1123. Mam dla Was jedną radę na ten czas

Jednak zanim Wam ją przekażę chciałabym podziękować wszystkim tym, którzy pod ostatnim postem zostawili swój ślad. Jejku, nie spodziewałam się aż takiego odzewu. Każdy komentarz czytałam z wypiekami na twarzy. I szczerze powiedziawszy nie dowierzałam, że aż tak dużo ludzi weszło tutaj aby zarazić się wirusem pozytywnych myśli napisanych na podstawie książki Frankla. I pomyśleć, że przed napisaniem do większości z Was komentarza z zaproszeniem miałam wątpliwości, czy to wszystko ma sens. Dzisiaj, zobaczywszy to, co napisaliście pod notką już wiem: miało to sens. Cieszę się z każdej Waszej wypowiedzi, z każdego klikniętego przez Was "obserwuj". I mówię głośne i wyraźne: "DZIĘKUJĘ".

A jaka jest moja rada na najbliższy czas?

Nie chorujcie.

A na pewno nie w taki sposób, abyście musieli korzystać z pomocy lekarzy. Bo w tej kwestii jest mały dramat. Nie tylko dla nas, ale i dla nich. Bo z powodu pozamykanych przychodni zmuszeni jesteśmy w razie konieczności skorzystać z szpitalnej opieki medycznej.

Źle się zaczęłam czuć już dwa tygodnie temu. Na szczęście objawy za nic na świecie nie chciały wskazywać na słynnego wirusa na literę "K", co nie oznacza, że nie podejrzcewałam niczego poważnego. Przychodnia zamknięta na cztery spusty, na szczęście lekarze mieli dyżury telefoniczne. Po przedstawieniu symptomów diagnoza była raczej jednoznaczna. W zasadzie 2-3 razy do roku mam takie zapalenie, a jego pojawienie się w tym czy innym terminie jest ode mnie niezależne. Problem polega jednak na tym, że to zapalenie wywołuje kilka różnych szczepów bakterii, na które jest kilka osobnych antybiotyków (spokojnie, raczej nie zdarza się, aby bakterie atakowały razem, zazwyczaj robią to w pojedynkę, a co za tym idzie, do ich zwalczenia potrzebny jest tylko jeden rodzaj antybiotyków). A tak z rozmowy trudno wywnioskować, które mnie teraz zaatakowały. Lekarka zaryzykowała zapisanie mi antybiotyku o najszerszym spektrum działania, a w razie czego kazała udać się na szpitalny SOR, choćby żeby pobrali mi wymaz/ewentualnie gdybym się odwodniła. 

Leczę więc się przez kilka dni, ale tak jakby nie dość, że mi nic nie przechodzi, to jeszcze jakby mi było dobrze. Podejrzewając, że jednak nie trafili z antybiotykiem(o co nie mam do nikogo pretensji), postanowiłam udać się do szpitala. Zadzwoniłam do siostry, żeby mnie podwiozła, bo wiedziałam, że nie dojdę, a autobusem też nie chciałam ryzykować. Siostra podjechała samochodem i pojechałyśmy do szpitala.

Gdy weszłyśmy na izbę przyjęć zakręciło mi się aż w głowie. Bynajmniej nie z powodu jakiegoś zasłabnięcia, ale liczby osób na niej. Ok., sytuacja jest jaka jest, więc nie marudziłam. Razem z siostrą wypełniłyśmy papiery i rozpoczęło się nudne czekanie. Dobrze, że wzięłam z domu książkę, przynajmniej nie był to czas stracony. Kilka razy chciałam wysłać siostrę do domu, bez sensu było, aby ze mną siedziała, ona jednak nie dała się przekonać. Ludzi na izbie nie ubywało, a wręcz przeciwnie. Tempo przyjmowania też nie było specjalnie szybkie, ale z drugiej strony lekarzy też nie był cały komplet. W końcu nadszedł wieczór. Bez sensu było czekać dalej, zwłaszcza że na pewno nie przyjmowano po kolei, więc wróciłyśmy do domu.

Z rana znowu siostra pojechała ze mną do szpitala. Na szczęście dzisiaj było trochę lepiej niż wczoraj i zostałam przyjęta przed godziną 13:00(zawsze mogłam czekać kolejny dzień). Laboratorium działa jak działa, więc bez sensu było obciążać ich kolejnymi próbkami. Tak, wiem, to jest niby ich obowiązek, ale oni naprawdę mają teraz kociokwik w związku z wirusem w koronie. Zrobiono mi za to USG, aby zobaczyć jak daleko są posunięte zmiany zapalne. Tragedii jakiejś nie ma. Dostałam mocniejszy antybiotyk, dalej mam być na ścisłej diecie i pić hektolitry wody. A jakby za 5 dni nie było poprawy, to mam wykupić jeszcze jeden antybiotyk, który działa na jeszcze inne szczepy bakterii. I ogólnie usłyszałam, że najchętniej by mnie położył na oddziale, gdyby nie to, że wstrzymali wszystkie przyjęcia, poza zagrożeniem życia.

Wróciłam więc do domu z kolejnym antybiotykiem i czterema przeczytanymi książkami. I trochę bolącym kręgosłupem. Ale w sumie nie jest tak źle, mój przypadek nie jest jeszcze beznadziejny i chyba jeszcze nie umrę... Do lekarzy nie mam o nic pretensji - sytuacja jest podbramkowa, a oni dwoją się i troją, żeby wszystko było dobrze. I mam nadzieję, że tak będzie.

Trzymajcie się ciepło i unikajcie poważniejszych zachorowań.