1073. Przedświątecznie

Trzecia świeca, różowa, zapalona na wielkim adwentowym wieńcu ustawionym przed ołtarzem w kościele przypominała o tym, że jeszcze tylko tydzień i na nowo powitamy nowo narodzonego Zbawiciela. Ogniki skakały to w górę, to w dół, starając się pokazać, który z nich jest najwyższy. Ewentualnie jeszcze mogły chcieć wskazać wiernym drogę do Najwyższego. Cisza panująca w świątyni pomagała się wyciszyć, a jednocześnie skupić myśli wokół tego, o czym za chwilę mieliśmy usłyszeć.

Niedziela Gaudete to od lat pierwszy dzień naszych parafialnych rekolekcji adwentowych. Jak dla mnie zawsze były one przygotowaniem duchowym do zbliżających się świąt. A że z reguły chodziło się na roraty, to siłą rzeczy się w nich uczestniczyło, nawet kiedy kościół dopiero co został wybudowany, a potem poszło się na studia. Teraz też w miarę możliwości staram się w nich uczestniczyć, chociaż, wiadomo, obowiązki nie zawsze na to pozwalają. W tym roku jednak powinno być inaczej. Są rzeczy, z których od czasu do czasu można zrezygnować, czyli np. trening. I tak jestem po trochu znowu przeziębiona, więc i tak bym się w tym tygodniu nie wybrała ani na lekko atletyczny, ani na pływacki. Rekolekcje prowadzi ksiądz, który już kiedyś posługiwał w naszej parafii. Zresztą środowisko inspektorii jest na tyle małe(chociaż obejmuje 1/4 Polski - nie wnikajmy w poprawność matematyczną :)), że raz wszyscy księża salezjanie są raczej znani, a dwa - każdy chociaż raz zawita do jednej z prowadzonych przez siebie placówek. Ksiądz T. był właściwie założycielem Oratorium jako formacji. Niestety, nie przynależałam wtedy do niego, ale to nie oznacza, że mnie nie pamięta. Zresztą zauważyłam, że właściwie wszyscy salezjanie posługujący w naszej parafii pamiętają mnie w większym, lub mniejszym stopniu. 

Po południu mieliśmy scholowy opłatek. Oczywiście, na styczeń zaplanowany jest taki ogromny, dla wszystkich grup wspólnotowych. Rok temu odbył się dzień przed moim wylotem do Panamy, więc w nim nie uczestniczyłam. W tym roku jednak postanowiliśmy wyłamać się od tego, przynajmniej częściowo, i przygotować własną wigilię, chociaż przed świętami. Niestety, miałam tak zabiegany tydzień, że nie zdołałam nic przygotować. Właściwie "uratowało" mnie to, że sklepy były otwarte i mogłam po prostu kupić coś słodkiego. Bo jednak tak głupio pójść z pustymi rękami. Na opłatku było całkiem przyjemnie, pomimo różnych dziwnych sytuacji w ciągu roku... Było, minęło, grunt to żyć dniem dzisiejszym, prawda? Na opłatku pojawił się ksiądz proboszcz, który przemówił ludzkim głosem, kleryk i ksiądz T.(ten od rekolekcji). Zagadką pozostawało gdzie w tym czasie podziewał się Boski Oski i ksiądz M., jednak bez nich też sobie poradziliśmy. Były życzenia i skromny poczęstunek. Nie, poczęstunek był nawet bogaty. Tylko ja przy mojej alergii nie wszystko mogę jeść. Ale ja przyzwyczaiłam się do tego. 

Wieczorem jeszcze była próba zespołu muzycznego(nie scholi) przed pasterką i wieczorem kolęd i pastorałek. Musiałam się ciut urwać z opłatka, chociaż w końcowym rozdaniu i tak mieliśmy ją na jadalni(gdzie jest o wiele cieplej niż w podziemiach Domu Młodzieżowego). W sumie to był pomysł kleryka K., więc chwała mu za to, bo oprócz ciepełka mieliśmy jeszcze resztki z scholowej Wigilii. Przy okazji dowiedziałam się, co śpiewamy na wieczorze. Bo kolędy na pasterkę są co roku jedne i te same. Pastorałki i piosenki świąteczne w gruncie rzeczy znane były już tydzień temu, ale ja z powodu opieszałości jednego z darczyńców nie dotarłam na próbę. Jedna nieobecność jest jednak dozwolona, więc nie jest źle. A te nowe utwory przypadły mi do gustu. Chociaż na próbie było ciężko z opanowaniem wszystkiego, zwłaszcza w kwestiach muzycznych, to wszyscy wiedzą, że ja wyuczę się wszystkiego na pamięć. Już teraz śpiewam sobie refreny pod nosem. Do 28 grudnia będę wszystko śpiewała z głowy. A dzisiaj żegnam się z Wami jedną z piosenek, które mamy śpiewać na owym koncercie. Czyż nie jest piękna?