1522. "Miną lata, gwiazdy zgasną, fotografie w głowie zasną..." S. Krajewski, "Wielka miłość"

Kiedy tydzień temu ksiądz proboszcz podczas ogłoszeń parafialnych ogłosił, że na tegoroczny odpust parafialny przybędzie z Lubina (nie mylić z Lublinem) jeden z byłych księży posługujących w naszej parafii, ksiądz Wojtek, o mało nie krzyknęłam z radości. Pamiętacie jak w grudniu umieściłam wpis "Na chwilę", w którym pisałam o ludziach, którzy pojawiają się w moim życiu na tą przysłowiową chwilę, ale wnoszą do niego więcej niż niejeden, który jest w nim na stałe? Ksiądz Wojtek z pewnością zalicza się do tej grupy osób. Współpracowałam z nim przez niecałe dwa lata, jednak to były z perspektywy czasu najpiękniejsze lata w moim życiu. Nie ukrywam, że gdyby nie on to nie zostałabym animatorem salezjańskim, nie poznałabym wielu osób, nie zainteresowałabym się pedagogiką, nie napisałabym pracy magisterskiej o wolontariacie na podstawie działalności Oratorium. Mam niewiele zdjęć z tego okresu, nad czym bardzo żałuję. Nie miałam wtedy aparatu fotograficznego. Pewnie inni animatorzy coś mają, może administrator strony internetowej. 

Kiedyś spotkałam się ze zdaniem, że najpiękniejsze fotografie z naszego życia powstają w naszej pamięci. Co prawda z czasem mogą one ulec zatarciu, zniekształceniu przez ząb czasu. Jednak jakaś tam mała cząstka zawsze w nas zostaje. Z księdzem Wojtkiem mam kilka wspomnień. Co ciekawe, żadne z nich nie jest negatywne. Ale może dlatego, że dla mnie on nie miał jakiś tam dużych wad. A poza tym, podobnie jak ksiądz, który będzie błogosławionym, w pierwszej kolejności widział we mnie człowieka, a dopiero potem kogoś z ułomnościami. Może dlatego traktował mnie na równi z innymi - pozwalał, ale też wymagał, a kiedy trzeba było, to upominał.

A jakie "fotografie" związane z księdzem Wojtkiem utrwaliły się w mojej pamięci?

Fotografia 1 - proboszcz jedzie na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, przez co schola nie ma próby. Nic o tym nie wiem i idę tradycyjnie w czwartek na spotkanie. Stoję pod drzwiami do Oratorium i stoję, ale nikt się nie pojawia. W końcu wychodzi z nich ksiądz Wojtek, który gdzieś jechał. "A co ty nie wiesz, że próby dzisiaj nie macie?" - mówi żartobliwym tonem. Kręcę przecząco głową, bojąc się wypowiedzieć słowa. "Wsiadaj, to cię podwiozę" - proponuje otwierając drzwi wysłużonego dostawczaka swojego taty. Po krótkim wahaniu siedziałam w jego samochodzie. "Gdzie mieszkasz?" - pyta. "Na Merkurym" - odpowiadam. - "Księże, a kiedy są spotkania Oratorium?" - pytam wbrew własnej woli. "W środy, wtedy ma też próby zespół młodzieżowy, jak chcesz to możesz przyjść" - słyszę w odpowiedzi.

Fotografia 2 - najbliższa środa, nieśmiało wchodzę do Domu Młodzieżowego i schodzę na dół. W środkowej salce znajdują się animatorzy z Oratorium. Większość znam ze scholi. Z nowymi się zapoznaję. Po chwili pojawia się ksiądz Wojtek z gitarą. Gra pieśń "Jeden jest tylko Pan", która wpada mi w ucho. Na koniec mówi mi, żebym w niedzielę śpiewała z nimi na Mszy świętej.

Fotografia 3 - niedziela, moje 20 urodziny. Najpierw śpiewam ze scholą o godzinie 11:00, następnie o 12:30 z Oratorium. Są pieśni "Jak wielki jest Bóg" oraz "Panie, któż jak Ty". Mam mikrofon. Po Mszy śpiew "Sto lat" dla mnie i Gagatka.

