1503. O zasypianiu i zasypaniu

Nie wiem jak to się stało, ale udało mi się zaspać na zajęcia o ósmej rano na uczelni. To znaczy wiem - w poniedziałki nie ma porannych rorat na wydziale, dodatkowo prawdopodobnie wczoraj nie nastawiłam budzika. I tym sposobem zamiast obudzić się o 5:00 rano wstałam o 6:30. Czyli o godzinie, o której normalnie (tj. kiedy nie ma wspomnianych porannych rorat) wychodzę z domu, kiedy zaczynam zajęcia o 8:00. Prawdopodobnie machnęłabym na to ręką gdyby nie to, że dzisiaj mieliśmy mieć zaliczenie z podstaw poradnictwa rodzinnego. W dwadzieścia minut zdołałam się ogarnąć (i przy okazji ogarnąć Pusię) i wyjść na autobus.
Już z okien mieszkania widziałam co się dzieje za oknem. Na podłożu przez noc zdążyła urosnąć niemała górka śniegu, zasypując niektóre stojące na parkingu samochody. Ulica też wyglądała ciekawie... Teoretycznie powinnam spodziewać się problemów na drodze, ale w życiu bym nie przypuszczała, że aż takich. Trochę podbiegłam na przystanek, bo już podjeżdżał na niego autobus, który miał zawieść mnie do Kato. Planowo powinien on być na przystanku na ulicy Korfantego ok. 7:40. Tymczasem z samej DG wyjeżdżał on bity kwadrans (normalnie pokonuje tą trasę o połowę szybciej). A im dalej jechał, tym wolniej. Jak na złość. Tu się człowiek spieszy, bo chce wszystko jak najszybciej zaliczyć, a tutaj wszystko stoi w miejscu jak zaczarowane. No nic, trzeba było uzbroić się w cierpliwość. Pocieszające w tym było to, że nie tylko ja znalazłam się w takiej sytuacji. Na szczęście czytana przeze mnie książka nieco mnie uspokoiła, a na pewno sprawiła, że czas płynął w zupełnie innym rytmie.
Nie oznacza to oczywiście, że nie odczuwałam niepokoju, kiedy zegar na kasowniku biletów zaczął wskazywać 7:50, 7:57, 8:03, 8:09 itp., przy jednoczesnym uświadomieniu sobie, ile jeszcze trasy potrzeba do przejechania, abym wysiadła na finalnym przystanku. A potem jeszcze przesiadła się na tramwaj, który jechał w kierunku Wydziału Teologicznego. Ja tylko chciałam, aby mi pozwolono podejść do zaliczenia, nic więcej.
Wreszcie około 8:20 wysiadłam na odpowiednim przystanku i skierowałam swoje kroki w kierunku przystanku tramwajowego. Brnąc przez breję złożoną z nadtopniałego śniegu zmieszanego z błotem, ścigałam tramwaj, który już na niego podjeżdżał. Po chwili znowu jechałam przed siebie oglądając przez szybę zasypany świat. Widać było, że sytuacja niejednego zaskoczyła, chociaż można się było spodziewać, że lada dzień tak się stanie.
Na uczelnię dotarłam, kiedy zawieszony naprzeciwko drzwi wejściowych zegar wskazywał 8:36... Jeszcze tylko musiałam pokonać dwa piętra i byłam w sali. Zdążyłam, zaliczyłam, mam to z głowy.
Dobrze, że nie przydarzyło mi się to jutro, bo mogłoby być ciężko przy tak wymagającym prowadzącym. Ale mało prawdopodobne, aby ta sytuacja się powtórzyła jutro z prostego powodu - jurto o 6:30 są poranne roraty :). No i może do jutra odgarną już trochę tego śniegu.