed katedrą, na którym mogliśmy posilić się na ciele. Były przepyszne ciasta i smaczne kiełbaski, domowy żurek, chleb ze smalcem oraz kiszonym ogórkiem. Palce lizać. Do tego kawa lub herbata i góralskie rytmy. Od razu rozweselała się ludzka dusza - jeżeli nie na zewnątrz to na pewno od środka. A jeszcze kiedy połowa Twojej rodziny pochodzi z gór, to wewnętrzna radość jest tym większa.

Jedyne czego żałuję to tego, że nie wkręciłam się do asysty z Liturgicznej Służby Ołtarza. Awaryjnie miałam w plecaku moją komżę. Może by się udało, mimo statusu kandydata. A z drugiej strony gdzieś mi mignął ksiądz proboszcz z mojej parafii. Nie wiem jakby zareagował na mój widok w komży, zważając na to, że wykluczył mnie ze wszystkich aktywności. Nie, niech zostanie tak jak jest, niech myśli, że wygrał. A ja po prostu będę robić swoje, tam, gdzie mnie chcą i chociaż trochę uszanują to, co robię.

A jutro kanoniczne objęcie parafii przez Księdza z Gitarą. Cieszę się, że opóźniło się ono o miesiąc, dzięki temu mogę na nim być. O ile mnie nie pokona temperatura. Może nawet komża się przyda...

I dosłownie z ostatniej chwili:

Może faktycznie nie taka ta nasza diecezja sosnowiecka zła jak ją malują i opisują w mediach...

2257. Ze świętymi i błogosławionymi przez cały rok szkolny

Zainspirowana jednym z artykułów, jaki niedawno ukazał się na portalu aleteita, oraz pięknym włoskim zwyczajem, w którym losuje się świętego lub błogosławionego, który będzie patronował danej osobie przez cały rok, pomyślałam sobie: a właściwie dlaczego nie zrobić takiej akcji u nas, na polskim gruncie, w jednej z parafii w Zagłębiu Dąbrowskim?

W moim zamyśle były to małe, składane na pół kartoniki. Na pierwszej stronie widniała sylwetka patrona oraz podpis, na drugiej krótka jego biografia, na trzeciej - co może inspirować w tej postaci  i krótka modlitwa, którą sama wymyśliłam. A dziesiątka, która w tym roku stała się patronami dzieci i młodzieży na rok szkolny, to:

Błogosławiona Karolina Kózkówna

Urodzona w Wał Rudzie koło Tarnowa wychowała się w wielodzietnej rodzinie. Szkołę podstawową ukończyła z celującym wynikiem. Niestety, nie miała możliwości kontynuowania nauki, która była dla niej bardzo cenna. Wykorzystywała więc dostępne dla niej. Pomagała założyć małą, wiejską bibliotekę, czytała książki starszym i niepiśmiennym, a swoich kolegów i koleżanki uczyła katechizmu.

Błogosławiona Karolina to przykład wykorzystywania swoich pasji i talentów w takich okolicznościach, w jakich jest to możliwe i na pożytek innych ludzi.

Krótka modlitwa: Błogosławiona Karolino pozwól mi dzielić się moją wiedzą z innymi, tak aby również i im przynosiła wiele pożytku. Pomóż mi wytrwale i z gorliwością rozwijać talenty, pasje i zainteresowania, tak abym mógł służyć nimi innym, tak samo w szkole jak i poza nią.

Święty Tomasz z Akwinu

Ten dominikanin to jeden z najwybitniejszych teologów chrześcijańskich. Monumentalna "Suma teologiczna", którą napisał, to próba odpowiedzi na pytania związane z Bogiem, naturą człowieka oraz zbawieniem. Pomimo ogromu pracy, jaką włożył w przygotowanie swoich dzieł, pod koniec życia chciał je spalić. Miał w sobie bowiem tak wiele pokory, że wiedział, że nawet to dzieło nie jest w stanie opisać Boga.

Święty Tomasz uczy nas, że wiedza i zdolności muszą być rozwijane na równi z pokorą i świadomością własnych ograniczeń.

Krótka modlitwa: Święty Tomaszu z Akwinu, chociaż byleś bardzo mądry wiedziałeś, że nigdy nie będziesz najmądrzejszy na świecie ze wszystkiego. Daj mi podobną łaskę, abym z pokojem w sercu znosił to, że inni są w czymś lepsi ode mnie, nie zazdrościł im, a nawet odczuwał radość z ich sukcesów.

