Książka do psychopatologii leżąca na moim miejscu do nauki przypomina mi, że już za parę dni rozpocznie się kolejny rok akademicki. Wakacje poświęciłam na zrobienie sobie z niej skryptu. Wszak potem mogę mieć problem z przebrnięciem przez ponad 700-stronicowe tomisko. A to przecież tylko jedna z lektur obowiązkowych czekających na mnie w zbliżającym się semestrze. Na szczęście nie jest to moje pierwsze zderzenie z tą książką - we fragmentach czytałam ją już podczas studiów w Krakowie. Wtedy była dla mnie ledwie do przebrnięcia. Dlatego teraz postanowiłam iść na łatwiznę i samemu ją opracować. I chociaż trudno mi znaleźć na to tyle czasu ile bym chciała(w ten weekend pomagam przy organizacji Silesii Maratony - najpierw w biurze zawodów, a jutro od 5:30 na depozycie), to jednak posuwam się w moim zamierzeniu.
Zresztą w wakacje postarałam się o uzupełnienie moich notatek z wykładów o brakujące czy też interesujące informacje. Nie wiem, może i jestem dziwna, niedzisiejsza etc., ale chcę się na tych studiach czegoś nauczyć, coś z nich wynieść, tak po prostu. I może dla kogoś wydawać się, że co to są takie Nauki o Rodzinie, czy też Pedagogika. Może dla kogoś to nic nie znaczące studia, dla mnie to jednak pasja i multum informacji, które już dzisiaj wykorzystuję w pracy w świetlicy środowiskowej. A co to jest pasja życia? Pozwólcie, że odpowiem Wam niedawno ułożonym wierszem:
Pasja życia
I chociaż będą mówić,
że to, co robisz
jest zupełnie bezsensu.
I chociaż będą cię omijać
bardzo szerokim łukiem
zdając się nie zauważać.
Rób to!
To nie oni mają mieć satysfakcję
ze swojej ignorancji.
Ale Ty, z tego co lubisz robić
najbardziej w wolnym czasie.
To Twoja pasja życia,
pielęgnuj ją -
bo nikt inny tego za Ciebie nie zrobi.
Miejmy pasję życia, ale nie zapominajmy też chwalić i wspierać innych w ich pasjach życia. I tu nie chodzi o początkowy zachwyt nad czyjąś osobistością, a potem odstawieniem jej do kąta. Raczej o okazanie od czasu do czasu wsparcia, pocieszenie, doradzenie, a jak trzeba to i opierniczenie.
Pozdrawiam Was ciepło, chociaż za oknem plucha.
Podoba mi się wiersz i przesłanie. Ja bym dodała, robić to co lubisz jeśli tylko nie krzywdzi to innych.
OdpowiedzUsuńDziękuję. To prawda, nie należy swoim działaniem szkodzić innym, ale to dla mnie rozumie się samo przez się. Pozdrawiam
UsuńO, nareszcie ciekawy przedmiot!
OdpowiedzUsuńA co do życiowych pasji - podoba mi się, żeś pokrewna dusza i piszesz wiersze :-)
Nie wiem, czy taki ciekawy. Na razie to dla mnie abstrakcja. Lubię pisać wiersze i cieszę się, że są osoby, które to doceniają. Pozdrawiam
UsuńWiersz cudowny, oczywiście zgadzam się z Tobą aby wynieść z studiów dużo wiadomości, studiować dla idei to nie ma sensu. Udanego kolejnego roku akademickiego życzę. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńDziękuję Uleńko. Cieszę się, że mój skromny wiersz Ci się podoba. Teraz studia niestety nie są już prestiżem, dlatego to nie papierek, ale zdobyta wiedza, przyda mi się w przyszłości. Pozdrawiam
UsuńBardzo mądry wiersz ! Zawsze trzeba pielęgnować i rozwijać swoją pasję ! Bez tego nie można ruszyć do przodu. Pozdrawiam serdecznie :))
OdpowiedzUsuńWitaj Ulu. Miło mi czytać Twoje słowa. Och, jakie byłoby nasze życie bez pasji... Pozdrawiam
UsuńWiersz jak najbardziej pasuje do sytuacji! Trzymam kciuki, aby Nauka nie była tylko obowiązkiem, lecz pasją!
OdpowiedzUsuńSerdeczności podsyłam!
Dziękuję. I cieszę się, że wiersz Ci się podoba. To dla mnie najpiękniejsza recenzja. Pozdrawiam
UsuńTak się składa, że w pracy stoję na czele kilkuosobowej grupy osób i dobre słowo lub pochwała działają cuda i są najsilniejszą motywacją do dobrej pracy. A to jak się zmienia czyjaś twarz po usłyszeniu dobrych słów jest dla mnie jednym z najpiękniejszych widoków w pracy 😊. Jeśli zaś chodzi o pasje to są w życiu szalenie ważne, trzeba je mieć i pielęgnować. Pięknego weekendu.
