894. Na czwarte imię powinno mi być Spontan :)

Większości z nas ulica Tyniecka w Krakowie kojarzy się z osobą Karola Wojtyły. Po złożeniu egzaminu dojrzałości i dostaniu się na polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, ambitny chłopak wraz z ojcem, przeprowadzili się do krewnych od strony matki, którzy mieszkali właśnie przy ulicy Tynieckiej 10. Tutaj zastała ich wojna, tutaj ostatnie tchnienie wydał Karol Wojtyła senior, tutaj stał się cud podczas tzw. "czarnej niedzieli sierpnia", kiedy nazistom nie przyszło nawet do głowy, że w tamtejszej suterenie może się ktoś znajdować. Nie wiadomo, kiedy przyszły papież wyprowadził się ze skromnego domu swojej ciotki. Wiadomo, że był z nim bardzo związany. Podczas ostatniej pielgrzymki do Polski, kiedy zmierzał swoim papamobile do sanktuarium w Łagiewnikach, trasa jego przejazdu wiodła także przez krakowskie Dębniki. Samochód na chwilę przystanął przed domem znajdującym się na ul. Tynieckiej. Papież rzucił na niego spojrzeniem i pojechali dalej.

Jednak Dębniki znane są także z wyższego salezjańskiego seminarium duchownego, w którym kształcą się księża z całej Polski. Od ponad 80 lat, w okresie Wielkiego Postu, w niepozornym baraku wystawiają oni misteria pasyjne, w których przybliżają wiernym tajemnicę męki Pańskiej i Jego zmartwychwstania. Pierwszy raz na takim misterium byłam w 2007 roku i wstrząsnęło mną ono dogłębnie. Potem, od 2010 roku, nasza parafia organizowała co roku wyjazdy na nie, a ja zawsze(z wyjątkiem 2014 roku) starałam się na nie jechał, nawet kosztem zajęć w szkole policealnej.

W tym roku miało być podobnie. Przynajmniej w zamyśle wszystkich. Proboszcz miał zamówić bilety i mieliśmy jechać. Problemy pojawiły się jednak już na początku, kiedy po trzech dniach od otwarcia zapisów okazało się, że nie ma już miejsc. No dobra, zdarza się. Potem rzucono informację, że oto udało się zdobyć bilety na spektakl. Co prawda cena mnie zmroziła(ale czegoś można się spodziewać po przyznawaniu licznych dodatków), ale dobra. Zapisałyśmy się z Młodą i czekałyśmy na rozwój wydarzeń. Po tygodniu okazało się, że jednak nie jedziemy, bo nie zebrała się grupa, co mnie osobiście zbytnio nie zdziwiło. Machnęłam już na to ręką. Przeżyjemy. Zresztą za tydzień jadę na Forum Młodych, a potem czekają mnie trzy dni na Kalwarii Zebrzydowskiej.

I oto wczorajszego poranka okazało się, że zwolniło się kilka biletów na przedstawienie wystawiane o 14:00. Nie było zbytnio czasu do namysłu, więc tylko rzuciłam do Młodej:

 - Młoda, jedziemy na Misterium?

A po otrzymaniu twierdzącej odpowiedzi napisałam krótkie zgłoszenie do organizatorów. Udało się! Po chwili otrzymałam potwierdzenie rezerwacji. A kilkadziesiąt minut później jechałyśmy busem do królewskiego grodu. Co prawda nie za bardzo wiedziałam jak tam trafić samodzielnie(dotąd podjeżdżaliśmy pod samo seminarium autokarem), postanowiłam jednak zaufać swojej intuicji. Wiedziałam tylko tyle, że najlepiej iść "za Wisłą" - w 2011 podczas parafialnych półkolonii mieliśmy wycieczkę do Krakowa i w ten właśnie sposób dotarliśmy z dzieciakami na grilla w seminarium. Teraz jednak postanowiłam skrócić drogę i podjechałyśmy tramwajem na ulicę Szewską, a stamtąd już na nogach maszerowałyśmy wałami na miejsce. Trochę nam się pogoda popsuła, zaczęło mżyć, a my nawet do końca nie wiedziałyśmy jak daleko nam zostało na miejsce naszego przeznaczenia. Na szczęście po dłuższym marszu ukazała nam się siedziba krakowskiego SALOSu, a tuż za nim budynek seminarium. Zaczęłam się zastanawiać, którędy przejść do wejścia, wkrótce jednak zobaczyłam, że również z wałów można przejść na teren seminarium. I to praktycznie wprost pod drzwi budynku, w którym znajduje się kasa biletowa. Ucieszyłam się z takiego rozwiązania, bo deszcz przybierał na sile.

Wchodząc do budynku zaczęłam się zastanawiać, gdzie można odebrać zamówione bilety(zawsze robi to osoba zamawiająca, żeby uniknąć zamieszania) i w końcu za nie zapłacić. Z tego wszystkiego nie zdążyłam nawet zapytać... Na szczęście byłam przygotowana finansowo. Majątku raczej by sobie za nie nie zażyczyli, prawda? Po zasięgnięciu informacji u Kajfasza udałam się po nie do biura. Ku mojemu zdumieniu wydające je ksiądz nie chciał ode mnie ani grosza. Trochę głupio się czułam, bo wiadomo, zysk ze sprzedaży biletów wspomógłby finansowo seminarium, które jest wyjęte spoza kurii... A poza tym jadąc grupowo cena biletu zawsze była wliczona w cenę wyjazdu. Przynajmniej tak nam mówiono. 