Święta Maria Teresa Ledóchowska

Maria Teresa pochodziła z wielodzietnej rodziny szlacheckiej. Zaangażowała się w walkę z niewolnictwem w Afryce. Jej działania skupiły się na działalności publicystycznej i odczytach edukacyjnych. Założyła działające do dzisiaj czasopismo "Echo Afryki" oraz zgromadzenie misyjne. Organizowała też kongres antyniewolniczy we Wiedniu. Nazywano ją "Matką Afryki", chociaż nigdy nie zobaczyła tego kontynentu.

Maria Teresa uczy, że wiedza - chociaż sama w sobie jest wartością, ma służyć poprawie losu ludzi na świecie.

Krótka modlitwa: Święta Mario Tereso Lechódowsko, wiedziałaś, że posiadana wiedza może przyczynić się do poprawy losów świata, w którym żyjemy. Proszę Cię, aby również i moja wiedza i zachowanie względem innych sprawiły, że świat chociaż trochę stanie się lepszy.

Święty Józef z Kupertynu

Józef pochodził z ubogiej rodziny. Wielokrotnie starał się, by przyjęto go do zakonu. W końcu został kapucynem. Mimo iż był niepiśmienny, z powodu głębokiej wiary, posłuszeństwa i pobożności został kandydatem na prezbitera. Nie miał żadnego wykształcenia i jedyny fragment Biblii, który umiał wyjaśnić pochodził z Ewangelii Łukasza: "Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś". To właśnie o niego został zapytany na egzaminie przed diakonatem!

Święty Józef uczy nas, że to nie oceny są najważniejsze, a egzaminy - choć generują tak wiele stresu - odejdą w niepamięć.

Krótka modlitwa: Święty Józefie z Kupertynu, byłeś niestrudzony w dążeniu do wstąpieniu do zakonu i zostania kapucynem, pomimo różnych przeciwności losu. Daj mi taką samą siłę do pokonywania przeciwności, jakie przede mną stają każdego dnia podczas zdobywania wiedzy.

Święta Teresa z Lisieux

W czasach, kiedy żyła święta Tereska we francuskiej pobożności duży nacisk kładziono na pełnienie dobrych uczynków i zdobywane zasług. Na pewnym etapie swojego życia Tereska zapisywała nawet w swoim notesie ile dobra zrobiła w danym dniu. Udało jej się wyzwolić z tego niewolniczego systemu myślenia. Jej "Mała droga" przypomina, że nie jest ważne jak wielkie rzeczy robimy, ale czy czynimy je z miłością.

Tereska uczy, że w życiu ważna jest miłość, a nie wygrana.

Krótka modlitwa: Święta Tereso z Lisieux, czyniłaś wiele dobrego nie na pokaz, ale z miłości do drugiego człowieka i do Boga. Dopomóż mi, abym tak samo przekładał dobro innych, nad swoje dobro w postaci zaszczytów i uznania. Niech moja nauka będzie wyrazem miłości do Boga i drugiego człowieka.

Błogosławiony Carlo Acutis

Błogosławiony Carlo niebawem zostanie ogłoszony świętym. Był normalnym nastolatkiem, który lubił wychodzić ze znajomymi, grać w piłkę oraz na saksofonie. A jednocześnie kochał Eucharystię i stworzył specjalną stronę internetową poświęconą cudom eucharystycznym.

Błogosławiony Carlo przypomina, że technologia jest narzędziem, które może służyć do ewangelizowania - tylko trzeba nauczyć się odpowiednio jej używać.

Krótka modlitwa: Święty Carlo Acutisie, w doskonały sposób łączyłeś rozwój technologii z wiarą. Spraw, abym nie zatracił się w wirtualnym świecie, potrafił wybierać odpowiednie dla mnie treści, nie rozpowszechniał nienawiści. Abym nie trwonił czasu, a wykorzystywał go w mądry i przemyślany sposób.

Święta Edyta Stein - Teresa Benedykta od Krzyża

Edyta Stein pochodziła z żydowskiej rodziny. Studiowała u najwybitniejszych filozofów swoich czasów i sama była doskonale wykształconą filozof. Jednak to praca naukowa doprowadziła ją do poznania największej prawdy, jaką jest Jezus.

Święta Edyta Stein pokazuje, że w nauce chodzi o poszukiwanie prawdy. Ona z kolei prowadzi do wiary w Jezusa.

Krótka modlitwa: Święta Edyto Stein. Ty poprzez swoje studia filozoficzne odkryłaś najpiękniejszą życiową prawdę, jaką jest Bóg. Dopomóż mi, abym tak samo zauważał obecność Boga, w każdej szkolnej lekcji, w której przyjdzie mi uczestniczyć. Tak samo w języku polskim, jak i prawach matematyki.

