686. To co było - nie wróci, chociaż czasem mam nadzieję

Pamiętam taki jeden Dzień Kobiet sprzed kilku lat. Byłam wtedy na drugim roku zarządzania w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych, ponadto dzięki w miarę znośnego planu zajęć na uczelni włączyłam się też na nowo w działalność parafialnego Oratorium. Wtorek był dniem informacyjno - próbowo - formacyjnym w naszej wspólnocie. Wcześniej takim dniem była środa i z tego co pamiętam na trzecim semestrze kolidowało mi to z wykładami(ćwiczeniami?), dlatego z bólem serca musiałam sobie odpuścić te spotkania. Nawet nie wiecie jak się cieszyłam, kiedy po jednej z niedzielnych Mszy świętych podszedł do mnie ówczesny kierownik i opiekun duchowy animatorów, ksiądz W., i oznajmił że zaprasza mnie na spotkania we wtorki.

Wtorek 8 marca 2011 roku wypadł w przeddzień Środy Popielcowej rozpoczynającej Wielki Post oraz 17 urodzin jednej z animatorek, a prywatnie mojej serdecznej przyjaciółki - P. Porządek takiego spotkania był z reguły za każdym razem taki sam:

1. Modlitwa;
2. przekazanie nam informacji związanych z najbliższymi wydarzeniami w parafii, w które mogłyby się też włączyć osoby z Oratorium;
3. przydział czytań na najbliższą Mszę świętą;
4. próba śpiewu pieśni;
5. formacja;
6. "słówko wieczorne"
7. przejście do kaplicy i prywatna adoracja Najświętszego Sakramentu;
8. czas dla nas, czas na prywatną rozmowę z kapłanem;

Rano pojechałam do Katowic na zajęcia, po południu byłam umówiona do dentysty, który po sprawdzeniu stanu moich kiełków stwierdził, że wszystko z nimi w porządku. Tylko po raz kolejny musiałam opowiadać, jak to w 6 klasie szkoły podstawowej kolega na w-fie zamiast w piłkę trafił kolanem w moje zęby i dlatego jedynka jest martwa. W sumie gdyby nie aparat ortodontyczny to pewnie bym jej wcale nie miała. Była mała afera ale wszystko rozeszło się po kościach.

Z niecierpliwością wyczekiwałam wieczoru, bo przecież miałam spotkać się z moimi przyjaciółmi, jeszcze w niedzielę ustaliliśmy, że śpiewamy na spotkaniu P. "Sto lat" oraz składamy jej życzenia. Ksiądz miał załatwić coś do picia, P. obiecała ciasto. 

Naprawdę, nie spodziewałam się tego, że po przyjściu do Oratorium każda z nas dostanie od piątki naszych mężczyzn po czekoladzie oraz kwiatku. To było takie niespodziewane, a za razem miłe. Sympatyczny bardzo gest. Ogólnie tamto spotkanie było takie jakieś na luzie. Pamiętam, że dyskutowaliśmy o środowym ścisłym poście, zastanawialiśmy się też nad Drogą Krzyżową oraz czuwaniem w Wielki Czwartek, które mieliśmy przygotować. Aż trudno w to uwierzyć, że ze wszystkim wyrobiliśmy się w przepisowym czasie 90 minut. 

Coraz częściej ostatnio wracam z sentymentem do tego, co kiedyś działo się w Oratorium z przeświadczeniem, że tamte czasy już nie wrócą. 10-letnia różnica pomiędzy mną, a obecnymi animatorami jest zbyt duża, mamy już inne priorytety, oni żyją już bardziej cudami techniki i na nie bardziej stawia, niż na własnej kreatywności, tak jak to było przez lata. I to nie tylko ja dostrzegam.

 - Wydaje mi się, że zakup x-boxa do Oratorium to nie był dobry pomysł. Wy jako animatorzy powinniście być kreatywni, a nie iść na łatwiznę - usłyszałam kiedyś od osoby prowadzącej parafialną scholę. I ja się z nią wyjątkowo zgadzam. 

To, co wtedy przeżywaliśmy skrycie przechowuję w mojej pamięci. I będę przechowywać tak długo, jak tylko się da.