Fotografia 4 - początek marca 2011 roku, wizytacja księdza biskupa. Śpiewam na 3 Mszach, w tym na 12:30 z Oratorium. Obok biskupa stoi ksiądz Wojciech. Na koniec pamiątkowe wspólnotowe zdjęcie. Jedno z niewielu, jakie mamy.

Fotografia 5 - 1 kwietnia 2011, piątek. Młodzież z Oratorium wystawia Drogę Krzyżową. Wcześniej jednak przystępuję u księdza Wojtka do sakramentu pokuty i pojednania. Z reguły staram się do niego chodzić. Jestem zmęczona - najpierw studia, potem trening, na końcu kościół. Ale też czuję wewnętrzną radość. "Ty coś dzisiaj czytasz?" - słyszę głos młodszej siostry, która wymownie patrzy na trzymany przeze mnie scenariusz. "Nie, ale śpiewam" - pada moja odpowiedź. Faktycznie śpiewam, a w pewnym momencie mój wzrok krzyżuje się ze wzrokiem mamy. 

Fotografia 6 - następny tydzień, przygotowania do czuwania w Wielką Sobotę. "Lolek, ty będziesz" - słyszę pytanie Paula. "Nie, jedziemy na święta i na beatyfikację do rodziny do Wadowic" - odpowiadam. "Szkoda" - komentuje ksiądz.

Fotografia 7 - piątkowy wieczór, Kłębki gonią się po pomieszczeniach oratoryjnych. Nagle większy wpada na drzwi do salki telewizyjnej i wyrywa je z zawiasów. Za drzwiami stoi stojak na ubrania. W drzwiach robi się dziura. Wszyscy się śmieją, że Kłębek zrobił w drzwiach "judasza". Przychodzi ksiądz Wojtek, rozmawiamy o repertuarze na parafialny festiwal piosenki maryjnej. Na końcu pytam, czy mogę z nimi wystąpić. Nikt nie widzi w tym najmniejszego problemu.

Fotografia 8 - koniec maja, festiwal. Występuję najpierw ze scholą, a potem z Oratorium. Ze scholą zdobywamy pierwsze miejsce, z Oratorium wyróżnienie. Ksiądz cieszy się razem z nami. Potem, wracając z nabożeństwa majowego do Domu Młodzieżowego rozmawiamy o tym, co ostatnio stało się w moim życiu (zmarł mi wujek)

Fotografia 9 - czerwiec 2011 r., ksiądz Wojtek pozwolił mi pomagać podczas organizacji półkolonii parafialnych. Po nabożeństwach czerwcowych spotykamy się w Oratorium i dopracowujemy program. Przy okazji dużo rozmawiamy, przez co nasze więzi jeszcze bardziej się zawiązują

Fotografia 10 - pierwszy tydzień lipca, półkolonie. Wspaniałe sześć dni. Chodzę po salach i sprawdzam, czy nikomu niczego nie brakuje, roznoszę kanapki, prowadzę kronikę, pilnuję dzieci podczas wyjść, raz nawet pomagam prowadzić zajęcia. Są sawionaria, wyjścia na basen i na kręgielnię, wyjazd na całodzienną wycieczkę do Krakowa. Jestem na równym poziomie z innymi animatorami. Po każdym dniu spotkania podsumowujące, wieczorem możemy przyjść do Domu Młodzieżowego i tam spędzić czas. Nad wszystkim czuwa ksiądz Wojtek, który na koniec zleca mi zrobienie filmiku z półkolonii, który mógłby być puszczony podczas Mszy świętej. Melodie z tańców integracyjnych jeszcze przez długi czas chodzą mi po głowie.

Fotografia 11 - początek września 2011, wracam z gór tylko na chwilę, bo mam jechać do Słubic na zawody. W piątek jest jednak spotkanie animatorów, o czym informuje mnie Dorcia. Idę. Jest propozycja śpiewania na Mszy świętej podczas parafialnej pielgrzymki do lokalnej bazyliki. Nikt z nas jednak nie będzie na niej obecny. Ksiądz Wojtek mówi nam też, że proboszcz poprosił go o to, aby animatorzy przygotowali akademię z okazji 33 rocznicy wyboru Karola Wojtyły na papieża. Ma już nawet koncepcję scenariusza.