Z mieszanymi uczuciami wróciłam do Młodej i wręczyłam jej bilet. Do przedstawienia zostały dosłownie minuty czasu. Dokładnie tyle, żeby przejść do niepozornego baraku, znaleźć swoje miejsce i je znaleźć. Tym razem trafiła mi się miejscówka w ostatnim rzędzie. Był jednak tego pewien plus - trzy ostatnie rzędy są na schodach, a więc automatycznie na podwyższeniu. Przy naszym niskim wzroście działa to jak wybawienie. Obok nas nie było właściwie nikogo, poza dosyć wysokim księdzem. Czyli właściwie nie udało im się wysprzedać wszystkich miejsc.
Trzy dość głośne dzwonki oraz przyciemnienie światła zwiastowało rychłe rozpoczęcie się przedstawienia, które w tym roku miało nazwę "Dobry Pasterz". I rzeczywiście, po chwili na scenie pojawił się kleryk, który przedstawił najważniejsze informacje na temat misterium, jak także poprosił o powstrzymanie się od spożywania jedzenia i picia oraz wyłączenie telefonów komórkowych. Niby oczywista rzecz, jednak w trakcie trwania przedstawienia okazało się, że nie dla wszystkich.

źródło zdjęcia

Wszyscy znamy przynajmniej jedną przypowieść opowiedzianą podczas działalności Jezusa Chrystusa. W tym roku motywem przewodnim misterium była przypowieść o zaginionej owcy i pasterzu, który idzie jej szukać, porzucając pozostałych 99 zwierząt. W przedstawieniu taką zaginioną owcą był młody gwiazdor, Borys(ale nie Szylc). Widz poznaje go na gali wręczenia ważnej filmowej nagrody. Borys żyje pełnią życia, ale gdzieś obok Boga i spraw duchowych. Bardzo często dzwoni do niego matka, on jednak nigdy nie znajduje czasu, aby jej oddzwonić. Pewnego dnia dostaje propozycje zagrania Jezusa w filmie o Zmartwychwstaniu. Oczywiście wzbrania się od tego, jednak pewne zbiegi okoliczności sprawiają, że w końcu mówi tak. Powraca do Bożego Stada, niczym przypowieściowa zaginiona owca.

źródło zdjęcia*

W misterium współczesność tradycyjnie przeplatana jest ze scenkami obrazującymi ostatnie dni życia Pana Jezusa, jego śmierć oraz Zmartwychwstanie. Nie mogło w nich zabraknąć radosnego wjazdu na osiołku do Jerozolimy, ostatniej wieczerzy wraz ze zdradą Judasza, scen w Ogrójcu, sądu u Piłata, wreszcie ukrzyżowania na Górze Golgocie i schowaniem do grobu, aż po chwalebną scenę zmartwychwstania. A wszystko to utrzymane w konwencji przypowieści o Dobrym Pasterzu.

źródło zdjęcia

źródło zdjęcia

źródło zdjęcia

źródło zdjęcia

Przedstawienie jest mocne i automatycznie zmusza nas do zastanowienia się, czy czasami sami nie jesteśmy taką zaginioną owieczką, która jest w Kościele tylko na pokaz, a tak naprawdę niezbyt się z nim identyfikujemy. A może sami znamy takie zaginione owce i możemy coś zrobić, aby powróciły one do stada. Druga rzecz, jaka nasunęła mi się na myśl podczas oglądania Misterium, to stosunki rodziców i ich dzieci. Czy bliżej nam w nich do stosunku Maryja - Jezus, w którym Syn Boży do końca myśli o swojej Matce oddając ją pod opiekę św. Jana Apostoła, czy może bardziej do relacji Borys - matka, gdzie zajęty robieniem kariery syn nie ma nawet czasu(a być może i ochoty) na oddzwonienie do swojej rodzicielki. Zastanówmy się nad tym, bo czasami na ten telefon może być już za późno.
Po wyjściu z sali, gdzie odbywało się przedstawienie, skierowałyśmy nasze kroki w kierunku Wawelu. Wcześniej jednak dowiedziałam się, że ten ksiądz siedzący obok nas to sam inspektor krakowskiej prowincji salezjańskiej... Tego bym się nie spodziewała. Tzn. owszem, mógł przyjść na przedstawienie, ale bardziej bym go umiejscowiła gdzieś z przodu widowni niż na samym tyle.
Teoretycznie mogłyśmy wrócić tramwajem pod Dworzec Główny, mnie się jednak zachciało przemierzyć tą trasę na nogach. Jeszcze rano miałam ochotę pofotografować trochę otaczającą mnie przyrodę, jednak siąpiący deszcz niezbyt temu sprzyjał. Na szczęście nie była to ulewa i spokojnie dało się iść wałami. Potem Mostem Dębnickim przeszłyśmy na drugą stronę Wisły i następnie podążałyśmy plantami w stronę Galerii Krakowskiej. Wedle GoogleMaps to ok. 4 kilometry. Nawet nie specjalnie czułam to w nogach. Teraz zostało nam tylko poczekać na busa do domu. A i ten wkrótce przyjechał.
Dzień oceniam jako zaliczony na plus. Pomimo tego, że został zorganizowany na spontanie i w sumie jadąc do Krakowa nawet do końca nie wiedziałam, czy na pewno mamy zarezerwowane te bilety, to wszystko poszło jak najbardziej po mojej myśli. A nawet lepiej, niżbym się tego spodziewała. No i wiem jak za rok kombinować w razie jakichkolwiek komplikacji, aby tam ponownie pojechać. Gdyby tylko nie ten deszcz... Nie da się jednak mieć w życiu wszystkiego. Na zdjęcia zrobione nad brzegiem Wisły też przyjdzie prędzej czy później pora. Na pewno...

* Tradycyjnie już podczas misterium nie można było robić zdjęć. Ja posiłkuję się tymi, które zostały zamieszczone przez organizatora na facebooku.