773. Niełatwe rozmowy o codziennych sprawach

Tak się zdarzyło, że na pielgrzymkę podobnie jak w poprzednich latach, poszła też rodzina byłego kościelnego z mojej parafii. Z jego wnuczkami znamy się bardzo dobrze - wszak i one i ja śpiewaliśmy w parafialnej scholi. Dzięki temu, że szli miałam niejako zagwarantowany nocleg. Pan R., nazywany przeze mnie pieszczotliwie "dziadziusiem", chodził na piesze pielgrzymki do Częstochowy jeszcze przed zawiązaniem się sosnowieckiej grupy, toteż miał wtyki tu i ówdzie u gospodarzy zarówno w Zendku, jak i w Nieradzie. A wiecie, mnie tam dużo nie trzeba - skulę się gdzieś w kątku i prześpię noc.

W tym roku szła z nimi też rodzina spod Rybnika - matka i dwójka dzieci: dziewczynka w wieku 10 lat i chłopiec w wieku 7,5 lat. Również i oni znaleźli się z nami na noclegu. Biedne dzieci: nie dość, że zmęczone drogą, to jeszcze cierpiące z powodu "asfaltówki". Córka dziadziusia spryskała im te poparzenia "Panthenolem", ale dzieciaki co rusz popłakiwały z bólu. Szczególnie mały T. W pewnym momencie powiedziałam mu, aby się nie martwił, bo lada chwila pianka na pewno zacznie działać. On popatrzył na mnie tymi swoimi błękitnymi zapłakanymi oczętami, zamrugał rzęsami i z dziecięcą szczerością oznajmił:

 - Nie gniewaj się, ale ja cię nie rozumiem...

Zonk! Czasami zapominam o tym, że ktoś może nie rozumieć tego co paplam. Bo zasadniczo nie mam większego problemu z porozumiewaniem się, np. w banku. Kiedyś na półkoloniach miałam nawet taką kuriozalną sytuację, kiedy przez 5 dni miałam normalnie jak to wychowawca zajęcia z dzieciakami, jednak ostatniego dnia mieliśmy podchody z metą w jednym z miejskich kościołów, gdzie zaplanowana była też Msza święta. Tak się złożyło, że miałam wtedy do przeczytania jakieś wezwania z Modlitwy Wiernych. W drodze powrotnej zagadał do mnie chłopiec z mojej grupy z pytaniem, czy coś mi jest, bo przez mikrofon dziwnie mnie słychać było...

W każdym razie młodsza wnuczka dziadziusia, która jest już osłuchana z moją mową, szybko przetłumaczyła młodemu moją mowę, na co on zareagował krótkim "aha". Dodatkowo D. zaznaczyła, że wystarczy, aby po prostu słuchał tego co ja mówię, a będzie wszystko rozumiał.

Nazajutrz, jeszcze przed wyjściem T. rzucił w moją stronę:

 - A inni ciebie normalnie rozumieją?

 - Skoro ty ją rozumiesz, to inni też - odparła mu starsza wnuczka dziadziusia, P. 

Gdzieś tak w połowie drogi pomiędzy Zendkiem, a Woźnikami kątem oka dostrzegłam, jak młody podbiega w moim kierunku.

 - Karolina, a jak to się stało, że jesteś taka...

No masz ci babo placek! Jak ja mam to wszystko wytłumaczyć malcowi?

 - Wiesz, to był taki wypadek przy pracy.

 - Dawno?

 - Dawno.

 - Czyli kiedy?

Oszszsz...

 - Od urodzenia.

 - Od urodzenia? Jak to od urodzenia?

 - To był taki wypadek przy pracy lekarza.

 - Aha, i dlatego tak dziwnie mówisz, i chodzisz, i masz takie ręce?

 - Tak.

 - A to kiedyś ci minie?

 - Raczej nie.

 - Szkoda...

Nie wiem na ile dotarło do niego to wszystko, w każdym razie już do końca pielgrzymki tworzyliśmy zgraną paczkę. Ba, nawet wprowadziliśmy grupę na Jasną Górę.

Ale spokojnie, za kilka lat powiem mu co, jak i dlaczego. Muszę tylko przemyśleć jakich słów użyć...