1076. Gdzie jest nasze Betlejem? Nasze polskie Betlejem?

Kiedy rok temu zastanawiałam się nad tematem przewodnim wysłanych do niektórych z Was kartek świątecznych, przyszły mi na myśl słowa jednej z piosenek świątecznych, którą odkryłam całkiem przypadkowo. Co prawda już wcześniej widziałam ją w naszym świątecznym scholowym śpiewniku, jednak nigdy jej nie śpiewaliśmy(przynajmniej ja tego nie kojarzę). Potem jakoś o niej zapomniałam. Aż tu nagle któregoś dnia na nowo odkryłam ją na nowo poprzez popularny portal youtube. Usłyszałam ją i uświadomiłam sobie jakże słowa jej refrenu są prawdziwe:

Gdzie jest nasze Betlejem?

Nasze Polskie Betlejem?

Gdzie stajenka biedna i licha?

Gdzie kolęda święta i cicha?

Gdzie jest nasze Betlejem?

Nasze Polskie Betlejem?

Gdzie tu Mesjasz ma się pojawić?

Gdzie zbawienie ma nam objawić?

W dzisiejszym świecie coraz rzadziej zdarzają się domy i rodziny, w których w tym dniu najważniejsze jest to, że narodził się Zbawiciel. Pamiętam, że kilka lat temu(ok. 2011 roku) przeżywałam podczas adwentu, że tak mało dzieci naprawdę czeka na symboliczne przyjście Pana Jezusa, uczęszczając na roraty. Jeszcze bardziej ubolewałam nad tym, że wiele z nich chodziło na nie dla nagród czy też lepszej oceny z religii(a uwierzcie mi, im młodsze dziecko, tym bardziej szczere). Doszło do tego, że po przyjściu z jednego z nabożeństw rozryczałam się z bezsilności w poduszkę tak, że nawet mama nie mogła mnie uciszyć. Nie mogłam zrozumieć, że w tak małej ilości rodzin mówi się o tym, co najważniejsze w tych świętach, a tak dużo spłyca się i robi po to, aby po prostu odbębnić.

Współczesnymi świętami rządzi też pieniądz. Sklepy już od listopada biją po oczach świątecznymi  dekoracjami i promocjami, z głośników dobiega świąteczna muzyka. Promocje powoli wchodzą na miejsce tradycyjnego adwentu. A ludzie za nimi gonią, zamiast zwolnić na chwilę, przygotować się wewnętrznie na to, co ma się zdarzyć. Tutaj naprawdę nie musimy być wierzącymi ludźmi. Wystarczy, że będziemy dobrzy względem siebie wzajemnie. Naprawdę, na nic się zdadzą drogie prezenty pod choinką(chociaż Pan Jezus otrzymał skromne podarki od ubogich pastuszków), czy też wykwintne potrawy, kiedy w naszych sercach będzie pogarda względem innych, zwłaszcza najbliższych. Kiedy będziemy "obcy sobie i zgorzkniali, niby wielcy, a jak mali".  Kiedy w każdym z nas będzie żal, gorycz oraz gniew w codzienności, a wzajemne omijanie się stanie się naszym obyczajem. Wystarczy tak niewiele - nawet zwykły uśmiech względem drugiej osoby, dobre słowo, gest. A może przeprosiny i pojednanie na ten szczególny czas?

Tuż przed świętami zapytałam się dzieci z Oratorium, z czym im się kojarzy Boże Narodzenie. Jedni odpowiadali, że z prezentami, drudzy, że ze spotkaniem z rodziną, jeszcze inni, że z odpoczynkiem. Nikt nie powiedział, że z narodzeniem Syna Bożego. A to przecież to z nim przede wszystkim powinny się kojarzyć, szczególnie chrześcijanom.

Gdzie jest więc to nasze polskie Betlejem? Myślę, że odpowiedź znajdziemy w drugiej zwrotce piosenki:

"Gdy w tej ziemi się narodzi wreszcie Pan,

Może wtedy będzie ona domem nam?

Domem zgody i miłości,

Domem prawdy i radości -

Gdy w tej ziemi się narodzi wreszcie Pan.

Gdy dla Boga gotów będzie polski dom,

Gdy w kolędzie wybaczenia zabrzmi ton,

Może tutaj, między nami 

Cud się stanie nad cudami -

Może Bóg wybierze wtedy polski dom"

Bo tak naprawdę chodzi o to, żeby Bóg narodził się w sercu każdego z nas. A może tak się stać tylko wtedy, kiedy będzie ono naprawdę na to przygotowane. Nie poprzez panującą wokół komercję, krzyczącą "Kup mnie!". Boga nie da się kupić. Jego można jedynie przygarnąć w cichości swojego serca. I tego każdemu z Was życzę.