Błogosławiony Pier Giorgio Frassati

Wraz z błogosławionym Carlem Acutisem świętym zostanie ogłoszony Pier Giorgio Frassati. Ten włoski młodzieniec pochodził z bardzo bogatej rodziny. Od dzieciństwa interesował się wspinaczką górską i pracą socjalną. Zarażał innych swoim optymizmem i radością życia, wykorzystując do tego posiadane talenty. Wszystko po to, aby budować z nimi relacje i głosić Ewangelię.

Pier Giorgio Frassati przypomina, że okres szkoły jest także okresem rozwoju pasji i budowania przyjaźni - nieraz na całe życie.

Krótka modlitwa: Święty Pier Giorgio Frassati. Umiłowałeś górskie wspinaczki, bo wiedziałeś, że wtedy jesteś najbliżej Boga. Spraw, aby moja nauka była taką wspinaczką górską - abym wytrwał, nawet gdy będzie bardzo ciężko. Wierzę, że po zdobyciu kolejnego naukowego szczytu, będę miał przed sobą najpiękniejsze widoki, jakie mogę sobie wyobrazić.

Błogosławiona Ciara Luce Badano

Ciara od dziecka pragnęła pomagać najuboższym. Już w wieku przedszkolnym posiadała specjalną skarbonkę, do której odkładała pieniądze na rzecz dzieci z Afryki. Marzyła też, aby ukończyć medycynę oraz wyjechać do pracy w Afryce.

Błogosławiona Ciara przypomina, że w życiu trzeba mieć marzenia i cele, które mają przynosić światu dobro.

Krótka modlitwa: Błogosławiona Ciaro, ty wiedziałaś, że Twoje marzenia są darem od Boga i potrafiłaś dążyć do ich spełnienia na chwałę Boga i innych ludzi. Dopomóż mi, abym moich marzeń nie zachowywał tylko dla siebie, a dzielił się nimi z innymi w mowie i w czynach.

Święty Dominik Savio

Święty Dominik Savio to najbardziej znany wychowanek św. Jana Bosko. W wieku 12 lat wraz z kolegami założył Towarzystwo Niepokalanej. Jego celem był apostolat poprzez dobry przykład. Sam był znany z pobożności i gorliwości. Jego głównym celem było zachowanie czystego serca.

Święty Dominik przypomina nam, że wiedza, kariera i tytuły nie mają żadnego znaczenia wobec przyjaźni z Bogiem.

Krótka modlitwa: Święty Dominiku Savio, pozwól mi cieszyć się moją młodością. Pomóż mi widzieć braci i siostry we wszystkich moich szkolnych kolegach i koleżankach, wypełniać sumiennie moje szkolne obowiązki i i daj mi taką Bojaźń Bożą, abym bardziej chciał umrzeć niż zgrzeszyć.

źródło: https://pl.aleteia.org/2025/08/26/10-swietych-na-nowy-rok-szkolny-ucza-na-co-zwrocic-uwage/

Podzieliłam się moim pomysłem z proboszczem. Był wręcz zachwycony, a będący na rezydenturze Paul obiecał mi pomóc w wykonaniu. W zasadzie szablony miałam gotowe, wydrukowałam na sztywniejszym papierze w punkcie ksero. Jedyne o co go poprosiłam, to o wycięcie 120 kartoników i odpowiednie ich złożenie. Temu jednak mogłabym nie podołać. Wiecie, cieszę się, że mogłam coś takiego zrobić, bo przynajmniej chociaż na chwilę moje myśli zostały skierowane na inny tor.

Dzieciaki będą mogły wylosować swojego patrona na najbliższej niedzielnej Mszy świętej im dedykowanej (chociaż koszyk będzie wystawiony przez cały dzień). A potem jeszcze w następnym tygodniu, i w razie potrzeby - następnym. Mnie na najbliższej Mszy nie będzie, ale umówiłam się z księdzem proboszczem, że karteczki i tak zostaną rozdane. Mam nadzieję, że dzieci ucieszą się z takiego "upominku" na najbliższe 10 miesięcy. I że po powrocie nie cisną tych karteczek w kąt, ale od czasu do czasu naprawdę będą do nich wracać.

2256. I tak będzie...

W związku z nowym rokiem szkolnym (oraz katechetycznym) i papierologią z tym związaną po głowie mi chodzi ten kawałek:

Dokładnie tak: I będą pytali, pytali. Oby te pytania były tylko takie, na które będziemy znali odpowiedzi.

