703. Nie mogę narzekać!

Powoli zaczynam kompletować dokumenty potrzebne mi do wyjazdu z dzieciakami na wakacyjny wypoczynek w ramach wychowawcy kolonijnego. Cieszy mnie, że ludzie patrzą na mnie przez pryzmat mojego doświadczenia, a lata pracy w Oratorium zrobiły swoje, a nie niepełnosprawności(żeby było jasne - nigdy w takich sprawach nie zatajam swoich ograniczeń). Cztery turnusy, pierwszy zaczyna się już następnego dnia po zakończeniu roku szkolnego i jest w górskiej Milówce, wsi rozsławionej przez słynnych braci Golców. Będzie trwał 10 dni. Trochę martwi mnie to, że jednym dniem zahaczy o parafialne półkolonie, ale trudno. Potem mam jakieś 2 tygodnie przerwy(a raczej tydzień, bo od razu po kolonii wskakuję na te całe półkolonie parafialne) i znowu wyjeżdżam tym razem z inną firmą(tą samą co rok temu) na trzy turnusy. Gdzie? Tego jeszcze nie wiem.

W gruncie rzeczy większość papierów już mam, do jednej firmy muszę tylko dosłać umowę o pracę(zapomniałam jej wydrukować i wysłać z pozostałymi papierami - brawo ja!), do drugiej muszę zeskanować wszystkie potrzebne druczki i wysłać internetowo.
Wśród potrzebnych zaświadczeń u jednych i u drugich wymagane jest zaświadczenie o stanie zdrowia od lekarza medycyny pracy lub książeczka sanepidowska. Pierwszej firmie wystarczy, jak wezmę jedno albo drugie ze sobą na bazę, ale druga wymaga już skanu jednego bądź drugiego. I tu się zaczynam zastanawiać, co lepiej jest wyrobić. Bo cena jest zbliżona(wizyta u lekarza medycyny pracy kosztuje około 75 - 85 złotych, natomiast badanie sanepidowskie to koszt rzędu 60-100 złotych). Wiadomo, książeczka sanepidowska ma że tak powiem szerszy zasięg, ale jeżeli nie zmieniła się w mojej rejonowej przychodni lekarka medycyny pracy to wiem, że też bez problemu dostanę to zaświadczenie.

Rok temu poszłam do niej na miękkich nogach. Tyle się nasłuchałam, a raczej naczytałam o problemach, jakie robią lekarze medycyny pracy osobom mojego pokroju, które idą do nich po zaświadczenie potrzebne do podjęcia studiów, więc dlaczego ze mną ma być inaczej? Tym bardziej, że to już jest poważna, odpowiedzialna praca. W zanadrzu miałam argument, że przez lata działam w Oratorium i pracuję tam z dziećmi, a jednak to nie to samo, co wyjazd na kolonie, prawda? 

A tym czasem po wejściu do gabinetu i wyjaśnieniu całej sytuacji, a także wymienieniu jednostek chorobowych(no niestety, już na pierwszy rzut oka widać, że ze mną jest coś nie tak) usłyszałam:

 - Jasne, że wystawię Pani to zaświadczenie. Ja dobrze wiem, że wy, niepełnosprawni w większości dążycie do tego, aby osiągnąć zamierzony sobie cel...

No wiecie, zawsze sądziłam że mam szczęście do ludzi(no dobrze, nie zawsze, ale powiedzmy że w jakiś 98%), ale tym razem aż odebrało mi mowę. Ucieszona odebrałam zaświadczenie i włożyłam je do teczki z dokumentami. Teraz już nic mi nie mogli zrobić. Przynajmniej teoretycznie, bo praktyka jest całkiem inna. Aha, brak zaświadczenia skutkuje tym, że nie dość, że nie jedzie się jako wychowawca na kolonie, to jeszcze ponosi się koszty związane z zastępstwem, więc nie jest to takie hop siup! Więc może teraz będzie podobnie. 

W każdym razie daję sobie czas do końca tygodnia. Najwyżej będę rzucać monetą. Wszak to też jest jakaś metoda, prawda?