771. Magia facebooka, lub jak kto woli - fejsbuka

Kolejny dzień bez Pusi. Nikt mi rano nie wskakuje do łóżka domagając się jedzenia, nikt nie mymla mi wieczorem ubrania rozkosznie przy tym mrucząc. Jest cicho. I pusto. Moje poszukiwania zataczają coraz dalsze kręgi. Przecież to ruchliwe zwierze, może się przemieszczać coraz dalej i dalej. Wczoraj ktoś powiedział sąsiadce, że widział białego kota w łaty koło takich pustostanów. Poszłam tam, szukałam, nawoływałam, piszczałam piszczałką. I nic, zero reakcji. Jedna jedyna rzecz jest w tym wszystkim pocieszająca - kot jest wykastrowany, więc jeden problem związany z niekontrolowanym rozmnażaniem się jest w razie czego z głowy. Oczywiście kotka została pozbawiona organów ze względów zdrowotnych, teraz jednak okazało się to jeszcze bardziej praktyczne.

Piszecie mi o zamieszczeniu ogłoszenia o zaginięciu kotki na facebooku. Zrobiłam to już w niedzielne południe. Na mojej tablicy, na tablicach związanych z zaginionymi zwierzętami z tych terenów. Wielu ludzi, w większości zupełnie nieznajomych, udostępniło je u siebie. Znajomych, którzy udostępnili mogę policzyć na palcach. Wiecie, nie wymagam, aby ludzie z drugiej strony Polski wrzucali ogłoszenie u siebie, ale niektórzy, którzy znajomych mają w tysiącach i wrzucają po raz enty jedno i to samo swoje zdjęcie mogliby... Najwięcej pomogła mi znajoma z uczelni, która co prawda nie mieszka w moim pobliżu, ale zajmuje się zaginionymi zwierzętami i poudostępniała ogłoszenia gdzie się da w facebookowym świecie. Dwa razy ktoś się zgłosił z kotem podobnym do Pusi, ale to nie była ona...

Przez facebook o zaginięciu zwierzęta dowiedział się też J., od którego dostałam cztery lata temu tą małą futrzaną kuleczkę. Miał to być przyjaciel na lata, ocalony od niechybnej śmierci w nurtach jednej z miejskich rzek... Dostałam ją w najgorszym jak dotąd okresie mojego życia. Miała być pocieszeniem w trudnych chwilach. I była... Miała też przeżyć w spokoju i dobrobycie długie życie, do końca swoich kocich dni. A teraz gdzieś się pląta, w upale. Nigdzie nie ma nawet strugi wody. Co prawda ludzie, w tym i ja, wystawiają na zewnątrz miski z wodą, ale czy wychuchany kot nie zostanie odpędzony przez swoich dzikich kuzynów? Pani E., mama J., uspokajała mnie, że jej młodszemu synowi kot też uciekł i wrócił po miesiącach. A jakby nawet się nie znalazł, to oddadzą mi jakiegoś ich. Ale to niestety nie będzie już Pusia...

Okolica została też oklejona ogłoszeniami. Wiszą one na słupach, w klatkach, w sklepach zoologicznych. W tych ostatnich zostawiliśmy też kilka ulotek. Ponadto dziewczyna z naszego osiedlowego zoologa jest wolontariuszką w schronisku dla zwierząt w S-cu, więc obiecała zwracać uwagę na kotki, które do nich trafiają.
Jeszcze jak na ironię losu jutro idę na pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę, z której wracam dopiero w niedzielę. Do tego czasu Puśka może już zwiedzić pół miasta, jeśli nie całe. Ech, nie potrafię się cieszyć, nie potrafię...