816. "Ziuk przyjechał!"

Poranne słońce oświetlało ciasne warszawskie uliczki, po których snuli się zziębnięci mieszkańcy stolicy. Od kilku dni docierały do nich skąpe informacje z odległego Lwowa, gdzie młodzi Polacy, właściwie jeszcze dzieci, chwyciły za broń i broniły swojego rodzinnego miasta przed Ukraińcami nie mniej odważnie, niż ich starsi poprzednicy. W serca umęczonego zaborami narodu wstąpiła nowa nadzieja. Nadzieja podsycana faktem, że gdzieś na drugim końcu świata, w Ameryce, prezydent USA, Woodrow Wilson, napisał w jednym z punktów, że Polska ma być niepodległym państwem posiadającym dostęp do morza. Wielu warszawiaków miało krewnych w odległym kraju, dowiadywali się więc od nich o sytuacji politycznej na świecie.

Teoretycznie byli wolni, ale bali się, że osłabiony naród nie da sobie rady z odbudowaniem mocnego jak dawniej kraju. Potrzebowali przywódcy, który by ich ku temu poprowadził. Był kiedyś taki jeden człowiek, nazywał się Józef Piłsudski. Jeszcze w minionym stuleciu był jednym z założycieli Polskiej Partii Socjalistycznej. Walczyła ona o zmiany społeczne i niepodległość. W tym samym czasie Roman Dmowski założył Ligę Narodową, która dała początek obozowi endecji. Jeszcze przed wybuchem I wojny światowej Polacy podzielili się na zwolenników polityki Piłsudskiego i zwolenników polityki Dmowskiego. Pierwszy z nich uważał, że największym wrogiem Polski jest Rosja, drugi zaś twierdził, że sojusz z państwami centralnymi uniemożliwi odzyskania Wielkopolski i Pomorza. Wybuch wojny odbierano jako wielką szansę na odrodzenie się Polski, jednak z żadne z Państw nie było zainteresowane sprawą polską, chodziło im tylko i wyłącznie o pozyskanie polskich rekrutów. Tuż po wybuchu wojny Piłsudskiemu udało się utworzyć kampanię kadrową strzelców. Niestety, po nieudanym marszu na tereny Królestwa Polskiego musiała uciekać i dołączyła do tworzonych w służbie monarchii habsburskiej Legionów Polskich. Dwa lata później Piłsudskiemu udało się wejść w skład Tymczasowej Rady Stanu, gdzie został referentem Komisji Wojskowej. Kiedy w 1917 roku we Francji powstała pod wodzą generała Józefa Hallera tzw. Błękitna Armia, została objęta przez utworzony przez Dmowskiego, Komitet Narodowy Polski w Paryżu. Tenże Komitet był uznawany za namiastkę przyszłego rządu polskiego. W lipcu tego samego roku Piłsudski wywołał spór o przysięgę Legionów, za co trafił do twierdzy w Magdeburgu.

I siedział tam do dzisiaj. Wiedział to mały Wojtek, który Józefa Piłsudskiego widział wielokrotnie na własne oczy. Zresztą nie tak łatwo było o tym zapomnieć, kiedy matka za każdym razem podczas wieczornego pacierza, w intencjach dodawała "I za Piłsudskiego, aby wrócił do nas". Wojtkowi nieraz chciało się śmiać - wszak pamiętał jeszcze, jak babcia kilka lat temu, podczas pacierzy prosiła: "I za naszego cara". Ale car już podobno nie żył, podobnie jak babcia. Dzisiaj właśnie mieli iść z mamą i młodszą siostrą Anielką na jej grób. Musiał tylko poczekać, aż mama z tatą wrócą do domu. Siedział więc przy stole i przewracał kartki w jakiejś książce. Gdzieś w kącie pokoju siostrzyczka budowała wieżyczki z jego starych drewnianych klocków.

Z zamyślenia wyrwało go gwałtowne pukanie do drzwi. Chłopiec zerwał się na równe nogi. Czyżby to była carska policja? Wojsko? Ale przecież na ulicach nie toczyły się żadne walki. 

 - Wanda! Wanda otwórz drzwi! - Wojtek poznał głos starej Piotrowskiej mieszkającej tuż pod nimi. Chociaż przypominała mu upiór z bajek, postanowił jej otworzyć. Za drzwiami zastał wzruszoną sąsiadkę.

 - To ty? - wysapała zdziwiona - A gdzie twoi rodzice?

 - W kościele, przecież dzisiaj niedziela - odpowiedział chłopiec.

 - Nieważne... Ziuk przyjechał! Wrócił do nas!

 - Niemożliwe? - stwierdził zdumiony chłopiec. - Kiedy?

 - Dzisiaj! Przechodziłam przez plac obok dworca kolejowego, a tam aż czarno od narodu. Wszyscy wiwatują. Mój Boże, nasz kochany Ziuk... Już warszawiacy ustawili się na trasie do belwederu...

Wojtek był w rozterce. Najchętniej by pobiegł wiwatować wraz z innymi na cześć tego legendarnego człowieka, a jednak nie mógł zostawić Anielci samej w mieszkaniu. Piotrowska zauważyła ten niepokój na jego twarzy. 

 - Idź, idź, ja z nią zostanę...

Wojtkowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Wcisnął stopy w buty, zarzucił na siebie płaszcz i kaszkiet i tyle go było widać. Zbiegał po schodach po dwa stopnie, przebiegł przez mroczne podwórko i wybiegł na ulicę. Chłód owiał mu twarz, ale on na to nie zważał. Niestrudzenie biegł przed siebie, aż dobiegł do głównego miejskiego traktu. Przecisnął się przez ludzi i stanął tuż przy ulicy. Nagle po jej przeciwnej stronie dostrzegł ojca i matkę. Pomachał do nich radośnie i sprytnie przebiegł w ich stronę. Po chwili był już na silnych ojcowskich rękach.

 - Jedzie! Jedzie! - ktoś krzyknął.

I faktycznie - jechał w ciemnym, służbowym samochodzie. Ludzie zaczęli wiwatować i skandować:

 - Ziuk! Ziuk! Ziuk!

Wojtek skandował razem z nimi. W końcu samochód zniknął za zakrętem. Stopy chłopca dotknęły bruku, a jego drobna dłoń znalazła się w masywnej dłoni ojca. Ruszyli do domu.

 - To teraz będziemy mieli niepodległą Polskę tato? - zapytał niepewnie.

 - Tak Wojtusiu.

 - A kiedy?

 - Podejrzewam, że szybciej, niż nam się to wydaje...

Jeszcze tego samego dnia Austria zrzekła się ziem należących do Galicji. Wojtek ani jego rodzina nie wiedziała jednak tego jeszcze. Zanurzona w jesiennej zadumie pochylała się nad grobem nieżyjącej babci, która tak żarliwie modliła się za cara...