543. W przyszłym roku szkolnym na pewno będzie lepiej...

Matematyka zawsze była i w dalszym ciągu jest moją pasją. Duża w tym zasługa nauczycieli, zwłaszcza tych przekazujących wiedzę w początkowych latach nauki - nie da się ukryć, że jak ktoś od początku nie załapie o co chodzi w tych wszystkich cyferkach, krzyżykach, kreseczkach i kropeczkach, to będzie miał w dalszych cyklach nauki spore problemy. Nawet w mojej klasie z ogólniaka spotkałam się z osobami, które niezbyt dobrze umiały dodawać(!!!), a co dopiero mówić o reszcie działań? Ale może też po trochu lekceważyli matematykę, byliśmy bowiem ostatnim rocznikiem z nieobowiązkową matematyką na maturze. 

Ja jednak zdecydowałam się zdawać matmę i to na rozszerzeniu. W klasie byłam postrzegana jako szaleniec i ktoś, kto porywa się z motyką na słońce. Matematycy, wprost przeciwnie. Co prawda w klasie pierwszej, a nawet drugiej nie wyobrażam sobie jeszcze jak w ogóle napiszę tą całą maturę, wszak nie jestem w stanie posługiwać się przyborami geometrycznymi, a nawet przez dłuższy czas długopisem. Dyrekcja jednak stanęła na wysokości zadania i regularnie dowiadywała się w kuratorium oświaty, co trzeba zrobić, aby taki dziwoląg jak ja spełnił swoje marzenie. Summa summarum stanęło na tym, że obliczenia piszę na komputerze(jak zresztą całą maturę), a do zadań z geometrii przydzielono mi nauczyciela wspomagającego.

Po odebrania znakomitych wyników z matury, wszyscy wróżyli mi studia z matematyki stosowanej na słynnym AGH. Ja jednak jestem realistką - gdzież mi na matematykę, kiedy w planie studiów jest geometria z egzaminem, której z powodu moich ograniczeń mogę nie zaliczyć. Złożyłam więc papiery na katowicki AWF, na zarządzanie w fizykoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych. Tam też miałam matematykę na drugim semestrze, a szła mi ona tak dobrze, że znalazłam się w gronie osób zwolnionych z egzaminu końcowego. Ponadto starałam się pomagać dzieciakom przychodzącym do Oratorium, kiedy miały kłopot z królową nauk.

Na początku czerwca zostałam wezwana do księdza prowadzącego Oratorium. O umówionej godzinie zjawiłam się w budynku.

 - Super, że jesteś. Jest taka sprawa - zaczął, kiedy weszłam do pokoju wspólnotowego. - M. ma kłopoty z matematyką. Grozi mu jedynka na koniec, a tym samym pozostanie na drugi rok w czwartej klasie. A ty przecież wiesz o co w tym wszystkim chodzi i jeszcze potrafisz to przekazać innym. To co, pomożesz mu? 

Cóż było robić? Jasne, że się zgodziłam, chociaż wewnątrz się we mnie gotowało. Nie byłam wściekła o to, że poproszono mnie o pomoc, ale o to, kiedy to zrobiono. Jedynka na koniec nie wychodzi ot tak sobie, uczeń raczej przez dłuższy czas musi dostawać mierne oceny. Ja zaś nie mam na bieżąco wglądu w oceny dzieciaków, które do nas przychodzą, one też niekiedy nie są chętne do nauki. 

Z drugiej strony stało się i niewiele mogłam na to poradzić. Telefonicznie umówiłam się z mamą M., kiedy młody ma przyjść do Oratorium(jednak wolę neutralny grunt), sama zaś zaczęłam przeglądać internet, aby zobaczyć, czego uczą się teraz czwartoklasiści. W sumie przez te szesnaście lat materiał niewiele się zmienił. Jeszcze tylko przygotowałam dla młodego odpowiednie karty pracy i przez cztery spotkania wałkowałam z nim ostatni materiał(nie było sensu przerabiać z nim na razie całego materiału, żeby nie miał typowej sieczki w głowie). Nie było to łatwe, wszak koncentracja nie jest mocną stroną M., w ostateczności jednak poprawił ocenę na pozytywną. A pewnie było by jeszcze lepiej, gdyby wszystko nie było robione na ostatnią chwilę. No cóż, od przyszłego roku szkolnego trzeba będzie regularnie przerabiać z M. materiał, tak aby na koniec nie miał takich zaległości.

Ja zaś jutro wyjeżdżam na trzy dni nad morze w ramach zajęć z "Morskiej turystyki pielgrzymkowej". Nie wiem dlaczego, ale po głowie chodzi mi ciągle ta piosenka.

Trzymajcie się ciepło i do zobaczenia za cztery dni!