1911. Bycie radosnym jest takie piękne

Jedna z myśli świętego Jana Bosko, jednego z moich ulubionych świętych, brzmiała następująco "Szatan boi się ludzi radosnych". Tak sobie myślę, że zawiera ona uniwersalny przekaz, zarówno dla wierzących, jak i niewierzących. Bo czy bycie radosnym zarezerwowane jest tylko dla wierzących? Albo czy wiara zabrania mi być radosnych nakazując ciągłą modlitwę i umartwianie? I na jedno i na drugie pytanie odpowiedź jest jasna i jednoznaczna i brzmi po prostu "nie".

Owszem, są w życiu chwile które powodują, że nasza wewnętrzna radość gdzieś zanika, zaś problemy dnia codziennego spychają ją na dalszy plan. Czasami są to dosyć prozaiczne rzeczy, a jednak jakoś burzą wewnętrzny spokój. A innym razem są to sytuacje, które dosłownie potrafią zwalić nas z nóg. Zazwyczaj jednak jest tak, że po pewnym czasie wracamy naszym pociągiem życia na właściwe tory.

Mogłoby się wydawać, że tylko ludzie uśmiechnięci są radośni. Tymczasem niekoniecznie tak jest. Na przykład ksiądz z którym byłam w październiku na wycieczce w Kalwarii Zebrzydowskiej i w Wadowicach mało kiedy się uśmiecha, a jednak nie powiedziałabym, że nie jest radosny, przynajmniej w tonie głosu i ogólnym obyciu, dzięki czemu po prostu wzbudza sympatię. Jakiż to kontrast z proboszczem z mojej parafii wiecznie chodzącym niczym chmura gradowa, z miną taką, jakby miał wszystkich dosyć i burczącym na wszystkich. Zachowuje się tak, jakby był u nas za karę. Być może to jego sposób bycia, chociaż z takim podejściem niewiele uzyskuje. No i jest zupełnym przeciwieństwem tego, jakie wskazania w duchowym testamencie zostawił święty Jan Bosko. Jeszcze gdyby był w nie wiadomo jakim wieku. Ale on jest jeszcze w sile wieku...

Jednak proboszcz nie zawsze musi być taki "niedostępny" i ponury. Znam takich, którzy dosłownie emanują radością i zarażają wręcz nią innych. Nie są weseli, ale właśnie radośni. Wczoraj na wieczornej Mszy świętej swój jubileusz 65 rocznicy urodzin obchodził proboszcz parafii, którą chwilowo uważam za "moją". Moje pierwsze zaskoczenie to liczba ludzi, która na nią przybyli. Nawet przy objęciu różnych grup parafialnych, dawało to całkiem ładny wynik. Nie liczyłam ich, ale na oko było ich niewiele mniej niż na niedzielnej Mszy. Drugie zaskoczenie to księża przy ołtarzu - oprócz tych, którzy na co dzień posługują w parafii, dojechało jeszcze dwóch, w tym pochodzący z mojej parafii Paweł. Tak sobie myślę, że gdyby nie pogodne usposobienie proboszcza Andrzeja i jego wrodzona życzliwość wraz z poczuciem humoru, to nie zjednywałby sobie tak bardzo ludzi. A pokaz tego humoru pokazał na koniec Mszy, żartując sam z siebie i ze swojego wieku. Ale to było tak sympatyczne i tak pokorne, że nie sposób było się nie uśmiechnąć*. To był chyba najpiękniejszy pokaz tego, jak bardzo można być radosnym. I sądzę, że nie tylko warto otaczać się takimi ludźmi dużo częściej niż negatywnie nastawionymi do życia, ale też uczyć się od nich tej naturalnej i autentycznej radości.

* w zasadzie proboszcz mojej parafii też próbuje czasami opowiedzieć jakiś żart na koniec jakiejś Mszy świętej, jednak robi to w taki sposób, że nawet nie wiadomo o co w nim chodzi, ani że to już jest koniec.