Fotografia 12 - przygotowania do akademii. Prosto ze studiów idę do kościoła. Całą próbę mam plecak na plecach. "Lolek, zdejmij go" - słyszę głos księdza Wojtka. Po chwili zdejmuje mi go. Ćwiczymy piosenki. Czuję ciary słuchając "Wieżę modlitwy" w wykonaniu Rafiego i Gagatki. Ze łzami patrzę na mamę. "To będzie piękne" - zdaje się mówić jej spojrzenie.

Fotografia 13 - 16 października 2011, proszę mamę o zapięcie mi guzika u białej koszuli tuż przy samej szyi. Wcześniej cały dzień robiłam notatki z wykładów. Idziemy wszyscy do kościoła. Jest nabożeństwo różańcowe prowadzone przez księdza Wojtka. W ławce przed nami siedzą pozostali. Koniec nabożeństwa. Wraz ze siostrą i pozostałymi stajemy na schodkach przed ołtarzem. Ubogacamy Mszę świętą naszym śpiewem. Na koniec jest "Abba Ojcze" podczas której trwają ostatnie przygotowania, m.in. ustawianie dekoracji. Ksiądz Wojtek stoi koło mnie. Śpiewa piosenkę "Nad Twoją białą mogiłą" do słów samego Karola Wojtyły. Nie było mnie na ostatniej próbie, nie wiem czy niektóre części śpiewa on sam, czy z nami. Nagle czuję, jak dyskretnie unosi moją rękę z mikrofonem ku ustom. Przedstawienie dobiega końca, idziemy do pomieszczenia nad zakrystią na oratoryjną pizzę.

Fotografia 14 - sobota, zajęcia dla dzieci. Oglądamy "Astroboy'a". Nie najlepiej się czuję. Ksiądz robi mi jakąś musującą tabletkę i przynosi w kubku. Po zajęciach rozmawiamy na temat obejrzanej bajki i wartości jakie za sobą niesie. Przychodzi mi na myśl inna bajka - "Pinokio"

Fotografia 15 - sobota, przygotowania do Cecyliady. Ksiądz Wojtek uczy nas piosenki "Jaki był ten dzień", która staje się jednym z mott mojego życia

Fotografia 16 - Cecyliada, śpiewam i jako członek scholi, i jako animator z Oratorium. Niestety nie wykonujemy "Jaki był ten dzień", a m.in. "Idziemy na Syjon". Ksiądz Wojtek przygrywa nam na gitarze.

Fotografia 17 - mamy do przygotowania 8 grudnia, czyli rocznicę założenia przez księdza Bosko Oratorium. Ksiądz Wojtek chce wystawić przedstawienie zamiast kazania. Przez przypadek dostaję rolę jednego z pastuszków (Łucji albo Hiacynty), którym w Fatimie ukazała się Matka Boża. Zastanawiamy się nad darami, które można zanieść do ołtarza. Pada propozycja farelki, co wywołuje w nas salwę śmiechu.

Fotografia 18 - 8 grudnia. W pośpiechu wracam z uczelni i jem obiad. Słyszę, jak mama każe mi jeść powoli, bo przecież zdążę. Ubieram się w koszulę i spódnicę do kostek, biorę reklamówkę, w której jest chustka na głowę. Idę. Oratorium obstawia Mszę. Na wejście śpiewamy "Niepokalaną", potem młodzieżową wersję "Glorii". Na drugim czytaniu schodzimy do zakrystii, aby się przygotować do występu. Wszystko idzie tak szybko, że nawet się nie oglądam, jak już mówię swoją kwestię.

Fotografia 19 - Wigilia wspólnotowa. Czas życzeń i wzruszeń. Każdy z nas dostał serdeczne życzenia od księży i czekoladę. Łamanie się z każdym opłatkiem, jeszcze silniejsze poczucie wspólnoty.

Fotografia 20 - Święto Bożej Rodziny. Podchodzimy całą rodziną po błogosławieństwo do księdza Wojtka. On ujmuje moją głowę w swoje dłonie i mówi: "Śpiewaj tak dalej";

Fotografia 21 - luty 2012, Oratorium miało przygotować środową nowennę, ale nikt oprócz mnie nie przyszedł. Po Mszy ksiądz Wojtek schodzi z prezbiterium i podchodzi do mnie. "Szkoda, że nie wiedziałem, że będziesz. Dałbym ci coś do przeczytania" - mówi.