2255. A może Pan Bóg chce mieć taki dobry chleb przy sobie?

W ostatnich dniach coraz częściej w mojej głowie pojawia się z automatu pytanie: "Dlaczego Panie Boże tak ustawiłeś to ludzkie życie?". Szczególnie, kiedy przychodzę do Księdza Niosącego Światło, aby, tak jak mu obiecałam, przeczytać mu "Wyznania" św. Augustyna oraz "Spotkania Jasnogórskie" Jana Dobraczyńskiego. Dziennie wychodzi ok. 25 - 30 stron pierwszej pozycji oraz jeden rozdział drugiej. Nie wiem, ile rozumie z tego, co czytam, nie wiem, czy w ogóle słyszy coś. Ale skoro obiecałam, to czuła bym się nie fair wobec niego. Może kiedyś tam gdzieś wyrzuci mi z tym swoim uroczym, łobuzerskim uśmiechem, że nie dotrzymałam tej obietnicy. Patrzę na jego sylwetkę - zawsze był drobny i szczupły, na szczęście to jedyny efekt wcześniactwa (zawsze mogło być gorzej, czego jestem przykładem), teraz jest go jeszcze mniej. Za każdym razem też na chwilę dotykam jego dłonie. Święte dłonie, które starały się czynić tylko dobro. Te, które przez lata podawały chleb eucharystyczny innym. Jak sam mówił, gdyby dopuścił się czegoś niewłaściwego, to ani nie potrafiłby stanąć przy ołtarzu, ani podać Komunii świętej wiernym. Czułby, ze oszukuje ludzi, ale nade wszystko Boga. I wiem, że nie były to słowa rzucane na wiatr. Bardzo ważna była dla niego częsta spowiedź oraz czyste relacje z innymi.

Kiedyś poprosił mnie, abym w razie czego nie miała pretensji  do Boga o to, co się stanie. Nie podczas spowiedzi świętej, nie podczas kazania, ale w czasie prywatnej rozmowy. Że mogę mieć żal do całego świata, ale nie do Niego. Ale myślę, że wypowiedziane tak po prostu pytanie "Dlaczego" nie urasta do rangi pretensji. Zadaję te pytania tak samo, jak ciekawe świata dziecko dorosłemu. W końcu posiadam podmiotowość bycia dzieckiem Bożym, a więc myślę, że mam prawo zadawać pytania, nawet jeżeli nie otrzymam na nie odpowiedzi. Bo czy człowiek może w pełni poznać i zrozumieć Bożą Wolę? Myślę, że nie, o czym zresztą doskonale opowiada poniższe opowiadanie:

Boża wola

Pewien człowiek bardzo chciał poznać Bożą drogę, dlaczego świat wygląda jak wygląda. Kiedy położył się pod drzewem i rozmyślając nad tym prosił Boga o odpowiedź, stanął przy nim anioł i powiedział:

- Chodź ze mną, a pokażę ci drogi Pana. 

Nie namyślając się długo poszedł za aniołem. Spotkali na swojej drodze dwóch ludzi. Jeden człowiek zły wręczył złoty kielich drugiemu dobremu. Anioł zaczekał, aż zasną, zabrał kielich dobremu i zaniósł do złego. Człowiek idący z aniołem spytał:

 - Co robisz przecież to złodziejstwo.

 - Nie zadawaj pytań tylko chodź i patrz, a poznasz drogi Boże - odpowiedział anioł.

Poszli więc dalej do chaty pewnego biednego człowieka. Gdy wyszedł z domu, anioł podpalił jego dom. Zirytowany człowiek idący z aniołem oburzył się na niego i zaczął gasić płomień, jednak anioł mu nie pozwolił:

- Jak możesz podpalać dom tego biednego człowieka. Powinieneś pomagać ludziom, a nie ich dręczyć - krzyczał człowiek

- Powiedziałeś, że chcesz poznać zamysł Boga nie wtrącaj się więc tylko chodź dalej!

Idąc dalej dotarli do strumienia i zatrzymali się przed kładką. Gdy zbliżył się ojciec ze swoim synkiem i weszli na kładkę, anioł przewrócił kładkę tak, że ojciec z synkiem wpadli do wody. Prąd wody porwał dziecko i utopiło się. Ojciec wyszedł z wody i zasmucony wrócił do domu.

- Nie tego już za wiele. Zniosłem jak okradłeś sprawiedliwego, podpalałeś dom biednego człowieka, ale to że zabiłeś niewinne dziecko to za dużo. Nie jesteś żadnym aniołem tylko demonem - krzyczał człowiek zdzierając kaptur z głowy anioła.

- Jestem aniołem wysłanym na ziemię przez Boga aby wypełnić Jego wolę na ziemi, a tobie wyjaśnić jaka jest Jego droga - odpowiedział

- Nieprawda Bóg taki nie jest. Na pewno nie kazał Ci robić tego co robisz - krzyczał dalej człowiek.

