814. Niebezpieczna droga

Kilka lat temu w moim mieście wymieniono chodniki z starych płyt, na nową kostkę. No i dobrze, bo od razu stało się chociaż trochę bezpieczniej. Wymianą objęto nie tylko główne miejskie trakty, ale też wiele chodników osiedlowych(a inne są sukcesywnie wymieniane na nowe). Dlatego od lat ciekawi mnie, dlaczego nie wymieniono chodnika pod jednym z miejskich techników. Gdyby to była prywatna, zagrodzona droga to machnęłabym na to ręką. Ale to jest publiczna przestrzeń, po której chodzą zwykli obywatele, w tym matki z małymi dziećmi, niepełnosprawni i starsi ludzie. Komizmu sytuacji dodaje fakt, że stare, powyginane płyty chodnikowe są położone równo z budynkiem szkoły - tam gdzie kończą się jej mury tam zaczyna się nowy, śliczny i równy chodnik. Zastanawiam się, jak to się stało, że praktycznie w centrum miasta jest takie zaniedbanie. A wiecie jak się chodzi po nierównych płytkach... Osobiście dzisiaj znowu wywinęłam tam orła(a wierzcie mi, ja jak przewracam się, to zdzieram do krwi i dłonie i kolana). Żeby było ciekawiej, to nie dalej jak miesiąc temu wywaliłam się na tym samym odcinku. Ledwie wyleczyłam jedne rany, już mam kolejne...

Zastanawiam się, czy gdzieś tego nie zgłosić. Do dyrekcji technikum, albo do Rady Miejskiej. Bo podejrzewam, że problem nierównych płytek jest nie tylko moim problemem. Tylko nie wiem, czy ten teren należy stricte do szkoły(chociaż ona jest państwowa), czy też do miasta(i tutaj nasuwa się pytanie, dlaczego w takim razie nie położyli bruku za jednym zamachem). Ale to jest do sprawdzenia. Jeżeli jednak okaże się, że teren należy do miasta(bo w sumie wyjście szkoły wychodzi bezpośrednio na chodnik) to kochani moi - tyle kandydatów na radnych deklarowało pomoc w ułatwieniu funkcjonowania niepełnosprawnych, więc będą mogli się wykazać, czy interesowali się nimi podczas kampanii wyborczej, czy też ich zainteresowanie skończyło się wraz z uzyskaniem mandatu...

Wywrotka zakończyło się na razie kolejnym zdarciem skóry z dłoni i obitymi kolanami. Tym razem, bo następnym ktoś może się tak przewrócić, że się połamie. Oczywiście, mogłam wybrać inną drogę, ale wiadomo, że raczej chodzimy jak najkrótszymi... Rana na razie się zasklepia, a przynajmniej próbuje. Przy okazji przybliżę Wam trochę proces gojenia się rany, który można podzielić na cztery stadia. W pierwszym stadium najważniejsze jest jak najszybsze zahamowanie upływu krwi. Dlatego czerwone krwinki i płytki krwi tworzą w ciągu kilku minut korek, który kształtem przypomina klin. Komórki te zatrzymują się na utkanych w sieć włóknach fibryny. Jest to naturalna substancja kleista. Wkrótce powstały w ten sposób korek zaczyna się utwardzać. Płytki krwi, które mają kształt dysków, zmieniają się w okrągłe ciałka. Ciałka za pomocą czułkowatych wyrostków przyklejają się do fibryny. W ten sposób płytki krwi zatykają otwarte naczynia, zapobiegając tym samym dalszej utracie krwi przez ciało. W tym samym czasie zamknięcie wysycha. Na powierzchni skóry powstaje strup, który nie przepuszcza na zewnątrz ani kropli krwi. W drugim stadium leczenia mikroorganizmy wykorzystują to, że poprzez rozcięcie mają otwartą drogę w głąb naszego organizmu, co skutkuje zapaleniem tkanki otaczającej ranę. Dzięki temu w kryzysowy obszar dostaje się więcej antyciał -białe krwinki rozpoczynają swój atak na wirusy, bakterie i zarodniki grzybów, które przeniknęły z świata zewnętrznego. Jednocześnie makrofagi odpowiadają za czyszczenie rany poprzez rozkładanie obumarłych cząsteczek krwi i komórek skóry. Równolegle do tego procesu zachodzi trzecie stadium, czyli proces naprawczy, podczas którego następuje podział komórek macierzystych i utworzenie się z nich komórek białych, które pod strupem łączą się w nową warstwę skóry. W celu zastąpienia zniszczonego krwiobiegu budowane są nowe połączenia. Ostatnie, czwarte stadium, to moment zagojenie się rany i odpadnięcia strupa. W przypadku głębszych ran, w których zniszczona została tkanka łączna pozostaje blizna. Nowa tkanka nie jest jednak uformowana na wzór starej - odbudowane komórki skóry zrastają się chaotycznie i bardzo gęsto, brakuje w nich meszków włosowych oraz gruczołów potowych.