1425. Aby święta mieli choć trochę radosne...

Ostatnio jakoś mało mnie w sieci. Ale za dużo spraw się nazbierało. Wiecie - studia, praca, wolontariat w punkcie recepcyjnym dla uchodźców z Ukrainy, treningi... Czasami brakuje czasu na przyjemności, chociaż staram się, aby nie zabrakło go na odpoczynek i wypoczynek. Ten dłuższy, tygodniowy (prawdopodobnie), przyjdzie w ciągu najbliższych 6 tygodni. Ale na razie o tym cicho sza, żeby nie zapeszyć.
W tym roku wyznawcy prawosławia i grekokatolicy obchodzą swoją Wielkanoc tydzień po katolickich i protestanckich świętach Wielkanocnych oraz żydowskim święcie Paschy obchodzonym na pamiątkę wyprowadzenia Narodu Wybranego z Ziemi Egipskiej w stronę Ziemi Kanaan(swoją drogą tej fragment z Księgi Wyjścia jest jednym z moich ulubionych). Wynika to z różnic między używanym przez nich kalendarzem juliańskim, a naszym - gregoriańskim. Dla wielu z nich, uchodźców z ogarniętej wojny Ukrainy, z pewnością będą zupełnie inne niż dotychczas. Z dala od domu, w nieznanym miejscu, niejednokrotnie rozłączeni z najbliższymi(chociażby z mężami). Dlatego wiele miast wyszło z inicjatywą zorganizowania "śniadań wielkanocnych", będących nie tylko okazją dla świętowania, ale i integracji z lokalną społecznością. 
Kiedy zobaczyłam informację, że potrzebują wolontariuszy do "wielkanocnego śniadania" organizowanego w Katowicach przez fundację "Wolne miejsce", nie wahałam się ani chwili z wysłaniem swojego zgłoszenia. Ja wiem, że dużo nie zdziałam, wychodzę jednak z założenia, że każda pomoc, nawet tyci-tyci, jest przydatna. Już na drugi dzień dostałam odpowiedź zwrotną, że jak najbardziej mogę przyjść. Co prawda dzielnica Ligota, w której odbywało się śniadanie, w dalszym ciągu brzmi dla mnie kosmicznie i przerażająco, i znam ją głównie ze szpitala z oddziałem neurologii dziecięcej, no, ale...
Z drugiej strony już samo dostanie się tam stanowiło nie lada wyzwanie. Oczywiście, dzień wcześniej sprawdziłam co tam jedzie. Nie wpadłam jednak na to, że na trasie upatrzonego autobusu będą dwa tak samo brzmiące nazwy przystanków, na obydwóch krańcach kursu. Jak myślicie na którym wysiadłam? Na szczęście obok był tramwaj - przynajmniej była szansa, że nie wywiezie mnie nie wiadomo gdzie. Tym sposobem dojechałam pod dworzec PKP. Wczoraj analizując mapę widziałam w okolicy akademików(gdzie było owo spotkanie) stację kolejową, więc zdecydowałam się spróbować dostać się tą drogą. Po jakiś 8 minutach byłam prawie na miejscu.
Piszę "prawie", bo jeszcze musiałam dojść na te nieszczęsne akademiki. Najpierw poszłam w zupełnie innym kierunku. Po drodze weszłam do "owada", kupić sobie pierwszego w tym roku loda. Wodnego, rzecz jasna, bo tych mlecznych niestety nie toleruję. Przy kasie przede mną stał może z 8-mio letni chłopiec, któremu zabrakło 2 zł do zakupów. Aż mi się go żal zrobiło i mu dorzuciłam tą kwotą. Dla mnie to niewiele, a on będzie miał mleko i bułki. Dopiero po zakupach "wskoczyłam" na właściwe tory i w miarę szybko dotarłam na wskazane miejsce.

Te jajka były pierwszą rzeczą, jaka rzucała się w oczy po dotarciu na miejsce. Zostały na nich napisane życzenia, a po wszystkim zawieziono je do Medyki na znak jedności pomiędzy narodami.

Na miejscu odnalazłam organizatora i zakomunikowałam mu moją obecność. A potem sama wkręciłam się do kuchni, gdzie wydawałam jedzenie, a także pilnowałam, aby nie brali zbyt wielu kawałków pasky(ukraińskiej paschy).

To ciasto to właśnie ukraińska paska. Trochę przypomina keks, jednak jest bardziej wyrazista w smaku

Dla gości przygotowano też m.in. cały gar żurku

A na to zdjęcie to nawet ja się załapałam...

Według obliczeń w spotkaniu wzięło udział ok. 1000 osób, w przeważającej liczbie Ukraińców. Jak można się domyśleć, wszystkie potrawy można było skosztować za darmo, co jeszcze bardzie mogło pomogło zintegrować się ze społecznością. Dodatkowo najmłodsi uczestnicy spotkania dostały torby z drobnymi upominkami, co wywołało uśmiechy na niejednej twarzyczce. 

Frekwencja dopisała

Podarki dla najmłodszych

Z powrotem wróciłam najpierw pociągiem, a następnie autobusem. Na szczęście obyło się bez przygód. Po powrocie do domu wzięłam się za... malowanie. Domyślacie się może, co będzie przedstawiać(przynajmniej w moim zamyśle) ten obrazek? Nie jest on dokończony(jeszcze), jednak jak pokazałam go sąsiadce, dosyć szybko wpadła, o co chodzi. Od razu tłumaczę, że to żółto-czerwone i czerwone to ogień(nie licząc końskich ogonów i grzyw), a temu brązowemu na kółkach brakuje jeszcze jednej rzeczy. Ktoś ma jakiś pomysł?