704. Post z wczoraj, który nie został opublikowany na czas

Co prawda rocznica katastrofy smoleńskiej była wczoraj, jednak nie udało mi się opublikować z tej okazji notatki z powodu nagłego braku internetu. Notatka była jednak napisana, pozwoliłam wiec ją sobie skopiować do edytora tekstowego i opublikować w najbliższym czasie. Tak wiec z jednodniowym opóźnieniem prezentuje Wam notatkę dotyczącą 8 rocznicy katastrofy pod Smoleńskiem.

Róże - symbol

Biegłam sobie wśród miejskich ulic,

niosąc w ręku bukiet biało - czerwonych róż.

I nagle potknęłam się i przewróciłam,

spojrzałam na zegarek - była 8:54.

Z obolałej rany ciekła mi krew,

a w tle rozległa się głośna syrena.

Gdzieś w odległym Smoleńsku rozbił się samolot,

Prezydent Polski nie żyje - grzmiał głos w radiu,

a może w telewizorze - sama tego nie wiem.

Ale wiedziałam jedno - nic ich już nie uratuje,

zginęły tak, jak Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej

z 95 osobami na pokładzie samolotu,

którzy lecieli, aby oddać hołd ofiarom okrutnej zbrodni w Katyniu.

Nie wiem, czy powyższy monolog można nazwać wierszem. W każdym razie powstał w tamtych dniach, kiedy Polska opłakiwała tragiczną śmierć Prezydenta Polski - Lecha Kaczyńskiego i pozostałych 95 osób lecących na pokładzie prezydenckiego Tupolewa. Dla wielu z nas było to nieprawdopodobne wydarzenie - przecież Prezydenci nie giną w katastrofach lotniczych. A dlaczego nie? Przecież to tacy sami ludzie jak każdy z nas.

Katastrofa smoleńska wstrząsnęła mną chyba nawet bardziej, niż śmierć papieża Jana Pawła II. Może dlatego, że nikt jej nie mógł przewidzieć. No bo do śmierci Jana Pawła II mogliśmy się przygotować, wszyscy widzieliśmy, że jest już starszym i schorowanym człowiekiem i raczej długo już nie pożyje na tym świecie... A tutaj mieliśmy tyle osób w sile wieku, przed niektórymi z nich było wręcz całe życie. Życie, które zostało zabrane w jednym momencie. Czy to był błąd pilota, czy też osoby siedzącej w prowizorycznej radiostacji - nie mnie to oceniać. Jednak pod wpływem tych kilku dni żałoby narodowej i ogólnego wyciszenia powstało kilka wierszy opisujących wewnętrzny nastrój, czy też przeżycia, zaledwie 20 letniej kobiety. Jeden z nich, zatytułowany "Lasek katyński" przedstawiłam Wam w >>tym<< poście. Dzisiaj odważyłam się na drugi. Czy pokażę Wam resztę? Trudno mi powiedzieć.

Mogłoby się wydawać, że dzisiejsza rocznica sprowadzi na Wawel tłumy ludzi chcących oddać cześć Prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu i jego małżonce, Marii. Nic bardziej mylnego. Może i rano była jakaś Msza święta, ale po południu wszystko ucichło, zaś przepływ turystów był taki sam jak zawsze. 

Za to z tego co widziałam, to ludzie dopisali na Placu Piłsudskiego w Warszawie, gdzie po ośmiu latach doczekano się odsłonięcia pomnika pamięci ofiar katastrofy. Ot, taki paradoks, w wielu miastach naszego kraju, a nawet za granicą, jest pełno takich miejsc ich pamięci, zaś stolica kraju tak jakby chciała zapomnieć o tym, co się stało 8 lat temu, jakby chciała nie słyszeć, nie pamiętać słów zacytowanych za Mickiewiczem przez rodzinę jednej z ofiar. Słów, których doniosłość odbiła się echem od warszawskich blokowisk: "Jeżeli zapomnę o nich, Ty Boże na niebie, zapomnij o mnie". A więc pamiętajmy tak długo, jak tylko się da...