1377. Wraz ze zbliżającym się końcem roku

Ostatnie dni starego roku powoli dobiegają ku końcowi. Kiedy w tramwaju lub autobusie widzę informacje ile ich jeszcze pozostało nie mogę pojąć, kiedy on minął. W pewnym momencie życia przemijanie przyspiesza tak bardzo, że już nigdy nie zdołamy go zatrzymać. Sama nie wiem, czy jest to powód do płaczu czy do radości.

W tych ostatnich dniach najbardziej nurtuje mnie pytanie, czy bardziej jest uzasadnione rozczarowanie, że tak wiele zamierzeń się nie udało, czy raczej nieśmiało tlący się płomień nadziei na nadchodzące nowe. Rozdarcie pomiędzy rozczarowaniem, a nadzieją i towarzyszące mu napięcie jest zresztą charakterystyczne dla końca starego i początku nowego roku.

Wyobrażenie, iż w nowym roku wszystko będzie lepiej ma w sobie coś z magicznej iluzji - choć tak właściwie wszyscy wiemy, że to nieprawda, z przyjemnością się jej oddajemy. Każdy z nas pragnie mieć jeszcze raz czystą kartę i jeszcze raz zacząć wszystko od nowa. Ach, gdyby tylko można było wszystkie błędy, rozczarowania, zawody, czy też utraty zamknąć w szczelnej puszce... Gdybyśmy mogli pierwszego stycznia obudzić się nowymi ludźmi bez bagażu historii. Gdyby tylko było to możliwe, to wtedy na pewno bylibyśmy szczęśliwsi.

Nadzieja na lepsze jutro jest jednym z tym czymś, co trzyma większość z nas przy życiu. Kiedy jesteśmy pogrążeni w prawie ostatecznej rozpaczy, zawsze jeszcze możemy się dźwignąć w górę i uwierzyć w to, że zawsze jest czas na zmianę. Nikt nigdy nie może nam bowiem wyrwać z serca nadziei na nowe. To dzięki takiej postawie możemy mówić, że w końcu i tak wszystko będzie dobrze.
Zawsze warto jeszcze raz zacząć wszystko od nowa. Nie ważne, ile razy nam się nie udało, ile decyzji w dalszym ciągu nie podjęliśmy. Każdego dnia możemy z ufnością rozpocząć kolejną próbę. Zaczynanie wszystkiego od nowa nie jest zarezerwowane tylko dla wartko toczących się scenariuszy amerykańskich filmów, a przywilej ten nie dostaje się tylko wybranym szczęśliwcom, którzy po wygranej w totka mogą uciec na drugi koniec świata i zapomnieć o poprzednim życiu. Przy odrobinie wysiłku i ożywieniu zakurzonej już nieco noszonej w sercu nadziei, my również możemy jeszcze raz wszystko zacząć od nowa.
Pozostaje pytanie: jak zrobić to w mądry sposób? Poniżej przedstawiam pięć przykładowych działań.

