1505. Niespodziewane zadanie

Działalność Oratorium powoli nabiera tempa i kolorów. Coś się dzieje, mamy na coś wpływ. W piątkowe wieczory spotykamy się z młodzieżą z klas siódmych i ósmych klas podstawowych, w sobotnie przedpołudnie - z dziećmi z pierwszych sześciu klas podstawówki. Wczoraj, chociaż frekwencja była stosunkowo niska, dekorowaliśmy pierniczki, które tydzień wcześniej zostały upieczone. W tym czasie męska część animatorów odśnieżała podjazd przed Domem Młodzieżowym. A po posiłku złożonym z pizzy, dzieciaki grały sobie w gry telewizyjne. My zaś sprzątaliśmy pomieszczenia. Co prawda teraz czeka nas miesięczne rozstanie, najpierw z powodu przerwy świątecznej, a następnie dorocznej wizyty duszpasterskiej, wracamy jednak już w lutym do stałych zajęć.
Dzisiaj na Mszy świętej o godzinie 10:00 swoje imieniny świętował nasz formalny opiekun. Jeszcze w tygodniu Pani Dyrygent zapytała mnie i jeszcze jedną animatorkę, czy ktoś z Oratorium idzie do niego z życzeniami. Tak sobie pomyślałam, że skoro nas reaktywowali i skoro ksiądz wikary młodszy jest jakby za to wszystko odpowiedzialny od strony strony duchowej, to dobrze by było złożyć mu od nas życzenia. Wstępnie powiedziałam, że mogę coś tam skrobnąć. Wczoraj rozmawiałam o tym z animatorką, z którą najdłużej jesteśmy stażem i nawet się ucieszyła, że ktoś ją odciąży od pisania życzeń. Do przeczytania ich i wręczenia prezentu wyznaczyliśmy jedną dziewczynkę.
Wszystko raczej mieliśmy doplanowane. Ania miała o 8:00 rano podrzucić torebkę z książką, ja miałam przed Mszą podłożyć kartkę z tekstem życzeń na podkładkę, a Jula miała zejść i w odpowiednim momencie przeczytać je i wręczyć prezent księdzu. Traf jednak chciał, że o ile napisałam całkiem zgrabne życzenia w młodzieżowym stylu (przynajmniej tak mi się wydaje), o tyle cały miniony wieczór i dzisiejszy poranek walczyłam z komputerem stacjonarnym, który wyłączyłam w momencie, gdy znajdował się w trybie hibernacji. A więc brawo ja! Tym bardziej, że potem nie dało się go tak normalnie włączyć. Jeszcze próbowałam na szybko połączyć drukarkę bezpośrednio do laptopa, na którym miałam wszystko napisane*. Myślicie, że sterowniki chciały się zainstalować. Gdzie tam, jeszcze MicrosoftWord sam mi się z tego wszystkiego zamknął i za nic nie chciał na nowo otworzyć. No jakiś sądny dzień. Jeden nie działa, drugi nie współpracuje. A czas leci. 

W końcu skapitulowałam. No trudno, najwyżej mogłam wyjść na niesłowną osobę. Ale nie mogłam już dłużej się bawić w kotka i myszkę, jeżeli chciałam zdążyć na Mszę. Pobiegłam, zdążyłam. Na miejscu okazało się, że Juli jednak nie ma. Teoretycznie jeden problem się rozwiązał. Jednak ktoś musiał iść, przynajmniej wręczyć wikaremu młodszemu książkę. Połowa animatorek będących jednocześnie scholankami, poszła z życzeniami od scholi. Jak myślicie, komu przypadło iść w imieniu Oratorium? 

Nie poszłam sama, bo jeszcze jedna scholanko - animatorka była wolna i poszła ze mną. Po drodze usłyszałam pytanie: to kto składa mu życzenia, ty czy ja? No, z jednej strony jeszcze nigdy tak oficjalnie nie składałam nikomu życzeń, a z drugiej... Powiedzmy sobie szczerze - druga taka okazja może już się nie powtórzyć. Poza tym mniej więcej wiedziałam, co napisałam mu w życzeniach, nie byłaby to więc totalna improwizacja. "Ja mogę mówić" - wyrwało mi się bezwiednie.

W głowie szumiało mi jedno zdanie wypowiedziane przez księdza, który będzie błogosławiony: "Ma być pani jak Amos". "Pasterzem?" - zdziwiłam się wtedy, przypominając sobie historię biblijnego Amosa. Odpowiedział mi śmiech. Długi, ale jakże serdeczny śmiech, bez cienia szyderstwa. "Nie, kimś silnym wewnętrznie, chociaż na pierwszy rzut oka mogłoby się coś innego wydawać" - wyjaśnił. Kiedy dostałam mikrofon wiedziałam, że już nie ma odwrotu. Jak Amos... Najpierw przeczytałam to, co było napisane w dedykacji w książce, a potem, potem mnie poniosło na maksa. 

Nie wiem, ile zrozumiał z mojej paplaninie. Być może nic. Nie dał jednak tego po sobie poznać. A może zrozumiał... Mam wrażenie, że on mnie rozumie. A przynajmniej stara się. Wbrew pozorom to już dużo. Potem jak gdyby nigdy nic dałam mikrofon następnemu przedstawicielowi i podeszłam z Paulą do księdza. Jeszcze tylko uścisk dłoni, wymiana uśmiechów i można było wracać na chór. 

Z jednej strony czułam tremę, tym bardziej, że ten dzień zaczął się dosyć nerwowo (na szczęście potem już na spokojnie uruchomiłam normalnie ten komputer stacjonarny), a z drugiej czułam jakąś taką wewnętrzną radość i satysfakcję, że wszystko się względnie udało. Tym bardziej, że kiedy stanęłam przy mikrofonie i spojrzałam na Panią Dyrygent, to ona po prostu uniosła kciuk do góry. Tylko trochę szkoda, że na wszystko musiałam czekać. I że po Mszy zrobiła próbę śpiewu kolęd, bo chciałam iść na zakrystię zapytać się księży, czy mogę w ostatni dzień rorat iść i przeczytać pierwsze czytanie. Co prawda moja jedyna karta przetargowa jest taka, że ksiądz, który będzie błogosławiony pozwolił mi po dwóch dniach znajomości przeczytać mi lekcję na Mszy świętej. Jaką musiał on mieć we mnie wiarę i w moje możliwości**. Ale z drugiej strony - może warto by było, aby takie małe cuda działy się nie tylko w Nazarecie... W końcu nie ma cudów bez wiary, nawet takiej małej.

Wchodzimy w ostatnią fazę adwentu - ostatnie roraty, na których będę mogła wykazać się umiejętnością obsługi konsoli muzycznej regulującej nagłośnienie na chórze. Mam nadzieję, że niczego nie sknocę, bo inaczej w życiu się proboszczowi nie wypłacę...

* Można powiedzieć, że laptop jest dla mnie substytutem zeszytu i przyborów do pisania. To na nim mam wszystkie notatki z wykładów, ćwiczeń, to na nim piszę wszystkie prace zaliczeniowe. Nie robię tego z wygody - przy atetozie to jedyna szansa na w miarę sprawne i czytelne pisanie. Kiedy muszę coś wydrukować (nie za bardzo lubię uczyć się z monitora), zgrywam plik na pendrive i drukuję z komputera stacjonarnego, do którego mam podpiętą drukarkę (a kolokwia drukuję w dziekanacie).

** I dlatego będzie błogosławionym - bo uwierzył, że mu przeczytam, chociaż nigdy nie słyszał, jak to robię