Krzyż to zawsze jest drzewo życia,
które miast liści ma w sobie gwoździe.
Wzniesiony na wzgórzu, wśród kosodrzewiny,
a innym razem stojący przy moście.
Krzyż to znak hańby, ale nie zawsze,
bo na nim Bóg sam oddał swe życie.
Niosąc na barkach drewnianą belkę,
wypełnił misję swą należycie.
W zapachu drewna, w sękatych wgłębieniach,
została schowana tajemnica.
Lecz zgadnąć może ją tylko człowiek,
co dotknął krzyża za swego życia.
Krzyż to jest droga, kręta, zawiła,
wiodąca po ścieżkach życia naszego.
Lecz pokonując wszelkie zakręty,
dojdziemy z nim do Życia Wiecznego.
Wzniesiony na grzechu łatwo się przewraca,
jakby pod naporem silnej wichury.
Lecz postawiony na czystym sumieniu,
swym majestatem pnie się do góry.
Krzyż to drabina, wiodąca do Boga,
wysoka bardzo, z wieloma szczeblami,
Której nie zrobi stolarz czy cieśla,
lecz my swoją wiarą i uczynkami.
Lolek, D.G. marzec 2015
Z okazji zbliżających się świąt Wielkiej Nocy pragnę złożyć wszystkim czytelnikom bloga aby Chrystus zmartwychwstał też w Waszych sercach i aby każdy z Was był tym pierwszym, który zobaczy zmartwychwstałego Pana. A niewierzącym życzę po prostu spokojnej i w miarę rodzinnej atmosfery.

Właśnie na tę atmosferę liczę, bo w zaganianiu czasem gdzieś umyka, a przecież nie powinna :).
OdpowiedzUsuńJaki śliczny wiersz! Loluś, Ty to masz talent!
OdpowiedzUsuń