820. O pracy, współpracy i pamięci

Ostatnie dni były dla mnie dosyć gorące, chociaż paradoksalnie na zewnątrz jest coraz zimniej. Szok! Jeszcze tydzień temu biegłam sobie w biegach niepodległościowych w samych bluzach, dzisiaj nawet w ciepłej, puchatej kurtce było mi trochę zimno.

Wczoraj odbyło się otwarcie bazy darczyńców SzP. W tym roku zgłosiłam się na wolontariusza w tej akcji i chociaż początki były trudne(wszak musiałam przekonać liderkę, że dam radę, a przede wszystkim, że nie jestem przygłupem) udało mi się pozytywnie przejść rekrutację. O SzP. napiszę coś jeszcze, bo bardzo wiele osób ma trochę mylne przeświadczenie o jej działalności, głównie oparte na tym co widzą w telewizji, a uwierzcie mi, media pokazują tylko wycinek tego, co robimy. Szkolenia, spotkania, a potem już tylko przydział rodzin. Tutaj duże rozczarowanie, bo z jednej strony było mówione, że dwóch nowicjuszy nie może samych chodzić po rodzinach, a z drugiej J., która też jest pierwszy raz wolontariuszem przydzieliła mnie do siebie. Nie wiedziałam, czy to ma być gorzki żart, ale też nie protestowałam. Wkurzało mnie tylko to, że co innego mówiono na szkoleniach, a co innego ona robiła podczas spotkać. I to, że musiałam czekać na przydzielenie mi rodziny, chociaż inni wiedzieli od razu kogo mają. A i jeszcze to, że mimo tego, że miała samochód niemal zawsze się spóźniałyśmy na umówione spotkania... Ja rozumiem, że ma się też inne sprawy, ale jak już się do czegoś zobowiązało to uczciwość każe się z tego wywiązać, przynajmniej według mnie. Ale spoko, w końcu dostałam rodzinę, z czasem uzbierało się ich trzy. Wbrew pozorom to jest optymalna liczba. Ponieważ samej trudno mi byłoby wypełnić ankiety, zajmowała się tym J. I znowu coś, co spowodowało, że ręce opadły mi do ziemi - pisała w nich pełno nieprzydatnych informacji, za to pomijała zupełnie te, które były zupełnie nieistotne. Ja wiem, ankiety są wprowadzane do systemu, ale oryginalne ich wersje też idą do fundacji. Szczerze powiedziawszy to wolałabym już sama po swojemu wypełnić te dokumenty, przynajmniej wiedziałabym o co chodzi. Potem nieustannie popędzała mnie z wprowadzeniem danych. Wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze? Kiedy jej opisy rodzin ciągle były zwracane z uwagami, moje były przyjmowane bez większych zastrzeżeń. Nie licząc ostatniego, ale to też tylko raz poprawiłam i przeszło. Mam też wrażenie, że J. myślała, że tylko ona jako lider ma wgląd w nasze arkusze, a tym czasem ja jako wolontariusz wspomagający miałam wgląd w jej. I tak dowiedziałam się, że nie wstawiła do bazy na czas wszystkich swoich rodzin oraz, że to jest jej pierwszy raz w SzP. Tylko dlaczego na grupie na FB pisała wszystkim, że jest jedną z nielicznych osób, które opublikowały na czas swoje rodziny? Dlaczego nie chodziła z jakimś weteranem, żeby jej pokazał co i jak? Zwłaszcza, że raz miałam osobiście przyjemność być wolontariuszem wspomagającym weterana i zupełnie było inne spotkanie... Czasami mam wrażenie, że niektórzy ludzie nie powinni być na pewnych stanowiskach z powodu braku doświadczenia. O J. niestety mam takie samo zdanie. Bo co to za lider, który nic nie wie, a posty na FB pisze bez ładu i składu(zresztą historie rodzin dla darczyńców tak samo i dlatego jej je bez przerwy odsyłali)? Zrobiła to po to, aby wchodząc do domów chwalić się, że jest liderem, czy jak? Wracając do mnie - wczoraj otworzyli bazę rodzin, a dzisiaj już wszystkie moje rodziny mają darczyńców(J. dzwoniła do mnie o 6 rano z tą wiadomością)! Ze wszystkimi już rozmawiałam, poszło całkiem nieźle. Mam nadzieję, że zaspokoją chociaż najważniejsze potrzeby moich rodzin. Pomimo różnych dziwnych sytuacji wolontariat w SzP bardzo mi się podoba. Za rok też mam zamiar startować. Mam nadzieję tylko, że będzie inny lider.

Dzisiaj natomiast byłam w jednym z kościołów w naszej diecezji sprzedawać książki, płyty i gry karciane. Uzyskane pieniądze, oprócz zwrócenia za materiały, zasilą nasz wylot do Panamy. Bo wiecie, to nie jest tak, że wyciągamy ręce po gotówkę za nic. Czasami lepiej to wygląda, kiedy sprzedajemy jakieś gadżety. Nawet sprawnie to wszystko poszło. I przy okazji mogłam trochę zintegrować się z moją imienniczką(która nawet podwiozła mnie potem do domu) oraz J. Żałuję tylko, że mieszkam kawałek od tej parafii - aby tam dojechać musiałam wsiąść w dwa autobusy, z czego ten drugi jeździ w niedzielę co dwie godziny, bo zostałabym na większej ilości Mszy. Wiem, że akcja będzie też za tydzień, i to w dwóch parafiach(w tej co dzisiaj i w jednej w Czeladzi). W sumie, jakbym wszystko sobie jakoś poukładała, to bez problemu mogłabym być tu i tu, oczywiście w innych godzinach. Żałuję, że nasz proboszcz jest taki nieprzystępny, bo podobną akcję można by było przeprowadzić i w mojej parafii. No tak, ale wtedy pieniądze nie poszłyby na cele kościoła, ale na "zachcianki młodzieży"... Chociaż mam głupie przeświadczenie, że gdyby dowiedział się, że lecę na ŚDM, to znowu by mi wmawiał, że to jest wyjazd dla tych co się angażują w kościele i to jest dla nich wyróżnienie. A że lecę za swoje, a nie za jego pieniądze, to już inna sprawa...

I na koniec dziękuję Basi za przemiłą przesyłkę z okazji moich imienin(zdjęcie będzie jutro, bo dziś nie mogę zrobić idealnie ostrego)