Fotografia 22 - marzec 2012; intensywny czas, ponieważ jako Oratorium mamy do przygotowania Drogę Krzyżową, rocznicę śmierci Jana Pawła II, czuwanie wielkoczwartkowe, oprawę Wielkiej Soboty oraz drugą rocznicę katastrofy smoleńskiej. Ksiądz Wojtek stara się mnie czynnie zaangażować w jak największą liczbę rzeczy, oczywiście nie przeciążając mnie jednocześnie.

Fotografia 23 - 2 kwiecień 2012, poniedziałek. Akademia z okazji kolejnej rocznicy śmierci papieża Jana Pawła II, która jest niejako kontynuacją tego, co wystawiliśmy w październiku. Nie najlepiej się czuję. "Boję się" - mówię do księdza Wojtka na zakrystii przed Mszą. "Jeżeli nie chcesz, nie musisz występować. Ale bez ciebie nie będzie to już to samo". Robi mi na czole znak krzyża. Jednak występuję. 

Fotografia 24 - Wielki Czwartek. Budzę się rano z gorączką i ogólnym rozbiciem. Wszystko mnie boli. Mama dzwoni do księdza Wojtka, czy koniecznie muszę być wieczorem na czuwaniu. Nie muszę. A jednak upieram się i jestem. Stoję koło księdza, który w razie czego ma się ze mną ewakuować. Z zaschniętym gardłem mówię moją kwestię. Schodzimy z prezbiterium. Wszyscy mi gratulują, ale ja najchętniej położyłabym się do łóżka. Zdążyłam jeszcze przytulić księdza składając mu życzenia z okazji jego święta.

Fotografia 25 - Wielka Sobota. Czwartkowa niemoc odeszła w niepamięć. Co prawda jeszcze trochę jestem osłabiona, ale już wraz z innymi śpiewam "Zmartwychwstał Pan i żyje dziś". Mszę odprawa ksiądz Wojtek, z którym jest umowa, że jeżeli tylko zaczynam się źle czuć, to schodzę na zakrystię. Na koniec Mszy świętej zaprasza nas wszystkich na zakrystię i życzy nam wszystkiego co najlepsze.

Fotografia 26 - akademia z okazji drugiej rocznicy katastrofy pod Smoleńskiem. Wbrew wszystkiemu nie był to manifest polityczny czy próba ustalenia winnych temu co się wówczas stało, ale próba zastanowienia się nad sensem ludzkiego życia. Wszyscy jesteśmy ubrani na czarno. Czytam tekst. Obok mnie tradycyjnie stoi ksiądz. "Wolniej Loluś, wolniej" - słyszę jego szept. Jak na komendę zwalniam.

Fotografia 27 - imieniny księdza Wojtka. Śpiewamy na Mszy jako Oratorium. Potem idę z prezentem do księdza. Chwilo trwaj.

Fotografia 28 - maj, "Muszę wam coś powiedzieć" - mówi ksiądz Wojtek, kiedy siedzimy zgromadzeni w jednej z oratoryjnych salek. "Przenoszą mnie do innej parafii". "Ale dlaczego?" - wyrywa się komuś z nas. "Bo taka jest wola mojego przełożonego. A ja ślubowałem mu posłuszeństwo".

Fotografia 29 - maj, bierzmowanie. Rano na studiach rozmawiam z jedną z wykładowczyń o moich pasjach i zainteresowaniach. "Kiedy pani znajduje na to wszystko czas?" - dziwi się. Wzruszam ramionami. Wieczorem bierzmowanie, podczas którego dwójka osób ze scholi przyjmie ten sakrament. Msze oprawiają młodzieżowe zespoły, w skład których wchodzę także ja. Ksiądz Wojtek chodzi po ofierze. Na koniec każdemu z nas dziękuje za zaangażowanie i obecność.

Fotografia 30 - 31 maja 2012 r., ostatnie nabożeństwo majowe. "Słówko na dobranoc" ma ksiądz Wojtek. Zamiast minikazania gra na gitarze i śpiewa piosenkę "Matko Boża z Betlejemu". Dociera do mnie, że to już ostatni raz...