1. Nie postanawiaj, ale pragnij - czego pragnę? Jakie są moje najskrytsze dążenia? Tęsknoty, z których niespełnieniem nie potrafiłabym sobie pogodzić? Czasami lepiej jest odpowiedzieć sobie na te pytania, zamiast po raz kolejny postanawiać te same rzeczy, które i tak nigdy nam nie wychodzą. Motywatorem dla wszelkich celów nie jest cel sam w sobie, czy też wyobrażenie sobie sukcesu, jaki osiągniemy. Tym, co najbardziej nas motywuje, jest głęboko ukryta w sercu pierwotna intencja. Dobrze, że chcemy mniej pracować, ale właściwie dlaczego? Może po prostu po to, aby mieć czas dla siebie i w ten sposób np. rozwijać swoje hobby i zainteresowania? W porządku, że nareszcie chcemy zadbać o swoje ciało, ale znowu pojawia się podstawowe pytanie: po co? Jeżeli zrozumiemy, że na dnie tego wszystkiego jest głęboko skrywane marzenie np. o nadaniu smukłości naszemu ciału, łatwiej nam będzie odmówić sobie kolejnego ciastka lub pójść na basen. Sprawdźcie co się stanie, kiedy przeniesiecie akcent z postanowienia na pragnienia. Czy poczujecie wtedy uczucie ulgi?
2. Nie bądź perfekcjonistą - po złym dniu chcemy zasnąć z nadzieją na to, że kolejny dzień będzie po prostu dobry. Czasem jednak przekształca się ona w perfekcjonistyczne odrzucenie własnego życia - głęboko niezadowoleni z tego, jacy jesteśmy, chcielibyśmy któregoś dnia obudzić całkowicie kimś innym. Szczególnie wtedy, kiedy nie umiemy znieść własnych słabości, chcielibyśmy być idealni, wszystkie zadania doprowadzać do końca oraz doskonale rozliczać się z każdego zaplanowanego punktu. Wydawać by się mogło, że dla perfekcjonisty nowy rok to wyśmienita okazja, aby snuć niezakłócone wizje świetlistej przyszłości wolnej od jakichkolwiek słabości i porażek. Tymczasem dużo mądrzej jest zgadzać się na słabości. Nawet więcej - celowo je praktykować, sprawdzając tym samym co się wydarzy, gdy zrobimy coś nie tak. Co będziemy wtedy czuli? Jak zachowają się inni? Czy kiedy kilka razy zrobimy z siebie przysłowiowego głupka, przejęzyczę się, nie wywiążemy z jakiegoś zobowiązania - czy te doświadczenia nas zrujnują tak bardzo, jak sobie wyobrażamy? A może wręcz przeciwnie, okaże się, że nikt tego specjalnie nie zauważy. Może właśnie dzięki temu odzyskamy dawno utraconą wolność od lęku przed oceną?
3. Odpuść sobie - uwięzione w naszych ciałach napięcia, w sercu permanentny lęk, a w głowie wirujące zmartwienia - wszystko to stanowi przejaw kontroli rzeczywistości. Być może zbyt mocno uwierzyliśmy w to, że musimy nad wszystkim panować. Zaufać Bogu, losowi, pozwolić swobodnie potoczyć się sytuacji, wziąć głęboki oddech i bardziej przyglądać się temu, co się stanie, niż ciągle aktywnie na wszystko wpływać - to potrafią tylko nieliczni. Większość z nas zatraca się w byciu panem własnego losu. Wpadamy w iluzję samowystarczalności, która prędzej czy później zwróci się przeciwko nam. Jedna prosto jest powiedzieć "odpuść", a dużo trudniej jest to zrobić.  Ale to właśnie zdolność do odpuszczania może przynieść nam głębszą i mocniej zakorzenioną satysfakcję z własnego życia. Może być to pomocne w odkryciu, że nie wszystko trzeba naprawiać, nie na wszystko poświęcać tyle energii. Zarazem zobaczymy, że świat i tak się toczy, Bóg/los/przeznaczenie i tak robi swoje, a my więcej korzystamy stając się pustym naczyniem, przez które swobodnie przepływa łaska.
4. Przyjmij rzeczywistość - Virginia Satir miała kiedyś powiedzieć: "Życie nie toczy się tak, jak powinno, ale jest takie, jakie jest. Sposób, w jaki sobie z tym radzisz, stanowi całą różnicę". Zacytowane słowa stanowią wspaniałą lekcję pokory, czyli zdolności do widzenia rzeczy takimi, jakie naprawdę są. Bez maskowania, nakładania pudru czy też jej fałszowania. Ucieczka od rzeczywistości to pokusa, której poddajemy się każdego dnia, aby chociaż trochę ulżyć sobie w nieznośnym egzystencjalnym bólu. Nasza ludzka natura, która jest skłonna do uników, będzie nas próbowała łudzić kolorowymi obrazkami nie-rzeczywistości. Warto robić wszystko co w naszej mocy, aby nie poddać się tej iluzji. Umiejętność znoszenia rzeczywistości taką, jaka faktycznie jest, trzeba wytrwale kształtować, bo to właśnie to sprawi, że przestaniemy przeżywać naszą codzienność jako ciężar, którego trzeba koniecznie się pozbyć.
5. Dotknij ran - zasada na dojrzałe życie jest zawsze taka sama - nie uciekać od bólu. Z chirurgiczną precyzją należy zaglądać w głąb swojego serca, czy czasem nie zalega w nim jakieś nierozwiązane cierpienie. Jeżeli uda nam się je odnaleźć, powinniśmy poświęcić mu tyle uwagi, ile potrzebuje, aby w końcu mogło się z nas uwolnić. Każdy, nawet najmniejszy fragment niezauważonego bólu będzie twardniał niczym tkanki w ciele i przekształcał się w złogi, których usunięcie z roku na rok będzie się stawać coraz trudniejsze. Prawda jest też taka, że większość z nas intuicyjnie czuje, za co powinien się zabrać, by zmienić swoje życie. Od czego uciekamy? Z czym się mierzymy? Jakiej konfrontacji unikamy? Nasze życie za rok będzie tylko sumą chaotycznych ruchów naszej nieświadomości i zwykłych przypadków, jeśli już teraz nie zabierzemy się za to, co w naszym sercu woła o nasze zaangażowanie.

Na podstawie: https://www.deon.pl/inteligentne-zycie/poradnia/art,454,5-krokow-zeby-madrze-zaczac-od-nowa2018.html