1375. To, czego najbardziej obawiam się w przyszłości

Witajcie w ten chłodny, grudniowy wieczór. Dziękuję Wam za każdy komentarz, który jest dla mnie dowodem na to, że chce Wam się do mnie wchodzić i czytać moje wypocinki. Cieszę się, że podoba Wam się mój styl pisania, bo zawsze się zastanawiam, czy to co piszę jest w miarę klarowne. Z Waszych komentarzy wynika, że tak.
Ci, którzy mają mnie w znajomych na facebooku wiedzą, że dzielę się na nim z innymi moją hm... poezją? W sobotę podczas "Weekendu Cudów Szlachetnej Paczki" podeszła do mnie koleżanka z liceum i przyznała, że lubi czytać moją poezję, bo zawsze w niej znajdzie coś optymistycznego i zachęcającego do przemyśleń. No tak... Wszyscy też pytali się mnie o zdrowie, bo ktoś puścił plotkę, że Lolek jest umierający. Tak źle to ze mną nie było, ale widać, że niektórzy się przejęli tym faktem. Choinka, w sumie gdybym ja sama się dowiedziała, że ktoś z nas umiera, to chyba też "chodziłabym po ścianach". Darczyńcy spisali się na medal z paczkami. I można powiedzieć, że na tym kończą się pozytywy tegorocznej edycji. Dużo by opowiadać, ale napisałam już sprawozdania z przekazania paczek oraz tzw. "prezenty dla darczyńców", tym samym definitywnie ją zamykając.
U nas w mieście mamy jakąś awarię ciepłowniczą i przez dwa dni nie grzeją nam zupełnie kaloryfery. A ktoś coś mówił o "zimie stulecia". Pocieszające jest to, że to wszystko ma trwać najwyżej 48 godzin, bo jakby tak miało się przeciągnąć na miesiąc... Brrr... strach pomyśleć. Ja wiem, teraz zimy to właściwie nie-zimy, ale jednak kiedyś w większości przypadków napaliło się w piecu i było przyjemnie ciepło. Teraz musi mi wystarczyć ciepły polar, koc, herbata owocowa w ulubionym kubku i dobra książka. Szkoda, że jeszcze Pusia nie może wystarczająco wygrzać mi miejsca, no ale w życiu nie można mieć wszystkiego. Skusiłam się na serię "Cukiernia pod Amorem" i właśnie w wolnych chwilach pochłaniam kolejne jej strony. Na razie jestem w połowie pierwszego tomu noszącego podtytuł "Zajezierscy" i po prostu przepadam w rozdziałach opowiadających o życiu na szlacheckim dworku.
Po blisko miesięcznym zwolnieniu lekarskim wróciłam do pracy w świetlicy środowiskowej. Nawet nie wiecie, jak stęskniłam się za tymi naszymi arcymonkami. Mam nadzieję, że oni za mną też. A że wchodzimy w okres typowo świąteczny, to wczoraj uczyliśmy się "Kolędy katowickiej". Ja wiem, że niektórzy z nich są np. ateistami, ale zauważyłam, że kolędy są tym, co jest ponad wszelkimi ideologiami, przynajmniej u dzieci. Dzisiaj natomiast przyozdabialiśmy styropianowe(ach, ten styropian będzie mi się chyba po nocach śnić) bombki wciskając w nie kolorowe skrawki materiału. Jutro robimy łańcuchy, w czwartek pierniczki, a w piątek idziemy zobaczyć katowicki Jarmark Bożonarodzeniowy. Będzie pięknie, czuję to 😀.

