690. Naukowiec, jakich mało

Można być całkowicie niesprawnym człowiekiem, a za razem geniuszem w nauce ścisłej jaką jest fizyka? Okazuje się, że jest to możliwe. Dokonał tego zmarły dzisiaj w wieku 76 lat Stephen Hawking, który dla mnie był dowodem na to, że niemożliwe jest tylko w naszych głowach. Ten, który w wieku 21 lat zachorował na stwardnienie zanikowe boczne, w wyniku którego zostało sparaliżowana połowa jego ciała i który miał żyć 2, może 3 lata, po uzyskaniu tytułu doktora w 1965 roku, był profesorem matematyki oraz fizyki teoretycznej na Uniwersytecie w Cambridge. Dziewięć lat później Stephen nie mógł już samodzielnie wstać z łóżka, zaś jego mowa była na tyle niewyraźna, że rozumieli ją tylko ludzie dobrze znający naukowa. W końcu Hawking utracił ją zupełnie wraz z zabiegiem tracheotomii w 1985 roku. Nie przeszkodziło mu to jednak w prowadzeniu wykładów - ze światem zewnętrznym porozumiewał się za pomocą syntezatora mowy, do którego wirtualną klawiaturą wprowadzał swoje wypowiedzi. W ostatnich latach życia porozumiewał się za pomocą grymasu policzka, który rozpoznawał czujnik zamocowany na oprawce okularów, które nosił. Pomimo zaawansowanej niepełnosprawności Stephen był bardzo aktywny nie tylko w fizyce, ale też w życiu publicznym, czym imponował ludziom całym świecie.

Nie pytajcie mnie, kiedy pierwszy raz usłyszałam o tym niezwykłym naukowcu, bo tego nie pamiętam. Za pewne było to gdzieś w gimnazjum, może na początku liceum. Pamiętam za to, jakie zrobił na mnie wrażenie i stał się dla mnie niejako symbolem tego, że bycie więźniem własnego ciała nie oznacza tego, że nie można wpłynąć na świat nauki. Bo można. I Hawking doskonale to udowodnił. Ja zaś miałam dodatkową motywację do nauki przedmiotów ścisłych. Bo chociaż nie mogę utrzymać dłużej w ręku długopisu(dlatego od liceum porzuciłam zeszyty na rzecz dużo bardziej praktyczniejszego dla mnie laptopa), czy też posługiwać się przyborami geometrycznymi(niech żyje możliwość uzyskania nauczyciela wspomagającego na maturze, bo marnie by wyglądała moja matura z matmy) to przecież nie oznacza, że nie mogę być dobra z przedmiotów ścisłych. Kiedy było mi naprawdę ciężko i traciłam chęć do dalszej nauki, to właśnie przypominałam sobie o Stephenie, to jakoś tak od razu znajdowałam energię i chęć do pracy.

Raz nawet pani prowadząca scholę zapytała mnie, dlaczego z moją maturą z matematyki nie poszłam na studia stricte związane z tym kierunkiem(chociaż zarządzanie poniekąd się z nią wiąże, ale nie do końca). Wytłumaczyłam jej jak ja to widzę od strony mojego schorzenia.

 - Ale przecież ten angielski naukowiec, Hawking, wiesz o kim mówię, jest doskonały w tym co robi.

 - Ale on jest fizykiem...

 - No tak, fizyka to nie matematyka - przyznała ze zrozumieniem. 

Cóż, na studia fizyczne chyba bym się nie zdecydowała. W moim gimnazjum lekcje były prowadzone "na sucho", zaś dwa lata fantastycznie prowadzonej fizyki w liceum na pewno nie przygotowały mnie do studiów z tej dziedziny. 

Dobrze, że przynajmniej Hawking udowadniał, że niepełnosprawni też mogą dużo osiągnąć...

Będąc w londyńskim Muzeum figur nie mogłam nie zrobić sobie tego zdjęcia