945. Będzie dobrze, będzie dobrze, będzie dobrze...

o niczym innym ostatnio nie myślę. Tylko o tym, że będzie dobrze. Musi być dobrze. A dla odprężenia coś zespołu, którego nazwa skutecznie odpędza wszelkie lęki. Nie wiem dlaczego, ale bardzo podoba mi się ten kawałek i czasami wręcz nucę sobie pod nosem "... czarny chleb i czarna kawa...!". Dobrze, że fałszowanie nie jest karalne, bo tekst mógłby stać się moją rzeczywistością...

944. Z okazji 30 rocznicy częściowo wolnych wyborów w Polsce

w jednym z Zagłębiowskich miast odbył się "Bieg wolności" na 1989 metrów. Miał on miejsce w jednym z lokalnych parków, noszącym zresztą imię jednego z twórcy wolnej Polski - Jacka Kuronia. A że dystans niecałych 2 kilometrów nie jest zbyt wymagający dla autorki tego bloga, to postanowiła się na niego zgłosić. Zapisała się przez internet, a następnie cierpliwie czekała na ten dzień. Kiedy wreszcie nadszedł, wskoczyła do odpowiedniego autobusu i pojechała na miejsce biegu. Tam zamieniła druczki z oświadczeniami o stanie swojego zdrowia oraz klauzurze RODO na piękną, czerwoną koszulkę. I pobiegła o 17:15 wraz z innymi biegaczami przed siebie. A sceneria dookoła była bardzo ciekawa:

I chociaż nie była pierwsza na mecie, to nie była też ostatnia. Ale i tak otrzymała piękny pamiątkowy medal oraz leczo w misce.

I jakby to powiedzieć - tym sposobem zwiększyła się moja kolekcja wybieganych medali. A wiecie, każda okupiona wysiłkiem i potem nagroda lepiej smakuje. Poza tym każdy świętuje na swój sposób, a że lubię biegać, to wybór był tak jakby oczywisty :).

943. Jak lunatycy

Obserwując otaczający mnie świat czasami mam wrażenie, że poruszam się w społeczeństwie lunatyków, ludzi, którzy na pozór mają otwarte oczy, ale znajdują się gdzieś obok, jakby byli w transie. Idą, ale do końca nie wiedzą gdzie, mówią, ale nie rozumieją co wypowiadają, słuchają, ale jakby nie do końca wszystko słyszeli i odbierali. Chcą być kimś, ale nie będąc oryginałami w swoim zachowaniu, ale jakby kopiami, powielaniem zachowania drugiego człowieka. Chcą żyć pełnią życia, ale do końca nie wiedzą jak. Aż w końcu zamykają się w swoim własnym kokonie, w środowisku wirtualnym, gdzie się najlepiej czują, bez większych pasji czy też aspiracji. Chcą też wszystko od razu wiedzieć, a przynajmniej uchodzić za wszechwiedzących, toteż ich główną skarbnicą wiedzy jest nie to, czego dowiedzieli się w szkole, ale google w telefonie stale podłączonym do internetu. Ciężko się z nimi gada, zwłaszcza wtedy, kiedy rozmowa wymaga zaangażowania i skupienia. 

Internetowe społeczeństwo - społeczeństwo lunatyków...

A ja jestem po pierwszym dniu 2-godzinnego zastępstwa za panią D. w sekretariacie. I właśnie podczas tych dwóch godzin przyszły mi na myśl powyższe spostrzeżenia. 

Jutro zaś bieg z okazji 30 rocznicy pierwszych częściowo wolnych wyborów parlamentarnych w naszym kraju...

942. Była Lednica w Panamie, teraz przyszedł czas na Panamę w Lednicy

Kiedy raz na 2-3 lata katolicka młodzież z całego świata spotyka się w wyznaczonym przez papieża miejscu, aby wspólnie nie tylko się modlić, ale i bawić, my Polacy mamy taką możliwość praktycznie każdego roku. Dzięki dominikanowi Janowi Górze nad jeziorem Lednickim powstały Pola Lednickie, gdzie od 23 lat spotyka się polska młodzież(i nie tylko młodzież), aby przez jeden dzień chwalą Boga nie tylko modlitwą, ale też tańcem i śpiewem.

