1421. Nieoczekiwany zwrot akcji

Staram się, aby entuzjazm z formalnego potwierdzenia ukończenia studiów nie zawrócił mi w głowie. Tym bardziej, że jeszcze nie skończyłam mojej edukacyjnej ścieżki. Być może i mogłabym sobie odpuścić i nauki o rodzinie i pedagogikę, ale teraz dopiero czuję, że podążam właściwą drogą. Co nie oznacza, że nie mogę też wykorzystać wiadomości z turystyki, a nawet zarządzania czy administracji. Tak jak dotychczas staram się regularnie powtarzać materiał, uzupełniać notatki i przygotowywać do zajęć. Inaczej raczej nie wyrobiłabym ze wszystkim. A czasami wręcz wychodzi to na dobre.
Trzy tygodnie temu wykładowca z pedagogiki resocjalizacyjnej zapowiedział nam na przyszły tydzień (13 kwietnia) kolokwium zaliczeniowe(akurat kończą nam się już zupełnie te zajęcia, ale za to zaczynają kolejne). Od początku byłam sceptyczna co do takiego rozwiązania, bo po tylu latach studiowania wiem, że w ostatnim dniu przed świętami zdarzają się godziny rektorskie. No, ale ja akurat "mam najwięcej do gadania". W każdym razie w ten poniedziałek moje przypuszczenia okazały się słuszne - do publicznej wiadomości podano informację, że w środę 13 kwietnia ogłasza się godziny rektorskie...
I tu pojawił się problem odnośnie kolokwium zaliczeniowego. W zasadzie wszyscy mieliśmy nadzieję, że na środowych zajęciach znajdziemy jakiś nowy, dogodny termin jego napisania. Wszak, jakby nie patrząc, mieliśmy jeszcze jeden temat do zrealizowania. 

Przed wyjściem z domu do plecaka włożyłam jeszcze bazę pod farby oraz laptopa. Na ćwiczeniach z pedagogiki resocjalizacyjnej mieliśmy bowiem poznać technikę malowania "dziesięcioma palcami" oraz robić notatki z zaobserwowanych zachowań grupy malującej. Oczywiście, na upadłego mogłam robić te notatki ręcznie, ale na laptopie zdecydowanie jest mi lepiej i, nie czarujmy się, szybciej.

Przejazd do Katowic spędziłam tradycyjnie już na czytaniu książki(tym razem jedną z pozycji obowiązkowych na przedmiot zowiący się polityka społeczna). Czas szybko mijał i w niecałą godzinę dotarłam na uczelnię.

Tam, niemal zaraz przy wejściu, natchnęłam się na koleżankę z roku, która mi oznajmiła, że... za kilka minut mamy kolokwium zaliczeniowe z pedagogiki resocjalizacyjnej. Serio? - przemknęło mi przez myśl. Mina musiała mi zrzednąć, ponieważ niemal natychmiast dodała, że możemy mieć notatki i że oni sami dowiedzieli się o wszystkim chwilę wcześniej. Szczęście w nieszczęściu, że tydzień temu zmobilizowałam się na tyle, że w domu zrobiłam notatki z dwóch ostatnich wykładów, które miałam nagrane na dyktafon. Nie chciało mi się co prawda siedzieć z nimi po nocach, miałam ochotę wszystko rzucić, ale w ostateczności wyszło mi to na dobre. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Nie miałam jedynie pierwszego wykładu, pech chciał, że broniłam wtedy licencjatu z turystyki religijnej. Ktoś wrzucił notatki na grupę na messengerze, no ale ja nie miałam internetu, a i na uczelni nie ma sieci wi-fi. Na szczęście z pomocą pospieszyła mi realna grupa, gdzie jedna dobra dusza udostępniła mi swoją sieć. Nawet nie przypuszczałam, jak bardzo mi się to przyda. 

Na początku zajęć prowadzący kazał nam się rozsiąść i rozdał kartki z czterema pytaniami otwartymi. Pierwsze dotyczyło własnej definicji niedostosowania społecznego w oparciu o jedną z czterech definicji wg Lesława Pytki, drugie własnej definicji resocjalizacji inspirowanej dotychczasowymi wyjaśnieniami tego pojęcia, trzecie cechy wychowawcy resocjalizacyjnego wraz z uzasadnieniem, zaś czwarte przykładowe cele resocjalizacji wraz z ich opisem. Nieśmiało rozejrzałam się dookoła, niemal wszyscy wertowali swoje komórki lub laptopy. Poczułam się ośmielona i otworzyłam i mój laptop. Niby coś tam kojarzyłam, ale wolałam się upewnić(w zasadzie tylko drugiej odpowiedzi nie byłam pewna), a skoro można było korzystać... 

Coś tam zaczęłam skrobać na kartce. Ogólnie powinnam zgłosić prowadzącemu, że mam zgodę na pisanie kolokwiów na laptopie, względnie odpowiadanie ustne, ale wszystko się działo zbyt szybko i niespodziewanie. Jakież więc było moje zdziwienie, kiedy wykładowca sam wyszedł z inicjatywą i ni stąd, ni zowąd doszedł do mnie jego głos:

 - Jak pani woli, pani Karolino, to może to kolokwium napisać na laptopie i mi przesłać.

Serio? - jeszcze raz przebiegło mi przez głowę. Niepewnie spojrzałam na mężczyznę.

 - Pan Profesor to do mnie mówi - mimo wszystko wolałam się upewnić.

 - Tak - potwierdził. No dobrze, skoro sam wpadł na to, że ręcznie dużo mu nie napiszę(nawet w 1,5 godziny), to żal nie skorzystać z okazji. Uwierzcie mi, nie wszyscy są tacy domyślni i wspaniałomyślni. I tutaj nie chodzi o to, że wolno piszę ręcznie(szczęście, że w ogóle tak piszę), bo wolno myślę, tylko dlatego, że atetoza nie pozwala mi na skoordynowanie ruchów.

W ostateczności zdążyłam i napisać i wysłać kolokwium wykładowcy na czas. Trochę mnie poniosło w dwóch ostatnich pytaniach, ale z drugiej strony pisząc ręcznie raczej bym się tak nie rozpisała. Nawet profesor zwrócił uwagę na moje odpowiedzi. Jednak nie to jest najważniejsze. Najważniejsze jest to, że wszyscy zdali - jedni lepiej, inni gorzej, ale nikt nie ma poprawki. Nawet nie wiecie jak z tego się cieszę, bo po cichu kibicowałam im wszystkim. Same notatki nie na wiele mi się zdały, bo tak jak pisałam, wcześniej już zaczęłam się wszystkiego uczyć i powtarzać. Jedynie w tym drugim pytaniu się nimi podparłam(akurat po wczorajszych zajęciach miałam poprosić grupę o pożyczenie mi ich).

Sam Profesor jest zatrudniony w Instytucie Pedagogiki, więc mam nadzieję, że jeszcze go spotkam.

A po tym co straszne i stresujące, przyszedł czas na relaks podczas ćwiczeń i malowania dziesięcioma palcami na nich(chociaż ja tam używałam najwyżej siedmiu).

A tu już nasza grupa z nauk o rodzinie podczas ostatnich ćwiczeń z pedagogiki resocjalizacyjnej*

Trzymajcie się ciepło!

* Ten krzyż na ścianie może razić, ale uwierzcie mi są na Wydziale Teologicznym i osoby innego wyznania, i ateiści i jak dotąd żaden z nich nie miał co do nich żadnego "ale"(a wiszą one w każdej sali)