808. A patronami Światowych Dni Młodzieży w Panamie są...

Już od dłuższego czasu chodziło mi po głowie, aby w związku ze zbliżającymi się Światowymi Dniami Młodzieży w Panamie przedstawić Wam tych, którzy będą patronowali temu spotkaniu. Z jednej strony zastanawiałam się, czy w ogóle jest sens to robić, wszak nie wszyscy z Was są katolikami, ba, nawet wielu moich czytelników jest ateistami(co oczywiście zbytnio mi nie przeszkadza) i ich zbytnio nie będzie obchodził ten temat, ale z drugiej strony wiem też, że wierzących czytelników może zainteresować, kto też będzie przewodził tym razem. A czy może być ku temu lepsza okazja niż dzień 1 listopada, kiedy w Kościele wspominany jest Dzień Wszystkich Świętych?

Muszę przyznać, że tym razem organizatorzy nieco "zaszaleli". Przy ich ośmiu patronach nasza(z ŚDM w Krakowie w 2016 r.) wygląda bardzo skromnie. Przypominam, że dwa lata temu patronami Światowych Dni Młodzieży byli św. Jan Paweł II - inicjator spotkań oraz św. siostra Faustyna Kowalska - popularyzatorka kultu Bożego Miłosierdzia. Za niecałe trzy miesiące spotkaniu w Panamie będą patronować takie osobliwości jak św. Jan Paweł II, św. Jan Bosko, św. Róża z Limy, św. José Sánchez del Río, św. Juan Diego, św. Marcin de Porres, św. Oskar Romero oraz bł. Maria Romero Meneses.

Małe sprostowanie - przy Oskarze Romero powinno być św., niestety nie znalazłam nowszej planszy zawierających wizerunki wszystkich patronów przyszłych Światowych Dni Młodzieży

O świętym Janie Pawle II napisano już tak dużo, że cokolwiek chciałabym napisać, to ciągle będzie za mało. Święty Jan Bosko to założyciel zakonu salezjanów i wielki wychowawca młodzieży z Turynu, twórca Oratoriów oraz innowacyjnego jak na tamte czasy(XIX wiek) systemu prewencyjnego(o którym szerzej pisałam >>tutaj<<). W Oratoriach biedni i opuszczeni chłopcy niejednokrotnie znajdowali schronienie i dobre słowo. Idea działa po dziś dzień, salezjanie są zaś rozsiani po całej kuli ziemskiej, gdzie prowadzą swoje placówki opiekuńczo - wychowawcze i pracują z młodzieżą. O św. Jose Sanchez del Rio pisałam >>tutaj<< z okazji jego kanonizacji, tak samo zresztą jak o św. Oskarze Romero, o którym możecie przeczytać sobie >>tutaj<<. 

Św. Róża z Limy żyła na przełomie XVI i XVII wieku w Peru. Była ascetką peruwiańską, tercjarką dominikańską, dziewicą oraz pierwszą świętą Kościoła katolickiego, która pochodziła z Ameryki. Na chrzcie otrzymała imię Izabela, ale ze względu na delikatność urody wołano na nią Róża. Takie imię dostała też na bierzmowaniu. Charakteryzowała ją głęboka wiara i pobożność, a jako dziecko złożyła ślub czystości. Kiedy próbowano wydać ją za mąż - kategorycznie się temu sprzeciwiała. Z powodu niezamożności rodzinny dość wcześnie musiała zacząć pracować: hodowała kwiaty, szyła i haftowała. W wieku 20 lat została tercjarką dominikańską. W związku z tym zamieszkała w letnim domku w ogrodzie prowadzonym przez swoich rodziców. Za swoją patronkę obrała sobie św. Katarzynę ze Sieny. Żyła niezwykle surowo - często pościła, modliła się i umartwiała. Nie szczędziła też pomocy ubogim i chorym, a szczególnie niewolnikom i Indianom. Zmarła w dniu, który sama przepowiedziała. Ze względu na jej sławę już za życia, dominikanie pochowali ją najpierw w klasztornym krużganku, a dwa lata później w swoim kościele w Limie. Dzisiaj uważana jest za prekursorkę służby społecznej w Peru. Jej wspomnienie przypada 23 sierpnia, a patronuje m.in. Kontynentowi amerykańskiemu.