Na Lednicy byłam już po raz drugi. To spotkanie miało jednak wyjątkowy wymiar. Podczas Światowych Dni Młodzieży w Panamie, w środę po oficjalnym ich rozpoczęciu, na placu za centrum handlowym "Albrook Mall" odbyła się uroczysta Msza święta dla Polaków. Tuż po niej odbył się koncert "Siewców Lednicy", na którym bawił się też m.in. Krajowy Duszpasterz Młodzieży, ksiądz Marek Solarczyk. Po koncercie prymas naszego kraju, ksiądz Wojciech Polak zażartował, że ksiądz Solarczyk tak świetnie się bawi, że może czas, aby przybył wreszcie na Lednickie Spotkanie Młodych. Ksiądz Solarczyk powiedział, że z chęcią przybędzie. I że tak jak teraz Lednica jest symbolicznie w Panamie, tak 1 czerwca Panama będzie w Lednicy. Wszyscy się ośmiali, ale od tegorocznym spotkaniu nie mówiło się już inaczej niż o "panamskiej Lednicy".

Byłam trochę rozczarowana nie znajdując w tym roku informacji o organizatorach wyjazdów w naszej diecezji. Ale przecież co to za problem? Zarejestrowałam się na indywidualny przyjazd, a następnie wyszukałam sobie dogodnego dojazdu na miejsce spotkania. Prościej jak z Katowic do Poznania, następnie do Lednogóry, a potem jakieś 8 kilometrów na nogach raczej się nie dało. Życie jednak wymaga poświęceń...

W sobotę po północy wsiadłam do pociągu, którego stacją docelową było Świnoujście. Po drodze pociąg stawał jednak w Poznaniu. Już w kasie mnie powiadomiono, że nie ma gwarancji miejsca siedzącego(wszak pociąg jechał aż od Przemyśla). Z tego powodu całą trasę przesiedzieliśmy wraz z innymi wsiadającymi w Katowicach w kolejowym korytarzu. A raczej przeleżeliśmy, bo można było bez większych problemów wyłożyć się na podłodze. Prawie jak w wagonie sypialnym. W Poznaniu byłam chwilę po 5 rano, a dwie minuty przed 6 miałam kolejny pociąg, do Gniezna. Po kolejnych 30 minutach byłam w Lednogórze. A stamtąd w niecałe dwie godziny doszłam na miejsce spotkania.

Trochę się bałam, że pobłądzę. Na szczęście szli ze mną tancerze ledniccy, a i od pewnego momentu na horyzoncie było widać słynną rybę. W końcu tuż po 8:00 znalazłam się przed bramkami prowadzącymi na słynne Pole Lednickie. Chwilę musiałam odczekać, aby przedostać się do środka, ale potem poszło już z górki. Niemal przy wejściu znajdowała się recepcja, w której wnosiło się 12 złotych opłaty, a następnie skierowano mnie do namiotu, w którym wydawano pamiątki spotkania. W tym roku był to tradycyjny już śpiewnik lednicki, książeczka "Poznaj moje serce" oraz pieczęć mającą nam przypominać, że podczas chrztu świętego zostaliśmy naznaczeni na chrześcijan i nic tego nie jest w stanie znieść, nawet gdybyśmy zaparli się Boga.

Po dopełnieniu wszystkich formalności udałam się do sektorów na Polach. Udało mi się wejść do "2". Tam rozłożyłam swoją karimatę i cierpliwie czekałam na kolejne części programu. 

Jak widzicie, główne uroczystości rozpoczęły się o 17:00. Wcześniej był tradycyjny Anioł Pański i Koronka do Bożego Miłosierdzia. A pomiędzy modlitwą był czas na zabawę, czyli śpiewy i tańce lednickie. W pewnym momencie, przy dźwiękach piosenki "Tańcem chwalmy go" na Drogę III Tysiąclecia wbiegło blisko 2500 tysiąca tancerzy i porwało wszystkich do tańca. Nie mogło też zabraknąć tańca do hymnu tegorocznego spotkania, który nosił tytuł "Podnoszę głowę", a zresztą sami zobaczcie:

Jak dla mnie prawdziwym majstersztykiem są te układy z flagami. Coś wspaniałego. Poza tym powtórzyliśmy sobie układy z poprzednich lat. A swoją drogą ciekawe, czy taniec poprawia koordynacje ruchową...