Fotografia 31 - pierwszy piątek miesiąca. Kolejny ostatni raz, tym razem ostatnia pierwszo piątkowa spowiedź u księdza Wojtka. Chyba jest to jedyny raz, kiedy głos mi grzęźnie w gardle ze wzruszenia i naprawdę nie wiem, co powiedzieć. Ksiądz chyba wyczuwa atmosferę, bo też ma jakiś taki inny głos. I to co mówi po mojej spowiedzi też jest inne. W końcu po raz ostatni daje mi rady na dobre życie.

Fotografia 32 - 25 czerwiec 2012, "Księże! Obroniłam licencjat! Na bardzo dobry!" - myślę, że mój krzyk mógłby obudzić niejednego zmarłego. Ja zaś skaczę na podjeździe przed Domem Młodzieżowym nie wiedząc, czy bardziej cieszę się z uzyskanego wyniku, czy może z tego, że zdążyłam się obronić jeszcze przed opuszczeniem przez księdza Wojtka placówki. Ksiądz stoi i z uśmiechem ogląda mój dziki taniec. "Ani na chwilę nie wątpiłem w to, że ci się uda tego dokonać" - mówi kładąc mi ręce na ramionach.

Fotografia 33 - 29 czerwiec 2012, wszyscy animatorzy siedzą przy stole w jadalni Domu Młodzieżowego, z niecierpliwością czekamy na księdza Wojtka, który wyjątkowo się spóźnia. "Lolek, patrz" - Dorcia wyciąga album, w którym zgromadziła zdjęcia z naszych wspólnych chwil. - "Podoba ci się?". "Tak" - potwierdzam. Wreszcie wchodzi ksiądz Wojtek. "Przepraszam, pakowałem się" - tłumaczy się. Dorcia wręcza mu pamiątkę po naszej współpracy. Następnie ze wszystkimi się osobiście żegna. "Nigdy się nie poddawaj, Lolku, nigdy się nie poddawaj" - to ostatnie słowa, jakie od niego słyszę.

Możecie mi wierzyć lub nie, ale już pisząc te "fotografie" mam łzy w oczach na samo wspomnienie tych pięknych chwil. Naprawdę, spotkałam wiele ludzi na swojej drodze, ale niewielu wniosło tyle, ile on.
Zastanawiałam się, czy mnie pozna. W końcu od naszego pożegnania minęło już ponad dziesięć i pół roku. Co prawda niewiele się przez ten czas zmieniłam, ale... Z drżącymi nogami, jako pierwsza w długiej kolejce czekałam na to, aż udzieli mi Komunii świętej. Zrobił to z uśmiechem. A wcześniej, podczas kazania, stwierdził, że bardzo ucieszył go widok niektórych osób śpiewających w scholi, tych, które śpiewały już wtedy, kiedy on tu posługiwał. No tak, przed Mszą wyszedł do ambony i wtedy spojrzał w górę. Nawet komuś pomachał. A już do końca uświadomił mnie w przekonaniu, że pamięta, kiedy po Mszy jeszcze raz wyszedł na kościół. Schola akurat stała przy szopce. Ze wszystkimi się przywitał, a "weteranów" to jeszcze serdeczniej uściskać. "Lolek" wyszeptał mi do ucha. A mi ze wzruszenia aż odjęło mowę. I w końcu nie podziękowałam mu jeszcze raz za wszystko, ani nie potwierdziłam, że starałam się nie poddawać. Na myśl przyszły mi za to słowa jednej z piosenek "Arki Noego", które doskonale wpisywały się w ten moment: "Nie wiem, czy cię poznam, ale wiem, że na pewno ty rozpoznasz mnie".

I na koniec taka ciekawostka - z tamtego, prowadzonego przez księdza Wojtka Oratorium ostałam się ja. Zresztą podobnie jak ze składu Oratorium prowadzonego przez Boskiego Oskiego. A teraz ksiądz Wojtek jest proboszczem parafii, na której wikarym jest ksiądz Boski. Mam nadzieję, że jakoś się dogadują co do wychowania młodzieży. Bo u nas to różnie bywało. Jeszcze dziś pamiętam, jak pewnego razu ksiądz Wojtek stwierdził z pełną szczerością: "Problem naszej parafii polega na tym, że na trzech księży, każdy z nas ma inną koncepcję na młodzież i nie możemy z tym dojść do porozumienia".