772. Czasami trzeba zejść z wygodnej kanapy...

Trzecia piesza pielgrzymka do Częstochowy za mną. Dwa i pół dnia marszu w upale i deszczu, 68 kilometrów(jeżeli wierzyć temu, co napisali w śpiewniku), po drodze kilka odpoczynków, w tym nabożeństwo pokutne w Mierzęcicach oraz Msza święta w Ligocie Woźnickiej. Aż w końcu dojście pod słynne wzgórze, które przed wiekami odparło najazd Szwedów. To bezprecedensowe wydarzenie zostało opisane w "Potopie" przez noblistę, Henryka Sienkiewicza. Tegoroczna, 27 już z kolei, piesza pielgrzymka wpisywała się w diecezjalne obchody 100 lecia odzyskania przez Polskę niepodległości i przebiegała pod hasłem "Wiara i patriotyzm". Nawet identyfikatory pielgrzymów, najładniejsze spośród dotychczasowych, nawiązywały do tego wydarzenia.

XXVII sosnowiecka piesza pielgrzymka na Jasną Górę rozpoczęła się tradycyjnie od uroczystej Mszy Świętej sprawowanej o godzinie 7:00 rano w kościele w Będzinie-Syberce. Aby na nią zdążyć musiałam wyjść z domu tuż po godzinie 6 i podjechać na miejsce autobusem. Mogłam też wybrać tramwaj, ale autobus ma przystanek pod niemal samym kościołem. Mszy przewodniczył biskup Grzegorz Kaszak, który podczas kazania przybliżył nam rolę wiary w dążeniu Polaków do odzyskania niepodległości. 

Po Mszy świętej zaczęliśmy formować się w grupy, do których zostaliśmy przypisani. Ja tradycyjnie szłam z dekanatem Matki Boskiej Anielskiej, do którego należy moja parafia. Jeszcze tylko zostało biskupie błogosławieństwo i mogliśmy ruszyć w drogę. 

Na pierwszym postoju, w Będzinie - Łagiszy jak zwykle mieliśmy wykonane pamiątkowe zdjęcie grupowe z biskupem.

Po krótkim odpoczynku i posileniu się, ruszyliśmy w dalszą drogę do Targoszyc, gdzie mieliśmy zaplanowany kolejny postój. Szliśmy przez wiele miejscowości, a w każdej z nich otrzymywaliśmy wyrazy szacunku i podziwu. Przed wieloma domami wystawione były kubki z wodą oraz owoce. 

Do Targoszyc dotarliśmy krótko po godzinie 13:00. Przed nami była godzina odpoczynku. Potem czekał nas tylko godzinny marsz i dotarliśmy do położonych pod Pyrzowicami Mierzęcic, gdzie zaplanowane było nabożeństwo pokutne wraz z możliwością przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. 

Przed nami pozostał ostatni, mniej więcej dwugodzinny odcinek drogi. Towarzyszący nam upał trochę zelżał, a po drodze towarzyszyły nam też takie atrakcje:

Do Zendka dotarliśmy krótko przed godziną 19:00. Odebraliśmy bagaże spod kościoła, który nota bene wyremontował m.in. mój wujek i udaliśmy się do wskazanych domostw, w których mieliśmy nocleg. Do kościoła wróciliśmy jeszcze na wieczorne czuwanie, które prowadziła młodzież wylatująca do Panamy(w tym ja). 

Nazajutrz moja grupa otwierała pielgrzymkę, więc trzeba było wstać skoro świt, pozbierać nasze manatki i nadać torbę na bagaż. Przez opieszałość co niektórych udało się mojemu domowi spóźnić, ale to już temat na ewentualną osobną notatkę. W ostateczności dołączyliśmy do grupy 10 i z nią dotarliśmy do polanki, gdzie był postój na tzw. śniadanie.