Natomiast pomiędzy Koronką do Bożego Miłosierdzia, a procesją "Tylko Orłów", kiedy już dotarł do nas wspomniany wcześniej ksiądz biskup Marek Solarczyk, był czas na wspominki o spotkaniu młodych w Panamie. Ciekawostką jest, że specjalnie na nie przybyła Panamka Milagros, która podobno zakochała się w tańcach lednickich. Oprócz niej pojawili się także narodowy koordynator do spraw Światowych Dni Młodzieży, ksiądz Emil Parafiniuk oraz jeden z wolontariuszy długoterminowych, Bartek Placak, którzy w kilku zdaniach opowiedzieli co się działo w Panamie. Sympatycznym akcentem tej części spotkania było wymienienie się gadżetami - ksiądz Parafiniuk otrzymał symbole tegorocznego spotkania na Lednicy, a ojcowie dominikanie plecaki pielgrzymów ŚDMu. W pewnym momencie wszyscy, którzy byli w styczniu na Światowych Dniach Młodzieży w Panamie mieli podejść pod słynną rybę. Widząc, że inni zmierzają, odważyłam się i ja. W końcu, zgodnie z prośbą organizatorów, przyjechałam w diecezjalnej koszulce, którą dostaliśmy od biskupa przed wylotem na drugi koniec świata. Na początku pod rybę podeszło tylko kilka osób, ale z każdą chwilą ta liczba stawała się coraz większa. W końcu chcieli zrobić Panamę na Lednicy... W pewnym momencie poczułam jak ktoś klepie mnie po ramieniu. S.? Tak, S., którego poznałam na tegorocznym Forum Młodych w Krakowie. Jak miło go znowu zobaczyć. Kiedy w końcu pielgrzymi panamscy ustawili się pod rybą, zrobiono nam pamiątkowe zdjęcie.

Potem zatańczyliśmy "Tak, tak Panie" po latynosku oraz posłuchaliśmy świadectw. Powoli zbliżaliśmy się do godziny 16:30 na którą zaplanowana była procesja "Tylko orły". Bardzo ciekawa jest jej geneza: podczas jednej z rozmów ojca Jana Góry z księdzem Stefanem Wyszyńskim prymas Polski przytoczył mu legendę starożytnych Greków, wedle której młodość orłów trwa wiecznie. Ponieważ nigdy nie znaleziono kości orłów sądzono, że orły wzlatują do góry i tam odnawia się ich młodość. Ojciec Jan był nią tak zafascynowany, że postanowił ją wykorzystać. I tak powstała pieśń "Tylko orły" towarzysząca procesji radości i młodości.

Jak widać na załączonym filmie procesji towarzyszył pokaz lotniczy grupy "Żelazny", który zachwycił wszystkich zebranych na Polach Lednickich. Kochani, co oni wyrabiali na tym niebie. Coś pięknego, a za razem niebezpiecznego...

Przybycie na miejsce spotkania prymasa Polski księdza Wojciecha Polaka oraz gong lednickiego dzwonu zwiastował, że lada chwila rozpocznie się uroczysta procesja. Przy dźwiękach prastarej Bogurodzicy, a następnie "Hymnu III Tysiąclecia" zmierzała kolejna procesja, którą otwierał niesiony na jej czele krzyż, a zamykał pułk ułanów jadących na koniach.