- Dobrze! opowiem ci dlaczego zachowałem się właśnie tak w każdej sytuacji. Otóż w kielichu, który zabrałem sprawiedliwemu człowiekowi była trucizna. Gdybym zostawił ten kielich człowiek ten otrułby się. Człowiek podstępny, który chciał otruć sprawiedliwego poniesie karę za swoje czyny. Biedny człowiek, któremu podpaliłem dom, znajdzie w zgliszczach wielki skarb, który pozwoli mu żyć dostatnio do końca dni. Człowiek, którego spotkaliśmy tu nad strumieniem, był złym człowiekiem. Nie chce znać Boga i prowadzi życie bardzo rozwiązłe. Po stracie swego małego synka, który i tak znajdzie się w Niebie, nawróci się do Boga i zmieni swe życie. Tak obaj będą w Niebie, Gdybym tego nie uczynił obaj zostaliby potępieni. Czy te wyjaśnienia pomogły ci zrozumieć wolę Bożą?

Człowiek słuchając z zainteresowaniem opowieści anioła zrozumiał, że Bóg widzi wszystko inaczej i bardziej doskonale niż on sam. Zrozumiał też, że na wszystko ma najlepsze rozwiązanie, choć zewnętrznie wydaje się ono bardzo bolesne. 

źródło: internet

Bóg najlepiej wie, co dla każdego z nas jest dobre, nawet jeżeli my pierwotnie nie widzimy sensu w danym działaniu. Pytanie "Dlaczego?", zadane w naturalny i neutralny sposób, nie jest wyrazem niezgody czy też żalu wobec tego, co się dzieje w naszym życiu. To raczej prośba o pomoc, chociażby częściową w zrozumieniu otaczającego nas świata. Zresztą założę się, że Ksiądz Niosący Światło też nieraz je zadawał. Tych pytań musiało być multum, zważając na jego wrażliwą duszę i buntujące się na wszelkie zło serce. Może szukał odpowiedzi na te pytania w cichej modlitwie swojego wnętrza. Być może w tym celu wieczorami wpatrywał się w rozgwieżdżone niebo, a wtedy:

Nocą gdy wszystkie światła pogasły,

w jednym oknie lampka pali się. 

Chłopiec mały patrzy na gwiazdy,

w oku łza zakręciła się. 

Jedną gwiazdkę zobaczył na szarej drodze, 

a ta droga do Ciebie prowadzi, o Boże. 

Na niej tyle radości, płomieni słońca, 

na niej chciałby pozostać i wytrwać do końca. 

Potem modlił się w milczeniu, 

chciałby taką gwiazdką być. 

Chciałby w swoją powołaniu, 

taką drogą iść. 

Dokonał swego powołania - 

sługą Bożym pozostał. 

Teraz kroczy drogą szarą, 

na której Boga spotkał.

("Gwiazdka", autor nieznany)

Kto pyta, poszukuje prawdy. O świecie i samym sobie. Wierzę, że z takich pytań o sens życia zrodziło się jego autentyczne powołanie.

Z drugiej strony mam wrażenie, że Bóg daje nam odpowiedź, choćby cząstkową, w subtelny i nieoczywisty sposób. Rano pojechałam do jednego z kościołów w sąsiednim mieście. Nosi on wezwanie świętego brata Alberta Chmielowskiego. To jeden z tych świętych, który jest mi szczególnie bliski oraz jeden z patronów mojej diecezji. Z księdzem łączy go to, że brat Albert założył w Krakowie przytułek dla bezdomnych. Dla tych nieraz niesamowicie cuchnących osób niepotrzebnych społeczeństwu. Traf chciał, że ksiądz jako diakon trafił na praktykę do takiej noclegowni dla bezdomnej, w której była też kaplica. I tam przez cały czas przebywał w ich obecności, ucząc się namacalnie, że życie może mieć też taki wydźwięk. Że można być śmierdzącym i odrzuconym, ale to w dalszym ciągu jest dziecko Boże, w dalszym ciągu posiada tą godność. Taką lekcję z tego miejsca wyniósł na całe swoje kapłańskie życie - że każdy zasługuje na szacunek, a on, jako duchowny, powinien być sługą wszystkich, a nie tylko wybranych, tych, którzy najbardziej mu pasują. Tak samo bogatych, jak i biednych.

Święty Brat Albert Chmielowski na figurze znajdującej się w prezbiterium trzyma dłoniach chleb. Ogólnie obraz ten już dawno tak wbił mi się w umysł, że czułam, że muszę go narysować w podobny sposób, w jakim narysowałam świętego Maksymiliana Kolbego dla księdza Marcina. Efekt moich poczynań widzicie na obrazku obok. Osobiście myślę, że Maksymilian bardziej mi się udał, ale brat Albert chyba też nie jest taki tragiczny, zważając na moje możliwości.