OdpowiedzUsuńDobre słowo, uśmiech, zauważenie drugiej osoby może sprawić, że po prostu będzie jej się chciało działać dalej. Szkoda, że tak często o tym zapominamy, zwłaszcza kiedy sami osiągniemy sukces. Pozdrawiam
UsuńBardzo podoba mi się wiersz:)))dla mnie pasja życia to robić to co w duszy gra,nie robiąc krzywdy innym:))))Pozdrawiam serdecznie:)))
OdpowiedzUsuńChyba każdy podobnie postrzega pasję życia. Pozdrawiam
UsuńKochana, bardzo podoba mi się Twój wiersz i Twoja pasja życia.
OdpowiedzUsuńDziękuję Gosiu. Pozdrawiam serdecznie
UsuńUczenie się czegoś, co jest pasją, to od razu więcej motywacji. :)
OdpowiedzUsuńA jeśli chodzi o wspieranie, to dla mnie najgorsze jest pytanie "a po co ci to?"... i przez takie podejście wolałam nieco rozluźnić jedną bliska znajomość.
Oj, nawet nie wiesz ile razy słyszałam to "a po co ci to?". No może chociażby po to, aby więcej wiedzieć. Nie umiem uczyć się czegoś, co nie jest w obrębie moich pasji. Pozdrawiam serdecznie
UsuńWszystkiego dobrego Ci życzę, wszak już październik. Niech nauka płynie do Ciebie z taką łatwością jak woda w strumyku :))) Trzymam kciuki za ten rok :)
OdpowiedzUsuńDziękuję. Mam nadzieję, że i tym razem nauka będzie dla mnie radością. Pozdrawiam serdecznie
UsuńPodziwiam Twoją sumienność przy opracowaniu tomiszcza! A pasja życia jest konieczna do prawdziwego życia.
OdpowiedzUsuńDziękuję. Staram się znaleźć na to czas. Pozdrawiam
Usuń
OdpowiedzUsuńOd kiedy jestem stypendystką Zus-u pasji mam mnóstwo i czas na ich realizację, jestem wolnym i zadowolonym człowiekiem.
Karolinko, życzę Ci powodzenia w nowym roku akademickim i jestem pewna, że świetnie dasz sobie radę.
Życzę miłego tygodnia.:))
Też mam wiele pasji i zainteresowań. Niestety nie zawsze mam możliwość je realizować. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za życzenia
UsuńWiesz co znam to niejako z autopsji . Moja córka choć pedagogika specjalna byłe na końcu jej listy jak zdawała na studia , o dziwo tylko tam sie dostała. Teraz po latach widzę że to jest jej pasja i właściwy człowiek na właściwym miejscu i choć to dziś dorosła osoba ( ma 35 lat) nadal się dokształca. I wcale się nie dziwię że praca z świetlicy środowiskowej i studia to Twoja pasja. Człowiek bez pasji jest nic nie wart!! i cieszę się razem z Tobą że takową masz. Jednocześnie podziwiam Cię z taką determinacją dążysz do osiągnięcia celu!! Tak trzymaj Karolinko, powodzenia!!
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Czymże byłoby nasze życie bez pasji. Byłoby ono o wiele bardziej uboższe. Pozdrawiam serdecznie
UsuńPodziwiam wszystkich ludzi z pasją, są niezwykle ciekawi i inspirują innych do działania!
OdpowiedzUsuńjotka
A czasami wręcz potrafią zarazić swoją pasją drugą osobę. Pozdrawiam
Usuńpiękny wiersz!
OdpowiedzUsuńhttps://okularnicawkapciach.wordpress.com/
Dziękuję bardzo, Kochana. Pozdrawiam serdecznie
UsuńPasje, zainteresowania w życiu są bardzo ważne.
OdpowiedzUsuńNie tylko zajmują wolny czas, poprawiają nastrój, ale uczą oraz sprawdzają nasze umiejętności.
Mam i nie wyobrażam sobie bez nich żyć, a jakie? znasz już z bloga.
Serdeczności zostawiam moc kochana!
Tak, znam. Pozdrawiam serdecznie
UsuńSkończyłam filozofię, a pracuję... Jako kadrowa. Mało porywający zawód, chociaż przyznam, że ostatni rok i Nowy Ład zapewniły mi więcej emocji niż wielokrotnie nowelizowany kodeks pracy przez ostatnie dziesięć lat. I chociaż prowadze sobie te moje kartoteki, teczki, akta, to serce wciąż się rwie w stronę w stronę poszukiwań. Tak sobie czasami marzę, że chciałabym zostać terapeutą albo chociaż psychologiem. Amatorsko i na własną rękę czytam, studiuję, notuję, obserwuję. Dyplomu z tego nie będzie, ale mój głos życia zostaje zaspokojony w tym obszarze :) Psychopatologia to kawał ciężkiej cegły, ale wszystko da się przeżyć! :D
OdpowiedzUsuńW zasadzie to mało osób w dzisiejszych czasach wykonuje wyuczony zawód. Przynajmniej tak wynika z moich obserwacji. Podziwiam za zainteresowania psychologiczne. Mnie do nich wciąż bardzo daleko. Pozdrawiam serdecznie
Usuń