1908. Zabawa z sroczką w chowanego

Wzięłam dzisiaj ze sobą aparat fotograficzny, aby utrwalić prześliczne rabatki z kwiatami, które zazwyczaj mijam na osiedlu, na którym znajduje się parafia Księdza Niosącego Światło. Dzięki zmianie czasu i dłuższemu, przynajmniej pozornie, dniu jest to nieco łatwiejsze, niż jeszcze w marcu.

Nie będę ukrywać, że zazwyczaj przebiegam rozciągającymi się pomiędzy nimi alejkami, uważając przy tym, aby nie zaliczyć zderzenia się z ziemią, które w moim wykonaniu bywa bardzo widowiskowe i nie ukrywajmy - bolesne. A pamiątki po nim zostają mi na całe życie. Gwoli wyjaśnienia - idąc wolno też się przewracam. Równie spektakularnie. To jeden ze skutków ubocznych MPD, więc raczej nie mam na to większego wpływu. I tak się cieszę, że chodzę - wiele osób z podobnym schorzeniem nie ma takiego szczęścia.

Upatrzyłam sobie jedną z rabatek usytuowaną pomiędzy blokami. Widzę pewną rozbieżność pomiędzy tamtym osiedlem, a moim. U mnie niewielkie ogródki z kwiatami są głównie przy samych blokach. Tam zaś zielone skwery są prawie na każdym kroku. Ale też tamto osiedle jest nieco młodsze i nowocześniejsze. Moje było budowane na przełomie lat 60 i 70 ubiegłego wieku na potrzeby wznoszonej nieopodal "Huty Katowice". Dlaczego Katowice? Nie mam pojęcia. Moja sesja zdjęciowa szybko zmieniła się w zabawę w chowanego z zauważoną przypadkowo ubraną w czarno-biały kubraczek sroczką.

Jeżeli przyjrzymy się nieco uważniej, dostrzeżemy ukrytą wśród kwiatów sroczkę.

Tutaj już nieco lepiej ją widać, chociaż i tak skutecznie zlewa się z otoczeniem.

Z innej perspektywy widać ją już nieco wyraźniej.

A tutaj ustawiła się do zdjęcia niczym zawodowa modelka.

Zabawa w chowanego

Gdzieś wśród wielkiego osiedla,

gdzie bloki ku niebu się wznoszą.

Kolorów swoich bogactwem,

kwiaty radość ludziom przynoszą.

Wśród tęczy tulipanów,

ukryła się sroczka mała.

Zlała się sprytnie z otoczeniem,

w chowanego bawić się chciała.

Aż wreszcie zmęczona ucieczką,

przed ciekawskim ludzkim wzrokiem.

Wyszła ze swojej kryjówki,

i rzuca na mnie swym okiem.

I niestety na tym moja dzisiejsza sesja zdjęciowa się skończyła. Powód był najbardziej banalny ze wszystkich - Karolinka nie naładowała baterii w swoim aparacie kompaktowym, co odkryła dopiero podczas robienia zdjęć. Brawo ja! Ale to nic. Myślę, że będzie jeszcze wiele ku temu okazji. Muszę tylko częściej zabierać ze sobą aparat. Wiem, ktoś powie, że przecież można robić zdjęcia, dość dobrej jakości, telefonem komórkowym. Nie przeczę, ale ja zatrzymałam się pod tym względem na starodawnej Nokii, która niestety nie ma wbudowanego aparatu fotograficznego. Ale można z niej dzwonić i pisać SMSy, a nawet ustawić w niej budzik, więc nie jest źle. I ma klawisze, które dają mi swobodę obsługiwania. Co prawda nie ma w niej internetu i innych bajerów, ale mnie jakoś ich nie brakuje, ani nie przeszkadza.