1480. Od biura zawodów do depozytu

Przełom września i października to nie tylko moment, kiedy jesień nieśmiało puka do drzwi. To też czas, kiedy organizowany jest największy bieg maratoński (i nie tylko) w moich regionach - Silesia Marathon. Już po raz 14 miłośnicy biegów ulicznych zjechali z całej Polski tylko po to, aby w niedzielny ranek 2 października ruszyć trasą wiodącą przez Chorzów, Katowice, Siemianowice Śląskie oraz Mysłowice, aby w końcu finiszować na słynnym Stadionie Śląskim. 

Przy organizacji tak dużej imprezy potrzebny jest cały sztab wolontariuszy. Jak się pewnie domyślacie, w ich gronie znalazłam się także i ja. To już mój czwarty raz na tej konkretnej imprezie. Różnica pomiędzy tą, a poprzednimi edycjami polegała jednak na tym, że w minionych latach byłam albo na depozycie, albo w biurze zawodów, a w tym roku byłam i tutaj, i tutaj, co wymagało niejako samodyscypliny.

W niedzielę poprzedzającą bieg (25 września) wszyscy wolontariusze mieli szkolenie na Stadionie Śląskim. Niestety, nieudało mi się na nie dotrzeć z powodu wolontariatu na Maratonie Trzech Jezior, który odbywał się w tym samym czasie. Na szczęście topografię Stadionu znam dosyć dobrze, a i samą podpisaną umowę wolontariacką można było donieść w dniu rozpoczęcia wolontariatu.

A ten rozpoczynał się dla mnie w środowego wieczoru(chyba, że godzina 18:30 podlega jeszcze pod popołudnie) od pakowania pakietów startowych dla zawodników(informatory wrzucaliśmy do worków, a do tego jeszcze były koszulki i buffy, które już dobierało się z kartonów wedle rozmiarów). Z jednej strony może niewiele pomogłam, ale z drugiej, jak to mówi pani Barbórka, to zawsze jest ten jeden pakiet mniej do spakowania. Przy okazji jeszcze przygotowaliśmy sobie stanowiska pracy.

Czwartek, piątek i sobota to praca w biurze zawodów. W czwartek i w piątek siedziałam w nim od ok. 18:30 do 20:00, w sobotę cały dzień. No, może przesadziłam, bo urwałam się z niego o 18:00(dwie godziny przed oficjalnym końcem), czyli po 9 godzinach pracy. Z drugiej stronu, gdybym się wcześniej nie zwolniła, to nie wiem czy bym wstała w niedzielę o 3 nad ranem, żeby zdążyć na zbiórkę o 5:30. Praca biura zawodów polegała na wydawaniu zawodnikom pakietów startowych na podstawie kodów QR, względnie jeżeli osoba odbierała pakiet dla siebie, można było jej go wydać na podstawie nazwiska. Po dwóch edycjach organizowanych w czasach pandemii, kiedy ilość startujących była ograniczona, przeżyliśmy prawdziwy ich nalot. Z 5100 pakietów (dajmy sobie spokój z cyfrą jedności, której nie zapamiętałam), nieodebranych zostało ok. 10%, co mieści się w średniej statystycznej.

Odbiór pakietów to cały proces technologiczny. Pomagały nam w tym smartfony, które sczytywały kody i pokazywały nam podstawowe informacje o zawodniku. Jeszcze rok temu byłam przekonana, że za nic na świecie nie dam rady obsłużyć klienta i tylko biegałam pomiędzy stanowiskiem, a pudłami z numerami startowymi i koszulkami. W tym roku było podobnie przez 2,5 dnia. W sobotę się przemogłam i postanowiłam spróbować zeskanować kod QR. Oczywiście pierwsze co zrobiłam to wyszłam z aplikacji (brawo ja!), ale potem szło mi coraz lepiej. I chociaż z początku ręce dygotały mi niemiłosiernie (nie wiem, czy to z powodu zdenerwowania, czy też atetozy), ale w końcu obsłużyłam kilkanaście klientów. Dużo też dała mi ich cierpliwość i wyrozumiałość, że nie pospieszali, a nawet wspierali.

Skład biura zawodów(jeszcze przed rozpoczęciem pracy)

Niedziela była chyba najtrudniejszym dla mnie dniem, bo wiązała się z koniecznością opuszczenia ciepłego łóżka już o 3 rano. Aż Pusia popatrzyła na mnie z politowaniem. No dobrze, ale innego wyjścia nie było, skoro miałam zdążyć na zbiórkę wolontariuszy depozytu o 5:30. Jedyny autobus do Katowic, który mi pasował był o 4:05, a potem jeszcze musiałam się przesiąść na tramwaj. Na szczęście to nie pierwszy raz i na pewno nie ostatni. Na miejscy przeprowadzono z nami krótkie szkolenie stanowiskowe i rozdzielono pomiędzy poszczególne bramy stadionowe. Przy bramach powieszone były numerki, wedle których zawodnicy mogli zostawiać swoje rzeczy. Potem trzeba było poukładać te rzeczy numeracyjnie, a po skończonym biegu wydawać na podstawie numerka startowego. 

Skład depozytu

Na początku było dosyć spokojnie, ponieważ swoje rzeczy zdawali ultramaratończycy, potem maratończycy, a na końcu półmaratończycy. Ja akurat zostałam przydzielona do grupy obsługujących półmaratończyków. Ogólnie było całkiem nie najgorzej, nie licząc tego, że wiało jak nie wiem co (aż się zastanawiałam, czy nazajutrz pójdę chora na zajęcia na uczelni, czy też nie, na szczęście nic mi nie było) oraz że większość ludzi do ostatniej chwili czekała na oddanie swoich rzeczy. Niby ich rozumiem, bo tego ranka było dosyć chłodno, a każdy chciał jak najdłużej zachować rozgrzane mięśnie. Ale niech oni zrozumieją także i nas, że jak podejdzie na stanowisko naraz 10 ludzi, to fizycznie nie da się ich obsłużyć w tym samym momencie. 

Po wystartowaniu ostatnich biegaczy mieliśmy około 1,5 godziny na uporządkowanie rzeczy (na końcu rzucało się je już gdzie popadnie) oraz na odpoczynek. Bo wraz z pojawianiem się kolejnych zawodników na mecie rosła możliwość, że lada moment ktoś przyjdzie odebrać swoje rzeczy.

Depozyt działał do 15:00, jednak znacznie szybciej udało nam się wydać wszystkie rzeczy. W rzeczywistości byliśmy więc wolni o godzinę szybciej. Jeszcze tylko zostało odebranie certyfikatu za wolontariat i pożegnanie się ze wszystkimi i można było zbierać się do domu.

Przez chwilę zastanawiałam się, czy po powrocie do domu zdążę podejść na Mszę świętą do bazyliki, czy może lepiej iść w Chorzowie do kościoła (w perspektywie miałam ten, w którym Ksiądz, który zostanie błogosławiony jest rezydentem, i to tylko dlatego, że był najbliżej Stadiony). Rozważywszy wszelkie za i przeciw zdecydowałam się na pierwszą opcję. Zależało mi na tym tym bardziej, że tego dnia w świątyni była pewna uroczystość. A jaka? Dowiecie się z kolejnych wpisów.