899. A to ci niespodzianka była

W ubiegły czwartek zakończył mi się udział w projekcie socjalnym zorganizowanym przez MOPS w Katowicach. Co prawda to nie ja byłam jego beneficjentem, ale bardzo dużo z niego wyniosłam. I nauczyłam się dużo, a przede wszystkim pokory. Tak moi kochani, obcowanie z osobami głęboko upośledzonymi umysłowo uczy pokory. Już raz przeszłam taką lekcję - przez kilka lat uczęszczałam do szkoły specjalnej. Czasami jednak trzeba wrócić się do pewnego etapu w życiu, aby móc iść dalej. A mnie chyba taki "powrót do przeszłości" był potrzebny. I to nie tylko dlatego, żebym w przeszłości wiedziała jak pisać takie projekty...

Wszystko jednak kiedyś musi się skończyć. Skończyła się też moja rola obserwatora(ale też nie tylko, bo jak już wcześniej pisałam, miałam za zadanie zorganizować indywidualne i grupowe zajęcia). Musiałam jednak dopełnić wszelkich formalności, bo wiadomo - bez papierologii nasze życie byłoby straszliwie nudne. Tak więc musiałam podbić wszystkie dni obecności, opinię o mojej pracy, zrealizowany program itp. Czyli trochę pisania. Na szczęście już nie mojego.

Nazajutrz podjechałam z wszystkim jeszcze raz do MOPSu. Zostawiłam wszystkie dokumentu w kadrach, a sama poszłam do ośrodka. Akurat większość podopiecznych była wtedy na basenie, trójka została jednak na miejscu z D. i K.(to są instruktorzy). Ucieszyli się z mojej wizyty, widać to było po ich twarzach. Chwilę przysiadłam w pracowni technicznej, gdzie D. wykonywał kartki wielkanocne metodą decoupage. W sumie nie widziałam kartek wykonanych tą techniką i byłam szczerze zaciekawiona efektem końcowym. A był on taki, że wielkanocny zając wyglądał jakby był namalowany na brzozie(ale nie smoleńskiej). Cudowny! D. żałował, że lakier którym pomalował kartkę schnie 24 godziny, bo z miłą chęcią dałby mi ją w prezencie. Zamiast tego dostałam wielkanocne jajo(chyba nawet byłam jego współtwórcą) oraz butelkę wykonane tą że techniką. Sama jeszcze nie "załapałam" o co chodzi w tej technice, więc prezent jeszcze bardziej mnie zachwycił. Przy okazji podyskutowaliśmy sobie z D. o filozofii. Wreszcie mogłam z kimś podzielić moje poglądy.

A potem przyszli pozostali uczestnicy z basenu. Niektórzy, widząc moją skromną osobę, zaliczyli sprint przez korytarz tylko po to, aby dać mi "cześć" i "opowiedzieć" jak było na basenie. Ileż w tym było radości i emocji. Nie wiem, czy bardziej przeżywałam to ja, czy oni. Nie da się ukryć, że przez tych kilka dni zżyliśmy się ze sobą. No nic, trzeba będzie częściej do nich wpadać...

Dzisiaj natomiast mieliśmy zapowiadane warsztaty. Przez strajk gadaliśmy bardziej do siebie(w założeniu mieli na nie przyjść licealiści i uczniowie techników), do Smoczycy oraz zaproszonych przez nią gości, wszystko jednak się udało po naszej myśli. Nawet mnie nie zjadła nieśmiałość i obawa przed niezrozumieniem tego, co mówię. Kurcze, czyżby czytania w kościele dały mi taką odwagę? Sama nie wiem. W każdym razie jestem dumna z mojej części wystąpienia, a to nie często się zdarza. Przy okazji okazało się, że być może uda mi się spełnić jeszcze jedno moje marzenie. Potrzeba mi tylko chęci i większej wiary w siebie. Ale na razie cicho sza na ten temat.

Jutro natomiast jedziemy z Młodą do Krakowa na trzydniowe Forum Młodych. Rok temu bardzo mi się podobało, mam nadzieję, że z tegorocznego przywiozę takie same wrażenia. I że młodej też będzie się podobało. Tylko wcześniej muszę oddać wreszcie pani D. te papiery, bo w końcu gotowa jest się na mnie zdenerwować. A przy okazji pobawić się z J. i S. Przecież im to obiecałam...

Zeszłoroczne grupowe zdjęcie podczas prezentacji wyników naszej pracy