Następnie, już w swojej grupie, pokonaliśmy odcinek dzielący nas od Woźnik. Po drodze mogliśmy "podziwiać" kolejny etap budowy autostrady, która w przyszłości będzie łączyć się z lotniskiem w Pyrzowicach. Na razie jednak się z niczym nie łączy, tylko powoduje jeden duży plac budowy. W sumie ciekawy widok, zwłaszcza kiedy przechodząc obok wzburzało się tumany kurzu. Ech, jak byłam mała to nawet to lubiłam pomimo alergii. Poza tym trasa była w miarę znośna z uwagi na to, że ciągnęła przez las, co chroniło nas niejako przed palącym słońcem. Na pograniczu lasu i Woźnik otrzymaliśmy posiłek składający się z serka homogenizowanego lub bezlaktozowego jogurtu(wow, nawet nie wiedziałam, że takie są) i bezglutenowej kanapki. Chociaż większość zjadła swoją rację w drodze, ja musiałam jednak poczekać na postój. Już dobrze wiem, czym skończyłoby się dla mnie takie jedzenie po drodze, ba, nawet jedzenie na stojąco... Na szczęście do centrum miasta mieliśmy zaledwie kilometr do przejścia. Do tego czasu raczej nie umarłabym z głodu.

Postój w Woźnikach trwał około 1,5 godziny. Można więc było i spokojnie sobie pojeść i nawet się kimnąć. Nawet zdążyłam podejść do sklepu i kupić sobie wodę do picia. A potem dołączyłam do wychodzącej już z miasta mojej grupy. Przed nami była droga do Ligoty Woźnickiej, gdzie tradycyjnie już odbyła się uroczysta Msza święta pod przewodnictwem biskupa Kaszaka.

Droga do Ligoty Woźnickiej trwała coś nieco ponad godzinę. Na miejscu czekała na nas obszerna łąka, na której na każdego z nas czekało miejsce. Ponieważ w piątek przypadło wspomnienie świętego Bartłomieja, liturgia oraz kazanie nawiązywało właśnie do niego. Od jakiegoś czasu jest taka tradycja, że taca z tej Mszy przeznaczana jest na jakiś konkretny cel. W tym roku tym celem było dofinansowanie naszego wylotu na Panamę. I to my jako wolontariusze chodziliśmy z koszykami po datki na ten cel.

Ledwie zakończyła się Msza święta, z nieba lunęła ściana deszczu. Od razu zrobiło się mniej parno. Szybko pozarzucaliśmy kurtki i ruszyliśmy przed siebie. Przecież do Starczy, gdzie był kolejny postój, było niedaleko. Droga prowadziła w większości przez polne drogi, które zamieniły się w bajorka. Dało się to jednak przeżyć. 

Po jakiś dwóch godzinach drogi dotarliśmy na miejsce. Oczywiście po drodze pogoda zmieniła się o 180* i na nowo zaczęło świecić słońce, susząc nasze mokre ubrania. Ale i tak po przekroczeniu bramy kościoła zmieniłam skarpetki na suche. Na szczęście w plecaku miałam kilka dodatkowych par. A przy okazji odkryłam ogromnego bąbla na paluchu. Co ciekawe nigdy nie miałam tego typu kłopotów więc trochę mnie to zdziwiło. Na szczęście jechał z nami wóz z sosnowieckiego hospicjum, w którym jechała służba medyczna gotowa nieść pomoc w takich sytuacjach. W ogóle w tym roku obecność hospicyjnego samochodu okazała się niezastąpiona, ponieważ w tych upałach ludzie padali jak mrówki, a niektórych trzeba było odwieźć do szpitala. Panie pielęgniarki raz dwa przekuły mi tego bąbla, co nie było łatwe przy trzęsących się kończynach, i mogłam dalej działać. Zazwyczaj w Starczy czekały na nas arbuzy, teraz jednak zaginęły w akcji. Na szczęście można było kupić sobie coś do picia, z czego oczywiście skorzystałam.

Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy w ostatni etap naszej wędrówki tego dnia, czyli do Nierady, gdzie mieliśmy nocleg. W ogóle jak dla mnie dziwna jest to wieś - nazwa widnieje przed lasem, jednak pierwsze domostwa zaczynają się jakieś dwa kilometry(+/-) dalej. A tu człowiek już ledwie włóczył swoimi nogami. Jakoś się jednak dotarło na miejsce - najpierw pod remizę, a potem pod kościół po bagaż. A stamtąd mieli nas odebrać teoretycznie gospodarze, u których mieliśmy nocować. Postanowiliśmy na nich poczekać w rowie przy drodze. Wiecie co jest najlepsze? To, że minęło nas tyle samochodów z bagażami i żaden się nie zatrzymał zapytać, czy nie potrzebujemy pomocy. Normalnie człowiek mógłby umierać i nikt by się tym nie zainteresował. W końcu przyjechała po nas taka młoda dziewczyna i pojechaliśmy na nocleg. Po drodze dowiedziałam się, że właścicielka domu miała niedawno 80 urodziny. Szkoda, że nie wiedziałam, bo połasiłabym się do moich blogowych mistrzyń kartek o jakąś specjalnie na tą okazję. Ale dorzuciłam się do prezentu, co by nie było, żem pazerna na pieniądze.

