764. Jak wolontariat leczy z egoizmu i uczy pokory życia

Tydzień temu zakończył się TVNowski program "Projekt Lady". Ja jednak finałowy odcinek oglądałam dopiero wczoraj. Zresztą prawie wszystkie odcinki widziałam dopiero podczas powtórek. W skrócie w programie bierze udział kilkanaście młodych dziewczyn reprezentujących typowo imprezowo - hulaszczy styl życia. Trafiają one na kilka tygodni do pałacu, w którym pod okiem ekspertów oraz mentorek uczą się dobrych manier. Od drugiego odcinka z programu eliminowana jest co najmniej jedna uczestniczka, która najgorzej rokuje na zmianę oraz najsłabiej radzi sobie z postawionymi jej zadaniami. Do finału dostają się trzy uczestniczki spośród których wybierana jest zwyciężczyni. W nagrodę wyjeżdża na trzymiesięczne stypendium w Eurocentres Language Cambridge School w Wielkiej Brytanii, które jest już opłacone.

Wiele z rad udzielanych tym młodym damom(po odpowiednim zmodyfikowaniu oczywiście) z powodzeniem można wykorzystać w pracy ze zbuntowanymi dziećmi w naszym parafialnym Oratorium. Miejsca, którego przyszłość wisi pod wielkim znakiem zapytania. A wszystko przez to, że służący w niej księża są zakonnikami, którzy nie podlegają bezpośrednio pod diecezję(tylko pod prowincje), a przez to nie dostają od kurii dofinansowania(ale roczny podatek od parafian muszą już odprowadzić do niej) i muszą się utrzymać z ofiar i z tacy. W dodatku skończyła się umowa najmu terenu, na którym stoi Dom Młodzieżowy i od nowego roku cena wynajmu idą w górę. Boski Oski już nam zapowiedział, że on nie wie jak to dalej będzie, czy nie będą musieli sprzedać budynku i wynajmować mieszkań po blokach jak kiedyś. Szkoda, bo to w Oratorium nabrałam pewności siebie i uwierzyłam, że niepełnosprawny też może na coś się przydać. Inna sprawa, że w soboty organizujemy zajęcia dla dzieci, dzięki którym nie muszą one siedzieć cały dzień przed telewizorem. 

W ostatnim, finałowym odcinku trójka dziewcząt, które się do niego dostały pojechała do Centrum Zdrowia Dziecka, aby pobyć z dziećmi zmagającymi się z chorobami onkologicznymi. Bardzo mi się podobała wypowiedź lektora: "W ostatnim tygodniu Projektu Lady dziewczęta otrzymały od dzieci ważną lekcję - jeśli wydaje ci się, że umiesz już wszystko, to spróbuj zasypiając z wenflonem w ręce powiedzieć sobie: jutro będzie piękny dzień". Kto z nas potrafiłby to uczynić?

Wydaje mi się, że takie zajęcia na zasadzie wolontariatu są doskonałą nauką dla każdego. Bo są one doskonałą okazją wyleczenia się z nadmiaru egoizmu i niedostrzegania potrzeb innych(nawet własnych rodziców). Pełnosprawni mogą nauczyć się radości życia, odpowiedzialności, niesienia pomocy innym, pomocy w organizowaniu różnych przedsięwzięć. Niepełnosprawni mogą zacząć zauważać, że może ktoś obok nich jest w gorszej od nich sytuacji, może w końcu zaczną dostrzegać jak wiele mają, jak wiele udało im się osiągnąć. Wolontariat każdemu może pomóc w uwierzeniu we własne możliwości. Czasami żałuję, że udział każdego w wolontariacie nie jest wpisany w szkolną podstawę programową. Ja nie mówię od razu o całym roku szkolnym, ale chociażby kilkunastu godzinach w danym roku. Ktoś pewnie zacznie myśleć, że wolontariat nie jest dla każdego. Ale ja się nie zgadzam, jeżeli dziecko nie ma ciężkiego upośledzenia umysłowego czy też nie jest roślinką, to czemu nie? Przecież nawet dzieciaki z SMA mogą wykorzystać swój potencjał. Wszak wolontariat nie jedno ma imię, chociaż ja najbardziej preferuję ten, który daje możliwość kontaktu z drugim człowiekiem.

Dla mnie wolontariat(bo za pracę w Oratorium nie dostajemy nic) bardzo dużo wniósł w moje życie. Wydaje mi się, że stałam się bardziej otwarta na świat i na nowych ludzi(chociaż przy pierwszych spotkaniach dalej mam opory przed mówieniem), tak jak wcześniej pisałam nabrałam pewności siebie i uwierzyłam w swoje skromne możliwości. Dzięki korepetycjom z matematyki i przyrody daję upust swojej wiedzy. Staram się nie myśleć tylko o sobie, ale o słabszych(i to nie tylko fizycznie). Ba, doszło nawet do tego, że znajomi wręcz każą mi czasami też o sobie pomyśleć, a nie tylko o innych. Tak że wolontariat może i "kradnie" czas, ale za to uczy więcej niż niejeden poradnik - empatii i pokory wobec naszego życia.