Spotkanie zostało otwarte wystrzałem z armaty Poznańskiego Bractwa Kurkowego. Nastąpiły tradycyjne przemówienia powitalne wraz z kilkoma tańcami lednickimi, a następnie nastąpił pokaz baletu, którego inspiracją był obraz Michelangela Caravaggio - "Powołanie św. Mateusza". W kolejnym punkcie siostry zakonne przybyłe na spotkanie przeszły Drogą III Tysiąclecia w rytm piosenki "Podnoszę głowę". Po otrzymaniu specjalnego błogosławieństwa poszły we wszystkie sektory, aby przekazać wiernym gest ze wspomnianego obrazu - siostry wykonują na wiernych gest wskazania, wierni patrzą na nie ze zdziwieniem, a wtedy siostry obejmują ich swoim ramieniem.
Po odtańczeniu kilku tańców lednickich rozpoczęła się konferencja dotycząca spowiedzi świętej. Jak słusznie zauważył jeden z prowadzących ją ojców(dalej nie wiem, który jest który, więc wybaczcie), przed przystąpieniem do sakramentu warto zadać Bogu pytanie: "Panie, czy kochasz mnie?". Wiemy, jaka będzie odpowiedź, bo to wynika z naszej nauki katolickiej. I chociaż nieraz spowiadamy się z tych samych grzechów, to przecież On widzi naszą wewnętrzną walkę, słyszy naszą modlitwę i cieszy się, że mu ufamy. Tym właśnie jest nasze ciągłe przychodzenie do spowiedzi z tym samym grzechem - to akt naszego największego zaufania. Powierzając mu swoje niedoskonałości możemy za każdym razem próbować być lepszymi. A On wierzy, że nam się uda, bo nas kocha. Nawet wtedy, kiedy uważamy, że nasze życie jest pełne porażek. Często wtedy mamy żal do Najwyższego, że się nami nie interesuje, że nam nie pomaga. Bóg natomiast kocha każdego z nas i jest z nami cały czas blisko, stoi pod drzwiami naszego serca i czeka, aż je przed Nim otworzymy i wpuścimy do środka. Każdy z nas jest też Jego najcenniejszym skarbem, powołanym do wspaniałych rzeczy i Bóg chce, abyśmy byli szczęśliwi. Spotykając się z nim podczas spowiedzi pozwalamy mu wejść do naszego serca, aby mógł przywrócić nam utraconą godność. On nie tylko przebacza nam nasze grzechy, ale staje się naszym grzechem i z nim umiera na krzyżu po to, byśmy mogli cieszyć się pięknem naszego życia - tak bardzo nas kocha. Jako podsumowanie tej części konferencji zaśpiewaliśmy kanon "Usłysz modlitwę grzesznika".
Bardzo pięknym gestem w tym roku, nawiązującym do sakramentu pokuty i pojednania, była modlitwa za księży, nazwana zbudowaniem duchowego konfesjonału. Tak jak księża nas błogosławią, tak teraz my mieliśmy wyciągnąć nad nimi ręce. Jak słusznie zauważył jeden z konferansjerów, trudny to jest czas dla księży, dlatego w szczególności trzeba się modlić o to, by wytrwali oni w pokorze. Bo pokora, to prawda, a teraz nie ma nic od niej ważniejszego. Kiedy zabrzmiał "Hymn do Ducha Świętego" wszyscy księża uklękli, a my wyciągnęliśmy nad nimi ręce i pogrążyliśmy się w modlitwie. Wielu księży płakało ze wzruszenia. Na jej koniec rozległy się też oklaski.
Po modlitwie za księży usłyszeliśmy świadectwo Basi Turek o tym w jaki sposób spotkała Jezusa w swoim życiu i jak zmienił jej życie.

Tuż po nim mieliśmy zastanowić się nad pytaniem "Kim chciałbym, żeby był dla mnie Jezus?". Myślę, że to jest dobre pytanie dla każdego chrześcijanina, bez względu na wiek. A potem mieliśmy podejść do przypadkowej osoby w sektorze i odpowiedzenie mu na to pytanie. Po tym opowiadaniu sobie świadectwa o Bogu mieliśmy zaprosić siebie wzajemnie na wielką ucztę eucharystyczną, która zbliżała się wielkimi krokami. Robiliśmy to w imię Chrystusa, bo przecież jesteśmy przyjaciółmi, jak powiedział sam Pan Jezus.