Chleb... W uszach brzmi mi fragment jednej z piosenek  Starego Dobrego Małżeństwa będącej interpretacją wiersza Edwarda Stachury "Sanctus" - "Święty chleb - chleba łamanie". Ileż to razy w ciągu ostatnich dwóch lat Ksiądz Niosący Światło robił mi kanapki po całym dniu spędzonym poza domem? Ileż razy dzielił się zwyczajnym chlebem? Tak po prostu. Zresztą, jak jeszcze miał siły, brał dzieciaki z ostatnich klas podstawówki, na plebani robili kanapki i szli na miasto, rozdać je potrzebującym, a przy okazji porozmawiać z nimi. Jednak najbardziej zaskoczył mnie, a także wzruszył, kiedy na jednym ze swoich kazań przywołał mój wiersz o kr.zyżu. I wtedy naprawdę pomyślałam sobie: "O kurcze, chyba ta moja twórczość nie jest taka zła". A potem pytał o inne wiersze  mojego autorstwa twierdząc, że lubi taki prosty przekaz, bez patetyzmu i niepotrzebnych słów. Chyba jako jedyny czekał na kolejne moje utwory. Jeszcze dwa i pół miesiąca temu w kazaniu wygłoszonym dla księży tłumaczył im na podstawie mojej definicji,  co to znaczy być pasterzem i pastuchem. Mam głupie wrażenie, że w innych starał się widzieć dobro, talenty, zwłaszcza w tych niechcianych za bardzo w społeczeństwie, niedostrzeganych, pomijanych, i tym dobrem dzielić się z innymi.

Jedną z myśli pozostawionych przez świętego brata Alberta było to, aby być dobrym jak chleb. I myślę, że ksiądz taki był. Dobry jak świeżo wypieczony chleb. A dobrym chlebem warto się dzielić z innymi, aby też poznali jego dobro. I jeszcze taka jedna myśl mnie naszła - może po prostu Pan Bóg chce mieć już takiego Księdza Niosącego Światło u siebie? Tą myślą podzieliłam się nawet z księdzem biskupem, który już poza protokołem przyjechał odprawić Mszę, zaopatrzyć Księdza Niosącego Światło w sakramenty święte i przywiózł mu obrazek Matki Bożej Częstochowskiej. Więc chyba naprawdę jest źle. 

Bóg chce Księdza dużo za wcześnie, bo przecież jeszcze powinno go czekać jeszcze raz tyle życia, oddanemu autentycznej służbie Bogu i drugiemu człowiekowi. Może to wszystko, co złego go spotkało w życiu, a zwłaszcza ostatnie dwa lata, to była tylko taka próba jak u biblijnego Hioba, aby sprawdzić, czy ksiądz do końca pozostanie mu ufny i posłuszny? Pozostał i wytrwał do końca. Tak długo, jak tylko się dało sprawował Eucharystię, głosił kazania, spowiadał. Kiedy go pytałam, czy nie lepiej zwolnić, odpowiadał, że taka jest rola i misja kapłana. Że kiedy stanie przed Bogiem, to On rozliczy go z niej. I właściwie to ksiądz tak bardzo nie boi się śmierci, bo ma nadzieję spotkać się po niej z rodzicami - mamą, która odeszła jak był zaledwie czteroletnim chłopcem (nie umiem sobie wyobrazić, co czuł ten drobny, blondwłosy malec o pięknych, błękitnych oczach, kiedy mama nie przyszła po niego do przedszkola, a on czekał cały dzień, aż zrobił to za nią tata) i tatą, który zmarł dwa lata temu, jak właśnie tego sądu. A ja myślę, że nie ma się czego obawiać, że zrobił co było w jego mocy, aby przybliżyć ludzi do Boga - i na szkolnej katechezie, i na kazaniach. A że nie udało mu się ze wszystkimi, cóż, efekt uboczny wolnej woli, którą zostaliśmy obdarowani. 

A może w Niebie też będą góry, na które wspinał się z sercem pełnym pasji? Kto to wie?

2254. Półpielgrzymka

Myślę, że tytuł tego wpisu doskonale odzwierciedla wydarzenie, w którym brałam udział. No bo jak inaczej nazwać wydarzenie, w którym brało się udział przez dwa z zaplanowanych trzech dni? Ale sytuacja była też nieco nerwowa i niecodzienna.

Tak właściwie to wcale nie miałam ochoty po raz drugi iść w tym roku na pieszą pielgrzymkę. Nawet jak byłam tydzień temu w niedzielę u Księdza Niosącego Światło i pytał mnie czy idę, to mu odpowiedziałam, że nie. "Znam cię. Wiem, że pójdziesz" - stwierdził zadziornym głosem. No i miał rację, bo wracając do domu zahaczyłam o kościół, gdzie odbywało się spotkanie przedpielgrzymkowe i trochę wbrew sobie, zapisałam się na nią. 