Św. Juan Diego żył na przełomie XV i XVI w. Był azteckim wizjonerem. Urodził się w jednej z meksykańskich wiosek. Był ojcem rodziny, który został ochrzczony przez pierwszych misjonarzy franciszkańskich. To jemu w Guadalupe objawiła się Matka Boska. W grudniu 1531 roku idąc na poranną Mszę św. ujrzał piękną kobietę. Przedstawiła mu się ona jako Matka Boża z Guadalupe - Święta Maryja zawsze Dziewica, Matka prawdziwego Boga. Objawienia trwały trzy dni - ostatniego z nich zdarzył się cud: na ponczu Juana, w którym niósł róże(te zaś miały cudownie wyrosnąć na kamienistym, pokrytym lodem wzgórzu) w niewytłumaczalny sposób miał postać obraz Matki Bożej, który miał być znakiem dla tamtejszego biskupa. W miejscu objawień wybudowano niewielki kościół, cel licznych pielgrzymek Indian, Metysów i Hiszpanów. Szczególną czcią otaczany jest cudowny obraz Matki Bożej z Guadalupe. Jest to najstarsze objawienie maryjne uznawane przez Kościół katolicki. Chociaż kult Juana Diego zaczął szerzyć się w Meksyku zaraz po jego śmierci, to na beatyfikację oraz kanonizację musiał czekać kilka wieków(kanonizowany został dopiero w 2002 r.). Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 9 grudnia.

Św. Marcin de Porres podobnie jak św. Róża żył na przełomie XVI i XVII w. w Limie. Był peruwiańskim dominikaninem, bratem zakonnym i mistykiem. Był też jednym z dwóch nieślubnych dzieci pewnego hiszpańskiego rycerza i jego panamskiej kochanki. Chociaż ojciec uznał Marcina za swoje dziecko, to jednak czuł się skrępowany jego ciemną karnacją i pozostawił go pod opieką matki. Dwunastoletni Marcin został oddany do balwierza na praktykę. Po trzech latach młodzieniec przyłączył się do zakonu dominikanów. Ponieważ nie miał sakramentu święceń, pracował jako ogrodnik, fryzjer czy też pracownik rolny. Był skromnym, a przez to szanowanym i podziwianym przez ludzi wszystkich klas i zawodów. Założył sierociniec w Limie, pielęgnował chorych, opiekował się ludźmi dotkniętymi zarazą i biedą. Robił to bez względu na ich kolor skóry, chociaż najbardziej przejmował się losem czarnych niewolników. W domu jego siostry prowadził schronisko dla bezdomnych psów i kotów, wybaczał też szczurom i myszom wyrządzone szkody tłumacząc to tym, że nie mają one wystarczającej ilości jedzenia. Członkowie wspólnoty nazywali go "ojcem dobroczynności" i mianowali swoim przełożonym, chociaż on sam wolał siebie określać mianem "psa murzyńskiego". W ciągu życia przejawiał nadprzyrodzone zdolności, a i po śmierci odnotowane zostały cuda przy jego grobie. Marcin został beatyfikowany w XIX wieku, a kanonizowany wiek później. Jego liturgiczne wspomnienie przypada 3 listopada. Patronuje sprawiedliwości społecznej, edukacji państwowej w Peru, peruwiańskiej telewizji publicznej, zdrowia publicznego i ludzi rasy mieszanej.

Bł. Maria Romero Meneses żyła praktycznie w czasach współczesnych, bo w XX wieku w Ameryce Południowej. Była nikaraguańską salezjanką. Pochodziła z wielodzietnej rodziny, a jej ojciec był urzędnikiem państwowym. W wieku 12 lat zachorowała na gorączkę reumatyczną. Jej wyzdrowienie uważane było za prawdziwy cud. W ramach wdzięczności wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych. Kiedy miała 21 lat złożyła śluby zakonne w San Salvadorze. Profesję zakonną złożyła 6 lat później w Nikaragui. Następnie została wysłana do San Jose w Kostaryce, gdzie opiekowała się ubogimi dziewczętami i uczyła dzieci katechizmu. Założyła specjalną wioskę dla najuboższych rodzin, gdzie każdej z nich zapewniono własny dom. Dzięki jej staraniom wybudowano w mieście kościół p.w. Najświętszej Maryi Panny. W 1977 roku udała się do sióstr mieszkających w rodzinnych stronach. Tam w wieku 75 lat zmarła na zawał serca. Tydzień później jej ciało zostało sprowadzone do Kostaryki i tam pochowane. Rząd Kostaryki ogłosił ją honorową obywatelką swojego kraju. Jan Paweł II beatyfikował Marię Romero Meness w 2002 roku.