685. Idzie wiosna, więc czas na nową fryzurę

Poszłam dzisiaj do "mojego" zakładu fryzjerskiego w nadziei na obcięcie się, albo chociaż umówienie się na wizytę. Denerwowała mnie już wchodząca do oczów grzywka. Zachodzę na miejsce i okazało się, że zakład został zlikwidowany. Trochę mnie to zasmuciło. Wiadomo, nie jeden fryzjer w mieście, ale tam akurat pracowały osoby, którym nie przeszkadzała ani moja niewyraźna wymowa, ani moje ruchy mimowolne głowy.

Widziałam jednak po drodze inny zakład fryzjerski i tam postanowiłam się udać. Wchodzę do środka, patrzę, jakaś młoda dziewczyna obcina starszego pana. Ok, przecież mogę poczekać. Po chwili skończyła swoją bieżącą robotę.

 - Chcesz czegoś? - burknęła w moją stronę.

 - Chciałabym się umówić na wizytę - powiedziałam.

 - Nie rozumiem cię... - odparła z lekceważeniem stukając w klawiaturę swojego telefonu. Może gdyby odłożyła go i skupiła się na tym co mówię, to łatwiej byłoby jej zrozumieć to co mówię. Od razu przypomniała mi się sytuacja z poprzedniego dnia, kiedy w busie dałam kierowcy banknot 100 złotowy, a ten nie patrząc na nominał, rzucił go między inne i wydał mi tylko 1 złoty zamiast 91. Oczywiście zwróciłam mu delikatnie uwagę, na co najpierw stwierdził, że mnie nie rozumie, a potem, że nie widział co mu dałam, więc nie ma pewności, czy to na pewno była 100. Ale jak już postraszyłam go policją, to cudownie mnie zrozumiał, spokorniał i wydał mi brakujące pieniądze mrucząc coś pod nosem. Nie wiem jak dla innych, ale dla mnie 90 złotych to jest całkiem spora kwota. Dzisiaj znowu ktoś miał problem ze zrozumieniem mnie. Powtórzyłam swoją prośbę. Bez skutku. W dodatku kazała mi przyjść następnym razem z kimś dorosłym. Ręce mi opadły. W końcu trochę zdołowana wyszłam z zakładu i poszłam szukać innego. 

Znalazłam go dosłownie dwie ulice dalej. Mały, niepozorny z sympatyczną starszą panią jako fryzjerką. Bez problemu zrozumiała o co mi chodzi, podczas obcinania pytała o szczegóły - pełen profesjonalizm. I nawet trzęsąca się głowa nie stanowiła żadnego problemu. Podziękowałam, zapłaciłam, szczęśliwa wróciłam do domu. Od razu lepiej się czuję. I pomyśleć, że kiedyś miałam warkocze do samego pasa...

Wiecie co, tak sobie myślę, że na każdych studiach, czy też szkołach policealnych, szkoleniach i kursach powinny być zajęcia z powiedzmy "obsługi osób niepełnosprawnych". No bo przecież większość z nas żyje normalnie, chodzimy do różnych lekarzy, robimy zakupy, jeździmy komunikacją międzymiastową, załatwiamy sprawy urzędowe, jesteśmy klientami banków, bywamy w restauracjach i kinach. Z reguły ze wszystkim dajemy sobie rady, tylko trzeba nam dać trochę więcej czasu i trzeba chcieć nas zrozumieć. To dla osób pełnosprawnych naprawdę niewiele, ale dla nas wiele do tego, aby stać się jeszcze bardziej samodzielnym i niezależnym.

I jeszcze taka anegdotka z wczoraj. Germanistka rzuciła pytanie:

 - Kto z was wie z jakimi czasownikami łączy się spójnik "zu".

 - Zu Hause! - powiedziałam dumna, że w końcu coś wiem. Mina germanistki bezcenna - das Haus to nic innego niż nasz polski "dom".