Tradycyjnie już Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę wyruszyła 23 sierpnia z Sanktuarium Polskiej Golgoty Wschodu na Będzinie - Syberce. Rozpoczęła ją punktualnie o godzinie 7:00 Msza święta pod przewodnictwem biskupa Artura. Niestety, ciut się na nią spóźniłam. Gdyby nie to mogłabym iść z resztą LSO w asyście. Trudno, liczę na to, że jeszcze nie raz będzie ku temu okazja. Homilię wygłosił dla nas biskup, podkreślając, że w tych dniach każdy z nas będzie takim "Pielgrzymem nadziei", który z nadzieją będzie zmierzał przed jasnogórski tron. Wie, że może to być trudna droga pełna wątpliwości, ale życzył nam, aby nie przyćmiły nam one owej nadziei. Po Mszy wyruszyliśmy w trzydniową drogę, której finał był na Jasnej Górze.

Pierwszy odcinek trasy liczył około 5. kilometrów i kończył się na Będzinie Łagiszy, gdzie tradycyjnie wszystkie grupy miały wykonywane pamiątkowe zdjęcia z biskupem. Ogólnie kiedy Artur mnie zobaczył, to z rozbawieniem stwierdził, że "znowu idzie. Ależ ma siły". Oczywiście nikt w grupie nie wiedział, że to moja druga pielgrzymka w tym roku i nie zrozumiał kontekstu wypowiedzi. Nikt, oprócz mnie i niego. Ale coś czuję, że mam w nim sojusznika. Więc co ja się przejmuję proboszczem... Na Łagiszy zjedliśmy tradycyjnie śniadanie, po czym ruszyliśmy w dalszy odcinek drogi, kończący się przy kościele w Targoszycach.

W Targoszycach każdy z nas dostał miskę bigosu od Caritasu. Po posileniu się, w obawie przed deszczem, wielu z nas udało się do kościoła, gdzie mój serdeczny przyjaciel ksiądz Paweł (chociaż dla mnie to po prostu Paweł) wygłosił pierwszą konferencję. Wspominał swoją zeszłoroczną pieszą pielgrzymkę do Santiago de Compostela i ile trudu i wyrzeczeń go ona kosztowała. I trochę porównał ją do życia Maryi, gdzie też było wiele trudów i wyrzeczeń. Podobało mi się też porównanie Maryi do gwiazdy świecącej na nocnym niebie, która wskazuje drogę wędrowcom. W zasadzie to był dobry pomysł, aby udać się do kościoła, przynajmniej wszystko słyszałam. Po wysłuchaniu konferencji ruszyliśmy w dalszą drogę, tym razem do Mierzęcic, gdzie tradycyjnie miało miejsce nabożeństwo pokutne. Podobnie jak w poprzednim roku, jak również w przypadku wcześniejszej Zagłębiowskiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę, także i w tym przez pewne odcinki trasy w każdej z idących grup szedł także Jezus ukryty w Najświętszym Sakramencie.

Nabożeństwo pokutne było doskonałą okazją nie tylko do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, ale też do wyciszenia się. Kilka razy w jego trakcie spojrzałam w niebo, ponieważ ciemne chmury które co rusz się na nim pojawiały nie zwiastowały nic dobrego. Nabożeństwo zakończyło się błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem, po czym ruszyliśmy w ostatni tego dnia etap drogi. Trochę pokropło, ale bez tragedii. Metą pierwszego dnia pielgrzymowania jest Kościół w Zendku. I wiecie co, o ile na pierwszych pielgrzymkach ledwie dochodziłam do kościoła, o tyle teraz nie mam z tym najmniejszego problemu. Chwilkę odczekaliśmy, aż skończy się Msza, po czym weszliśmy na chwilę do środka. Po skończonej modlitwie wróciliśmy do szkoły, gdzie mieliśmy nocleg. Wieczorem, kiedy już szykowałam się do snu, Dorcia przysłała mi SMSa, że Księdzu Niosącemu Światło pogorszyło się. Trochę zdezorientowana zadzwoniłam do niej i to co usłyszałam sprawiło, że pożałowałam mojej decyzji o pielgrzymce. Poczułam, że muszę być gdzie indziej, choćby na jeden dzień.