Tuż przed "Ucztą grzeszników" na Drodze Trzeciego Tysiąclecia pojawili się maratończycy, którzy po raz trzynasty przybiegli do nas 48 kilometrów z Poznania, przynosząc Ogień Wolności spod poznańskich Krzyży. Dlaczego eucharystia została nazwana "Ucztą grzeszników, którzy wierzą w Boże przebaczenie"? Jak tłumaczył nam ojciec dominikanin jest to owoc wsłuchiwania się w Jezusa, zaproszeni przez Mateusza na ucztę uwierzyli w boże przebaczenie dzięki jego świadectwu. Jednak oni jeszcze nie spotkali się z Jezusem, nie byli jeszcze wyspowiadani. Dlatego w tym roku była procesja pokazująca bogactwo Uczty grzeszników" wierzących w boże przebaczenie. Chciano nam tym samym opowiedzieć w jaki sposób zbudowana jest Msza święta. Bogactwo Mszy św. to także bogactwo ludzi, którzy współtworzą tą ucztę, na Mszę zanosimy samych siebie, takimi jakimi jesteśmy. Procesję otwierali piekarze niosący ogromne bochny chleba, za nimi podążali tancerze niosący wiązanki kłosów zbóż, za chlebem podążały siostry ze zgromadzenia Sióstr Pasterek z ogromną hostią, a dalej lublańscy winiarze z winem i winogronami na tacach, następnie osoby niosące wodę, która potem stanie się winem na ołtarzu, pszczelarze ze świecami, kwiaciarze z kwiatami i wreszcie hafciarze ze wspaniale haftowanymi obrusami, na końcu procesji krawcy nieśli ornaty - wszystko to sprawia, że uczta na którą zaprasza nas Bóg jest wyjątkowa.

Wprowadzeniem do Mszy świętej były nieszpory w wykonaniu kleryków z kościoła greckokatolickiego, którzy też zanieśli w procesji do ołtarza ikonę. Był to ukłon w stronę tych wszystkich, którzy są w tym obrządku, a przybyli na Lednicę, aby się z nami bawić i modlić. W tej części procesji wzięli udział także przedstawiciele nasz wszystkich.
Tuż przed Mszą świętą przybyły z górskich terenów baca zadął w swój róg, wzywając tym wszystkich pasterzy. Rozpoczęła się procesja księży, która zdawała się nie mieć końca.

Rozpoczęła się uroczysta Msza święta, sprawowana w wigilię Wniebowstąpienia Pańskiego. Setki księży zebrało się wokół ryby i koncelebrowało Eucharystię. Bardzo piękne kazanie zostało wygłoszone przez ojców Piotra Freya oraz Rafała Szymko:

Bardzo ciekawym akcentem był też taniec na dziękczynienie zebranych księży pod rybą w rytm piosenki "Tak, tak Panie, Ty wiesz, że Cię kocham". No cóż, kto z kim przystaje, takim się staje, czyż nie? Na koniec Mszy świętej na ołtarz został poproszony biskup nominat, który już za tydzień stanie się pełnoprawnym biskupem poznańskim, ksiądz Szymon Stułkowski, który w prezencie dostał pierścień biskupi z krzyżem biskupim, aby zawsze pamiętał i przyjeżdżał na Lednicę. Została także pobłogosławiona i ukoronowana przez prymasa Polski specjalnie namalowana ikona Matki Boskiej Lednickiej.
Po Mszy świętej nastąpiła Godzina Jana Pawła II, podczas której modliliśmy się Litanią do Jana Pawła II. W jej trakcie do Bramy Ryby zbliżała się procesja, w której niesiono relikwie i obraz świętego Jana Pawła II, za nimi zmierzała delegacja młodzieży z Rejsu Niepodległości, delegacje międzynarodowe z flagami narodowymi, które przybyły na spotkanie oraz szczecińska młodzież niosąca sztandary z napisem "Kocham Was". Po tej procesji pojawił się na scenie przybyły ze Stanów Zjednoczonych ortodoksyjny Żyd, który przeczytał wszystkie dzieła Jana Pawła II, profesor Josef Weiler. Napisał on również książkę "Chrześcijańska Europa". Opowiedział o swoim spotkaniu z Janem Pawłem II w Watykanie. Wspominał, że wydawało mu się, że nigdy już czegoś takiego nie przeżyje. Ale nie, dzisiejszego dnia przeżył to samo - duch św. Jana Pawła II unosił się nad Lednicą. Po nim przemówił ojciec Maciej Zięba, który przypomniał nam co to jest bezinteresowność. Bo dzisiaj świat bardzo często uczy nas interesowności, dbania o siebie, o to, żeby mieć więcej i jeszcze więcej, szybciej i jeszcze szybciej. Świat obiecuje za to przyjemności oraz radość, a tak naprawdę przynosi nam to raczej zmęczenie i znerwicowanie. Interesowność zniewala, a bezinteresowność wyzwala. Dlatego uczniowie Chrystusa uczą się bezinteresowności. W trakcie tej nauki odkrywa się prawdziwość słów Chrystusa: "Więcej szczęścia jest w dawaniu, aniżeli w braniu". I tego uczył nas papież, kiedy przyjechał do Polski 40 lat temu. W kraju biedy, szarości i cenzury prosił, abyśmy zaczęli żyć w prawdzie, abyśmy czynili dobro, a duch święty nas wesprze i będziemy mogli odnawiać oblicze tej Ziemi. A my uwierzyliśmy w te słowa, zaś "Solidarność" nie była ruchem walki z komunizmem, ale ruchem zbudowanym na chrześcijaństwie, uczącym życia w prawdzie i wspólnym czynieniu dobra, zwłaszcza troski o najbardziej potrzebujących. Był to festiwal radości tego, że wspólnie czyni się dobro. I stał się pewien cud, bo dziesięć lat później rozpadło się w sposób bezkrwawy najbardziej krwawe imperium w dziejach świata.
Po tych dwóch przemówieniach Drogą III Tysiąclecia, w rytmie piosenki "Ludzie Ewangelii daleko nieście imię Chrystusa. Amen"(a propo, weźcie pierwsze litery z każdego słowa i zobaczcie co wychodzi) przemierzały Wspólnoty Ruchu Lednickiego - zarówno te nowe, jak i już te istniejące. Nowe dostały woreczki z ziemią z Lednicy, istniejące - błogosławieństwo. Tuż po tym zostało wyświetlone przesłanie Ojca Świętego, Franciszka.(jak wrzucą je na youtube, postaram się je tutaj umieścić) Za piękne słowa podziękowaliśmy mu słynnym "Abba Ojcze".
Jedną z ostatnich części tegorocznego spotkania młodych na Lednicy była inscenizacja "Opowiem Ci o miłości", czyli monolog o Boskiej Miłości podczas sakramentu pokuty i pojednania. W procesji przyniesiona została reprodukcja dzieła Caravaggio - "Powołanie św. Mateusza". My zaś mieliśmy objąć się ramionami i wzajemnie się za siebie modlić i wzajemnie się błogosławić ze słowami "Wiesz, że cię kocham". Zwieńczeniem tej części był "teatr ognia" rozpoczynający się fajerwerkami, które rozjaśniły spowite już nocą niebo. Po chwili Drogą III Tysiąclecia zmierzali akrobaci wykonujący przeróżne sztuczki z ogniem. Pola Lednickie rozświetliły się od blasku tysięcy latarek z komórek uczestników spotkania. Z góry musiało to pięknie wyglądać.
Powoli zbliżaliśmy się do końca spotkania. Tuż przed północą miała miejsce uroczysta adoracja oraz akt zawierzenia się Bogu. O północy była możliwość przejścia pod rybą. Mnie jednak udało się spotkać księdza z naszego dekanatu, który zaproponował mi powrót z nimi pod bazylikę. Szkoda nie skorzystać, prawda? A, że nie wiedziałam kompletnie gdzie jest autokar, wolałam trzymać się grupy, chociaż udałoby mi się spokojnie przejść pod tą całą rybą. No nic, może za rok? Bo za rok też planuję pojechać. A może i udało mi się kogoś z Was zachęcić? Zapraszam, bo naprawdę warto!

941. Dzieckiem być

Czy pamiętasz jeszcze

smak chleba posmarowanego smalcem.

I zapach pól, co budził cię

każdego dnia o świcie.

A mama poprawiała kołnierzyk,

żebyś się jakoś prezentował w szkole.

Tato siedział przy stole,

i pił ciepłe mleko z kubeczka.

Braciszek płaczący w kołysce,

siostrzyczka siedząca przy oknie.

Potem zaś biegłeś po ścieżce,

goniąc żółtego motylka.

Świat był taki beztroski,

okraszony dziecięcą fantazją.

Dla Ciebie to było tak dawno,

a przecież to było przed chwilą.

Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia dziecka dla wszystkich, co zachowali ducha dzieciństwa w swoim sercu