Po dwóch miesiącach pracy czuję, że nie tylko znalazłam swoje miejsce na ziemi, ale i spełniam się w tym, co jest moją niejako pasją. I jeszcze dostaję za to pieniądze, bo przez ostatnie lata wykonywałam podobną pracę w ramach wolontariatu. Najlepsze dla mnie było to, że zwierzchnicy nie dość, że nie potrafiła nawet nic docenić, to jeszcze potrafiła tak skomentować człowieka, że żyć mu się odechciewało. Co prawda papierologii jest całe multum, na szczęście większość jest w wersji elektronicznej, więc dla osób z moimi ograniczeniami jest to wyśmienite rozwiązanie. No i mogłam tak ułożyć godziny, aby mi nie kolidowały ze studiami(nie mam pełnego etatu, ale coś za coś).
Na razie więc mi się podoba. Zobaczymy na jak długo. Tym bardziej, że coraz częściej spotykam się z nauczycielami, którzy po 20-30 latach pracy w zawodzie są tak wypaleni, że aż przykro jest ich słuchać. A przecież wtedy, kiedy zaczynali swoją pracę, byli pełni optymizmu i wiary w przyszłość. Oczywiście nie jest to regułą, jednak występuje. Dlatego przeraża mnie myśl, że i za kilka lat dotknie mnie syndrom "wypalenia zawodowego". Naukowcy zdefiniowali 12 jego stadiów:

1. Osoba, u której rozwija się syndrom wypalenia, chce się wykazać i inwestuje więcej energii w pracę niż w czas wolny.
2. Zostają zwiększone starania aby sprostać własnym wymaganiom.
3. Potrzeby są zaniedbywane: następuje ograniczenie czasu wolnego, snu i wypoczynku. Częściej sięga się też po alkohol i papierosy;
4. Potrzeby ludzkie są tak bardzo ograniczone, że prowadzi to do pierwszych potknięć i niepowodzeń.
5. Postrzeganie otoczenia zostaje upośledzone - zanika kontakt z przyjaciółmi, partnerem życiowym, a także dziećmi.
6. Pojawiają się problemy, które są wypierane ze świadomości osoby dotkniętej wypaleniem. Zaczyna ona wątpić w swoją efektywność i niechętnie przychodzi do pracy. Zaczynają też pojawiać się pierwsze fizyczne oznaki wyczerpania.
7. Zdezorientowanie i szukanie zastępczego zaspokojenia(np. w jedzeniu, seksie);
8. Odbieranie otoczenia jako zagrożenia i izolowanie się od niego. Każda krytyka odbierana jest jako atak.
9. Osoba dotknięta wypaleniem zawodowym zaczyna funkcjonować jak automat - obojętnieje i zaczyna tracić poczucie własnego ja.
10. Następuje poczucie wycieńczenia, pojawiają się też ataki lęku i paniki.
11. Jest to faza depresji. Po raz pierwszy pojawiają się wtedy myśli samobójcze.
12. Dochodzi do zupełnego wypalenia. Osoba jest wyczerpana fizycznie i emocjonalnie. Jej system odpornościowy jest osłabiony. Dramatycznie wzrasta także zagrożenie chorobami układu krążenia. Jeszcze bardziej niebezpieczne mogą być problemy psychiczne: samobójstwo jawi się bowiem często jako najlepsze wyjście.

"Wypalenie zawodowe" z jednej strony łatwo zauważyć, a z drugiej można go pomylić z czymś innym. Wiem też, że częściej dotyka osoby niezwykle ambitne, które wszystko chcą mieć na tik-top. I że można mu przeciwdziałać za pomocą sesji z superwizji...
A może nie będzie tak źle? Może lata w scholi i Oratorium, gdzie raz było lepiej, a raz gorzej, zahartowało mnie przed tym zjawiskiem? Przecież tyle razy było źle, chciałam to wszystko rzucić, bo byłam już po prostu wyczerpana emocjonalnie. A wystarczyło trochę zwolnić z ambicjami, odpuścić sobie pewne rzeczy, robić swoje mimo wszystko i z czasem wszystko wracało do normy.

Czy tak samo będzie za 10-20 lat? Czas pokaże. Zresztą, zawsze mogę zmienić pracę na inną. Na razie nie skupiam się też tylko na niej - tyle ile trzeba poświęcam czasu na uzupełnienie dokumentacji i przygotowanie materiałów na następny dzień, a następnie mam chwilę dla siebie. Przed chorobą wykorzystywałam ją na treningi, teraz co najwyżej jeżdżę na rowerku stacjonarnym. A "po drodze" przeglądam notatki z zajęć...