Cóż było robić, czułam że muszę na ten jeden dzień, czyli na niedzielę, wrócić. Gdybym tego nie zrobiła, a coś by się wydarzyło, to pewnie do końca życia bym sobie tego nie darowała. Teraz wiem, że tak nie do końca to było rozsądne, bo problem byłby, gdyby coś mi się stało, ale uwierzcie mi, w stresie człowiek nie myśli racjonalnie. Ba, może w ogóle nie myśli. Udało mi się zwolnić u księdza przewodnika (uprzednio zapewniwszy go, że dam radę i że wrócę na nocleg), i po porannej Mszy świętej, pięcioma autobusami i trochę na nogach (pomyśleć, że to tylko 25 km) wróciłam na chwilę do naszego Zagłębia. Do księdza weszłam na moment, infantylnie powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze i żeby jeszcze trochę poczekał, bo nie skończyłam mu czytać i "Wyznań" św. Augustyna, i "Spotkań Jasnogórskich", a przecież obiecałam mu to. Wychodząc wpadłam na korytarzu na jego siostrę, co w zasadzie było do przewidzenia. Za to ona była tak zaskoczona moim widokiem (czyżby Ksiądz Niosący Światło powiedział jej, że idę na tą pielgrzymkę?), że aż zabrała mnie do nich na niedzielny obiad. A potem dopytywała, czy faktycznie poradzę sobie w powrocie na nocleg. To akurat było łatwiejsze niż przyjechanie - wystarczyło wsiąść do pociągu do Częstochowy, potem przesiąść się na autobus w stronę Nierady, i stamtąd na nogach przejść kilka kilometrów na nogach. Zresztą gdybym nie ogarnęła drogi powrotnej to raczej bym nie przyjeżdżała. A tak wieczorem dołączyłam już do pielgrzymki. Miałam małego stracha idąc wieczorem drogą przez las, ale dla dodania sobie odwagi założyłam komżę (w dodatku było mi cieplej) i dzwoniłam małym dzwoneczkiem trzymanym dotychczas w kieszeni. I jeszcze podśpiewywałam sobie pod nosem. 

Po dotarciu do remizy OSP zameldowałam się, że jestem, po czym zaczęłam szykować sobie legowisko. Na szczęście obok Ulencji i Wiolencji było trochę miejsca, więc tam się umieściłam. Mnie tam dużo do szczęścia nie trzeba. Mimo wszystko zmęczona położyłam się na posłaniu, jednak bardzo długo nie mogłam zasnąć.

Ostatniego dnia wyruszaliśmy dopiero po godzinie 8:00, więc można było się wyspać. Przynajmniej w teorii. Bo ja przez całą noc co chwilę się budziłam to z zimna, to z nerwów. Tak więc średnio wypoczęłam przed ostatnim etapem podróży. Na szczęście wynosił on tylko 15 kilometrów, z jedną przerwą śniadaniową po drodze. Podczas tej przerwy przyłączyły się do nas grupy idące z Targoszyc i Siewierza. A że w tej siewierskiej szły koordynatorki z Wiary i Światło z J-na, to na chwilę do nich podeszłam, aby się przywitać i zamienić kilka słów. Trochę były zaskoczone moją obecnością, ale też cieszyły się, że mnie widzą. 

Po odpoczynku połączonym ze śniadaniem ruszyliśmy w dalszą drogę. Przed nami był ostatni odcinek, prowadzący w większości przez samą Częstochowę. Nie wszyscy go lubią, ale ja tak. W końcu każdy krok przybliża nas do obranego celu. Niestety, na tym odcinku najczęściej poganiają innych. Nie wiem, boją się, że im Jasna Góra ucieknie czy biskup ich nie powita, czy co. I jak przez całą drogę jestem spokojna, tak na tych ostatnich kilometrach moja frustracja sięga najwyższego pułapu. Ciekawa jestem, czy w innych grupach też tak jest, czy też tylko nasza robi takie problemy. A w mieście za bardzo nie ma jak przyspieszyć, bo przecież jeżdżą samochody, a my idziemy w większości ulicą.

Pod jasnogórski szczyt podeszliśmy jako szóści w kolejności z naszej diecezji. 

Tam powitał nas biskup wraz z dyrektorami pielgrzymki. Po pierwszym pokłonieniu się, ruszyliśmy przed obraz jasnogórskiej Pani. Swoje musieliśmy odstać, ale uczucia, kiedy po tylu kilometrach marszu dociera się do swojego celu - bezcenne.

Opuściwszy kaplicę mieliśmy kilka godzin czasu wolnego. Wykorzystałam je na odpoczynek i na powłóczenie się po okolicy. Ale nie za bardzo, aby nie spóźnić się na Mszę, która była zaplanowana na godzinę 19.00. 

Ciekawa jestem, czy ktoś mnie wypatrzy na tym zdjęciu

Tegoroczna pielgrzymka, chociaż dla mnie to była półpielgrzymka, podobnie jak Zagłębiowska, miała bezpośrednio przygotować diecezjan do zbliżającej się peregrynacji obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w diecezji. Sprzyjały temu tematyczne konferencje i homilie wygłaszane po drodze. I myślę, że przyniosło to spodziewany efekt, przynajmniej w moim przypadku.