1422. Pierwszy Bieg Hazoka za nami

Tak jakoś związałam się z siemianowickim MK Teamem, że z prawdziwą przyjemnością rekrutuję się na organizowane przez nich imprezy biegowe jako wolontariusz(a czasami i jako uczestnik biegu, jak to miało miejsce podczas ostatnich VIII Hercklekotów). Na początku robiłam to z drobnym niepokojem, bo przecież nigdy nie ukrywałam mojej, hmmm, oryginalności(jasne, mogłabym napisać inności, ale oryginalność ciekawiej brzmi) i zdawałam sobie sprawę z tego, że będę musiała udowadniać, że mogę pomagać w większości funkcji na takim biegu bez względu na moje ograniczenia. Teraz wysyłam formularze zgłoszeniowe już z większą pewnością, że uda mi się zakwalifikować. I tak się dzieje - jeszcze mnie ani razu nie odrzucili.

źródło zdjęcia

Kiedy zaczęto mówić o zupełnie nowym biegu w ramach tegorocznego biegowego Grand Prix, wypatrywałam formularza rejestracji wolontariuszy chętnych do pomocy w nim. Niestety, jak na złość go nie było. Myślałam, że naprawdę nie potrzebują nas, kiedy na grupie na fb pojawiła się informacja, że chętni mogą się zgłaszać, poprzez wysłanie meila do żony prezesa(tego samego, co biegł ze mną ostatnio). Jak myślicie co zrobił Lolek w środę, trzy dni przed biegiem, o godzinie 22:32? Brawo dla tych, co obstawili, że napisał wiadomość i wysłał ją pod wskazany adres. Chwilę później dostałam potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia. Czyli już wiedziałam jak będzie przebiegało moje sobotnie przedpołudnie. 

W piątek jeszcze zastanawiałam się, czy skorzystać z lutowego zaproszenia mojego promotora pracy licencjackiej z turystyki religijnej na Niedzielę Palmową spędzoną na Groniu Pawła II, gdzie miał Mszę świętą. Jednak zważając na to, że gmina usunęła wszystkie połączenia komunikacyjne na wieś, to w ostateczności z tego zrezygnowałam. Mówi się trudno. W takich chwilach tylko żałuję, że te 13 lat temu posłuchałam się mamy i nie poszłam na prawo jazdy. Ile było by prościej, zwłaszcza w czasach pandemii. Ale jak się słucha innych to tak to już jest.

Podczas piątkowej Drogi Krzyżowej ponownie schola miała rozważania. I chociaż dostałam jedną stację, to jakoś tak zrobiło mi się przykro. Ja naprawdę musiałam cierpliwie czekać na swój przydział na czytania wręcz latami i jeszcze potem słuchać, że muszę się pogodzić z tym, że inni mają częściej wszystko ode mnie bo są młodsi. Tymczasem teraz wystarczy być dwa tygodnie, aby dostać coś do przeczytania. Ech, sprawiedliwość... Tylko dlaczego z tego powodu czuję się gorsza od innych?

Na harmonogramie niby jest napisane,
że Biuro Zawodów pracuje do 14:30, 
w rzeczywistości jednak działamy do
samego startu biegu(źródło zdjęcia)

Nazajutrz jednak cały gorszy humor mi minął wraz z pojawieniem się na siemianowickiej Rzęsie. Już z daleka widziałam, jak macha mi Żona Prezesa na powitanie. Po krótkim przywitaniu poszłam do Biura Zawodów, gdzie już zostałam prawie do końca. Niemal od razu jego kierownik zapytał mnie, czy teraz też biorę udział w biegu. No niestety, wtedy kiedy były zapisy jeszcze "jechałam do babci na Niedzielę Palmową"(babcia mieszka jakieś 3 km. poniżej Leskowca i Gronia Jana Pawła II), a bieg na 5 km startował dopiero o 15:00. Wedle moich pierwotnych planów z zawodów miałam się urwać gdzieś o 12, jechać do Katowic, z Katowic do Krakowa, z Krakowa do Wadowic, a w Wadowicach już ktoś od babci musiałby mnie odebrać. No, ale dzień wcześniej się rozmyśliłam, a wtedy już było za późno na wszelkie zapisy.

Biuro Zawodów funkcjonowało od 8:00 do ostatniego biegu, czyli do godziny 15:00(a nawet ciut dłużej, bo często zdarza się tak, że zawodnicy odbierają pakiety po starcie danego biegu, a potem gonią innych. Najpierw wydawałam pakiety z biegu na 10 km, a potem na biegi dla dzieci. A jeszcze na koniec poszłam rozdawać medale zawodnikom z biegu na 5 km.

Poranek był zimny i wietrzny, w dodatku teren zawodów był podmokły. W pewnym momencie zaczął padać deszcz, a nawet grad. Na szczęście pogoda oszczędziła atrakcji podczas samych biegów i obyły się one bez większych niespodzianek(chociaż momentami na trasie było dość ślisko). Akurat tym razem nasze stanowisko było tak ustawione, że mogliśmy podziwiać finiszujących biegaczy od strony stawu. Zresztą nie tylko zawodników, tych dużych i tych małych, bo biegi dla dzieci odbywały się wokół jednego ze zbiorników wodnych (a może to był jeden zbiornik, tylko przedzielony pomostem?), ale też uczestników zabawy polegającej na zebraniu jak największej liczby czekoladowych jajeczek poukrywanych na terenie kompleksu. Najlepsza rodzina znalazła ich aż 169(albo 163, bo ktoś z organizatorów miał co do tego wątpliwości).

Swoją misję skończyłam przed godziną 16:00. Jeszcze tylko oddałam kamizelkę, za co dostałam pakiet wolontariusza oraz certyfikat wolontariusza. Tym razem w pakiecie znalazł się worek, butelka z napojem, czekolada, opaska sportowa na głowę oraz identyfikator, że faktycznie byłam wolontariuszem na biegu.

Schowałam to do mojego plecaka i udałam się na przystanek autobusowy. Okolica do biegania urocza, ale dostanie się tam komunikacją miejską jest trochę skomplikowane. Na szczęście jest jeden autobus, który zatrzymuje się na tamtejszym przystanku, a także na "moim" przystanku. I nawet nadjechał w niedługim czasie. Tylko trzeba się pilnować, bo tamten przystanek jest na żądanie i jeżeli człowiek się zagapi, to autobus może nie zjechać w zatoczkę.

Bieg Hazoka może brzmieć dla większości z Was tajemniczo. Hazok to z gwary śląskiej zajączek, jeden z symboli świąt Wielkiej Nocy. Z jednej strony symbol pogański, ale z drugiej istnieje chrześcijańska legenda wedle której zające były pierwszymi istotami, które zobaczyły zmartwychwstałego Pana. 

Chyba najbardziej znany Hazok na świecie(źródło zdjęcia)