Nazajutrz znowu obudziliśmy się skoro świt, bo przed nami było ostatnie 12 kilometrów marszu. To  tyle co nic. Jeszcze w Nieradzie zaopatrzyłam się w butelkę wody mineralnej i wraz z grupą ruszyłam przed siebie. Znowu padało, na szczęście nie była to ściana deszczu jak dzień wcześniej. W trzecim dniu był tylko jeden postój w środku lasu. Chwilę wcześniej otrzymaliśmy lody. Niestety, ja mogę jeść tylko wodne, więc moją porcję oddałam T. Na postoju szybko okazało się, że w tej samej pielgrzymce, ale w innych grupach, idą siostry sołtysa wsi, z której pochodzi moja mama. Co tam, że ja ich nie znam, grunt że one mnie poznały. A swoją drogą coś czuję, że jeszcze nie dotarłam na miejsce, a już cała wieś wiedziała o tym, że idę...

Do częstochowskiej alei prowadzącej na Jasną Górę dotarliśmy przed godziną 13:00. Chociaż w samym mieście nasza trasa jest tak zawiła, że ktoś to skomentował tym, że dzięki temu robimy kilometry jakbyśmy szli z Helu. A przy okazji paraliżujemy ruch drogowy... Jakiś kilometr przed wejściem udało mi się przejąć jeden ze sztandarów. Drugi przejął T, natomiast krzyż z numerem grupy niosła D. Przed nami kroczyła A. w swojej pierwszokomunijnej sukience, która wraz z młodszym braciszkiem niosła chustę. Tak uzbrojeni wprowadziliśmy grupę na szczyt, gdzie powitał nas ksiądz biskup.

Po słowach powitania oddaliśmy emblematy i poszliśmy ustawić się w kolejce, aby oddać pokłon Matce Bożej. Po wyjściu z kaplicy poszłam coś zjeść i niestety, nie wyrobiłam się z odebraniem bagażu z samochodu, toteż nie mogłam zostać na niedzielę. No nic, mądry człowiek po szkodzie. Na drugi raz Karolinka będzie bardziej myśleć. Na szczęście udało mi się zamienić nocleg na transport. I jeszcze nie musiałam nic płacić. Msza wigilii wspomnienia Matki Boskiej Częstochowskiej odbyła się o godzinie 19:00, po czym zmęczeni ale szczęśliwi odjechaliśmy autokarami w stronę naszego domu.

_______________________________________________

A wczoraj, po pierwszym od trzech dni odpaleniu komputera przeczytałam wiadomość, że w czasie mojej pielgrzymki, zmarł mój rówieśnik, Adaś. Adam urodził się jako wcześniak, jednak szybko doszedł do siebie. Niestety, w wieku 13 miesięcy zachorował na wirusowe zapalenie opon mózgowych, po którym stał się osobą całkowicie zależną od innych. Chłopak musiał się zmagać z takimi schorzeniami jak porażenie mózgowe z niedowładem czterokończynowym, przykurcze spastyczne kończyn, atrofia mózgu, padaczka, brak perystaltyki jelit, guzowatość i owrzodzenie górnego odcinka przewodu pokarmowego, uogólnione zaniki korowe znacznego stopnia, hipoplazja i dysplazja ciała modzelowatego, wyniszczenie z niedożywienia w związku z nieprzyswajaniem związków odżywczych z przyjmowanych pokarmów, chroniczne zaparcia, częste zachłystowe zapalenia płuc i oskrzeli na skutek uszkodzenia górnego odcinka przewodu pokarmowego, brak odporności organizmu. Nie znałam Adasia osobiście, jednak śledziłam jego historię na internecie. Ostatnio na jego blogu oraz profilu fb było coraz mniej informacji. A teraz taka wiadomość. I jedno kołaczące się po głowie pytanie -  Adasiu, dlaczego?

Adam Czuchta - 3 sierpień 1990 - 24 sierpień 2018

zdjęcia z pielgrzymki zaczerpnęłam ze strony diecezja.sosnowiec.pl