907. Co nieco o świętach

Młoda zabrała się z rodziną Młodszej do rodzinnego domu. Nie ma to jak świadomość, że część osób mieszkających w aglomeracji pochodzi z miejscowości naszych rodziców. Plus tej sytuacji jest taki, że zawsze jest możliwość zabrania się z nimi w rodzinne strony. Zostaje u siebie do środy. Trochę sobie odpocznie od tego wszystkiego. Przynajmniej mam taką nadzieję.

Tegoroczna ciemnica w naszym kościele

Święta jednak powoli odchodzą w przeszłość. Jeszcze tydzień temu żyłam przygotowywaniem ciemnicy i grobu Pańskiego, przeżywałam wyjazd na Kalwarię Zebrzydowską oraz śpiew z parafialnym chórem podczas Triduum Paschalnego. Dzisiaj kontempluję to wszystko z perspektywy przeszłości. 

Jakie były te święta? Zupełnie zwyczajne, bez fajerwerków. Po intensywnych dniach(bo i w Kalwarii Zebrzydowskiej i podczas Wigilii Paschalnej połączonej z poranną rezurekcją po północy trzeba było być przygotowanym na wszelkie niewygody) przyszedł czas na zasłużony odpoczynek przy grach planszowych, książkach, czytaniu Waszych blogów i oglądaniu filmów. Po czterdziestu dniach ograniczaniu się w jedzeniu wreszcie można było zjeść babkę wielkanocną. Zresztą co tu mówić o czterdziestu dniach - zgodnie z rodzinną tradycją przez cały Wielki Piątek i połowę Wielkiej Soboty(aż do momentu poświęcenia pokarmów) nic się nie jadło(zresztą identyczna tradycja związana jest z Środą Popielcową). A przecież spaliło się co nieco energii przemierzając kalwaryjskie dróżki. Nie myślcie sobie jednak, że ten pierwszy sobotni posiłek był nie wiadomo jak obfity - zaledwie kilka kwadracików śledzi i pół kromeczki chleba. Tym nie dało się najeść, ale żołądek miał co robić. Nie zabrakło okazji do wzajemnych serdecznych rozmów. Wydaje mi się, że wypoczęliśmy jako rodzina, że nabraliśmy sił do dalszego pędu życia. Cieszę się, że wprowadzono do naszego kalendarza święta, bo dzięki nim możemy zwolnić, zastanowić się nad pewnymi rzeczami. 

Znowu nawaliliśmy z ozdobami świątecznymi. Kiedy oglądałam dekoracje świąteczne na Waszych blogach, aż serce się rwało z żałości, że tym razem się nie udało. Ale przecież będzie jeszcze tyle świąt Wielkanocnych, tyle okazji na udekorowanie mojego skromnego mieszkania. Chociaż chyba najważniejsze w tym wszystkim jest to, aby wejść w święta z czystym sercem i sumieniem, pogodzonym ze wszystkimi dookoła. Bo co to za przyjemność siadać do świątecznego stołu z waśniami? Co to za przyjemność nie odzywać się do siebie przez cały ten czas? Czyż na tym polegają święta? Czyż tak powinny one wyglądać?

Oraz Grób Pański

Dodatkowo dla mnie bardzo ważne jest uczestniczenie w tych dniach w nabożeństwach i Mszach świętych. Wszak jestem wychowana jako chrześcijanka i nie powinnam o tym zapominać. Zwłaszcza od święta. Staram się też w miarę możliwości uczestniczyć w przygotowaniu liturgii. Np. poprzez wspomnianemu już wcześniej śpiewaniu w parafialnym chórze. Chwilowo schola ma wolne, ale można się było dołączyć, tak jak w ubiegłym roku, dołączyć do parafialnego zespołu młodzieżowego. Wymagało to oczywiście poświęcenie wolnego czasu, który i tak ma się mocno okrojony, na uczestnictwo w próbach, ale za to efekt końcowy był niesamowity. Dzisiaj mieliśmy powtórkę z rozrywki. I chyba też nie poszło nam najgorzej. Jedyną stratę jaką w tym wszystkim odnotowałam, to pęknięcie woskowej gromnicy, która upadła mi w Wielką Sobotę. Myślałam, że mi serce pęknie. Teraz kombinuję na wszystkie strony świata, żeby ją odreanimować. Co prawda internetowe porady na niewiele się zdaje, ale nie mogę się poddać. Za bardzo mi na niej zależy... Z drugiej jednak strony widać było kultywowanie odwiecznej tradycji przez moich znajomych - najpierw dziwne komentarze na temat gromnicy, ale jak już przyszła pora odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych, to połowa ludzi z chóru jęczała, że nie wiedziała, że trzeba przynieść świecę.

Trzymajcie się ciepło, cieszcie ze zmartwychwstania Pańskiego, celebrujcie każdą chwilę. I mimo wszystko nie przesadzajcie z jedzeniem i polewaniem się wodą. Ba, za to drugie grozi nawet kara grzywny do 500 złotych, więc chyba nie warto...

Cud tamtej nocy
Miał być dzień jak każdy inny,
po święcie Paschy
"Wybawię, Wyprowadzę, Ocalę, Oswobodzę"
wydobywało się z każdego żydowskiego domu.
A w jednej grocie za miastem,
gdzie trzy dni temu złożono złoczyńcę,
który okazał się potem Barankiem Najczystszym,
zatrzęsła się ziemia,
rozbłysło światło, 
niczym flesz aparatu fotograficznego.
I kamień sam się odsunął.
I pouciekali strażnicy,
zdziwieni tym cudem nad cudami.
A potem trzem kobietom ukazał się anioł,
z figlarnym uśmiechem powiedział:
"Nie szukajcie Go, bo On właśnie zmartwychwstał!"

K. P. Wielkanoc 2019