943. Jak lunatycy

Obserwując otaczający mnie świat czasami mam wrażenie, że poruszam się w społeczeństwie lunatyków, ludzi, którzy na pozór mają otwarte oczy, ale znajdują się gdzieś obok, jakby byli w transie. Idą, ale do końca nie wiedzą gdzie, mówią, ale nie rozumieją co wypowiadają, słuchają, ale jakby nie do końca wszystko słyszeli i odbierali. Chcą być kimś, ale nie będąc oryginałami w swoim zachowaniu, ale jakby kopiami, powielaniem zachowania drugiego człowieka. Chcą żyć pełnią życia, ale do końca nie wiedzą jak. Aż w końcu zamykają się w swoim własnym kokonie, w środowisku wirtualnym, gdzie się najlepiej czują, bez większych pasji czy też aspiracji. Chcą też wszystko od razu wiedzieć, a przynajmniej uchodzić za wszechwiedzących, toteż ich główną skarbnicą wiedzy jest nie to, czego dowiedzieli się w szkole, ale google w telefonie stale podłączonym do internetu. Ciężko się z nimi gada, zwłaszcza wtedy, kiedy rozmowa wymaga zaangażowania i skupienia. 

Internetowe społeczeństwo - społeczeństwo lunatyków...

A ja jestem po pierwszym dniu 2-godzinnego zastępstwa za panią D. w sekretariacie. I właśnie podczas tych dwóch godzin przyszły mi na myśl powyższe spostrzeżenia. 

Jutro zaś bieg z okazji 30 rocznicy pierwszych częściowo wolnych wyborów parlamentarnych w naszym kraju...