1002. Świat widziany oczami ośmioletniego Edy

Od kilku lat moje miasto w okresie wakacyjnym organizuje darmowe seanse w formie tzw. kina pod chmurką. W każdą sobotę puszczany jest jeden kin ze światowego repertuaru, a chętni widzowie mają szansę obejrzeć go całkowicie za darmo. Przez kilka lat seanse odbywały się w parku znajdującym się tuż obok mojego osiedla(w ten sposób pięć lat temu obejrzałam film "Chce się żyć", o którym zresztą >>tutaj<< pisałam), jednak od chwili, kiedy otworzono plac po dawnej fabryce obrabiarek, cała akcja przeniosła się właśnie na tamten teren. Wszystko przypomina po trochu dawne, wiejskie kina objazdowe(ktoś je jeszcze pamięta?) - ustawiony jest duży ekran, na którym z projektora puszczany jest dany film, a dźwięk wydobywa się z umieszczonych obok głośników. Widownia ma do dyspozycji wygodne leżaki. Jest w miarę komfortowo. I przyjemnie.

Zawsze(a na pewno od pięciu lat) na początku wakacji sprawdzam repertuar wyświetlany w naszym kinie plenerowym. Z reguły nie leci nic, co by mnie interesowało. Aż do tego roku. Bo oto kiedy sprawdziłam tegoroczny repertuar serce mocniej zaczęło mi bić. Wśród propozycji filmowych zobaczyłam taką, na którą poluję od roku - "Boso po ściernisku". Jeszcze tylko skonfrontowałam termin wyświetlenia tej czeskiej produkcji z moimi planami i z satysfakcją stwierdziłam, że na 95% będę mogła na niego się udać(5% stanowiło wszelkie awaryjne sytuacje i z każdym kolejnym dniem ulegało pomniejszeniu, ale tak naprawdę to nigdy nie doszło do zera).

Akcja toczy się w Czechosłowacji w okresie II wojny światowej. Chociaż na plakacie reklamującym film widzimy chłopca uciekającego przed żołnierzami, nie zaliczyłabym go do gatunku wojennego, a... komedii. Obrazków wojennych jest w nim bardzo mało, jeszcze mniej śmierci(chociaż i ona pojawia się w niektórych scenach). Jest za to wielopokoleniowa rodzina, która wiedzie swój żywot na spokojnej, sielankowej wręcz wsi.

Film rozpoczyna się jednak w Pradze. Szybko poznajemy jego głównego bohatera, którym jest Eda - uroczy urwis, którego nie da się nie lubić. W czasie wolnym od szkoły biega wraz z kolegami po miejskich ulicach robiąc różne psikusy i żarty. Eda mieszka wraz z rodzicami w domu wielorodzinnym, bardzo lubi zabawy z psem jednego ze swoich sąsiadów oraz oglądanie podwórkowych meczy piłki siatkowej. Pewnego razu sąsiad rodziny Soucek zostaje zabrany przez sąsiadów, a jakiś czas później sama rodzina zmuszona jest się przenieść na wieś, gdzie mieszka jej rodzina. Ośmiolatek poznaje "tajniki" życia na wsi. Szybko znajduje sobie nowych kolegów, z którymi spędza czas. To oni uczą go tytułowego biegania po ściernisku, to z nimi buduje "bazę" w winoroślach na tyłach cmentarza. Beztroskie chwile przerywane są strachem przed szkolnym prześladowcą chłopca oraz poznawaniem rodzinnych tajemnic.

"Boso po ściernisku" jest sielskim obrazem życia na wsi w okresie II wojny światowej. Z daleka od działań wojennych, a jedynymi oznakami toczącej się wokół walki są przemarsze wojsk od czasu do czasu, przeloty samolotu po bezchmurnym niebie oraz przenosiny dzieci do innej szkoły, bo w tej, w której pobierali nauki miała zostać przemieniona w szpital. Sam nauczyciel nie chcąc zaszczepić w swoich uczniach faszystowskiej ideologii, zagłusza przemówienie Hitlera wykładem o... ptakach. Inną oznaką toczącą się wokół wojny jest zrzut z samolotu zbiornika z paliwem. Chłopcom udaje się go znaleźć, a pozyskane w ten sposób paliwo wykorzystują do zasilenia silnika pojazdu niepełnosprawnego brata jednego z nich. W filmie pojawia się też wojsko i konspiracja. W jednej ze scen ginie też wuj Edy, wyklęty przez rodzinę, noszący przezwisko Wilk. Nie widzimy jednak samej sceny śmierci, a jedynie Edę, który w leżącym przy torach kolejowych trupie rozpoznaje swojego krewnego.

W filmie doskonale zostały ukazane realia życia na wsi oraz relacje rodzinne. Ośmiolatek zaczyna mieszkać już nie z samymi rodzicami, jak dotychczas, ale też z dziadkami i krewnymi. W rodzinie najważniejszą osobą jest dziadek, z którego zdaniem wszyscy się liczą. Nawet kiedy odbywa się pogrzeb Wilka, nikt nie może na niego się udać. Eda jednak łamie ten zakaz, bo wie, że wuj nie jest do końca taki zły, jak o tym mówią. To dzięki niemu chłopiec, w tajemnicy przed rodziną, mógł powozić końmi podczas orki, to Wilk zorganizował dla bratanka i jego przyjaciół kulig tuż przed Wigilią, to on jako jedyny z rodziny dawał niemieckim uchodźcom wodę do picia. Z babcią łączą go neutralne stosunki. A jednak rozpacza po jej beznadziejnej śmierci... Ojciec daje chłopcu kary, kiedy ten coś spsoci, a zarazem uczy go jak np. rąbać drewno, jak nie dać się swojemu prześladowcy, przytuli, kiedy trzeba. Mama kocha synka nad życie. Jako żona syna gospodarzy ma niewiele do powiedzenia. Za to często okazuje uczucia względem Edy, uczy go pływać w miejskiej rzece, całuje na dobranoc. Po zamieszkaniu na wsi Eda przekonuje się, że tutaj każdy ma swoje obowiązki, które trzeba połączyć z przyjemnościami. Do obowiązków chłopca należy pasienie gęsi na łące oraz chodzenie do sąsiadów po różne produkty.

Produkcja przedstawia świat widziany oczami ośmioletniego chłopca, wolnego od wszelkich światopoglądów i przekonań. Jest to świat prosty, banalny, czasami wywołujący u widza wybuch śmiechu, a innym razem autentyczne wzruszenie. To komedia, w której znajdziemy jednak nutkę dramatu i melancholii. To także powrót reżysera do czasu swojego dzieciństwa i jego beztroskich zabaw. Reżyser podzielił film na kilka części, z czego każda dotyczy jakiegoś członka rodziny. Całość tworzy obraz sielankowego życia chłopca. Na uwagę zasługuje aktor grający główną postać - Lojzik Grec. Chociaż rola Edy jest jego debiutem filmowym, wywiązał się z niego znakomicie. Dzięki swojej miłej twarzy ujmuje niemal każdego za serce. Film godny obejrzenia również przez tych, którzy niespecjalnie lubią tematykę wojenną.

1001. Kisielek

Od kilku ostatnich dni mam trochę mniej czasu nie tylko dla siebie, ale i dla innych. Cierpi na tym np. Słowiczek, którego ojciec nie ma z kim zostawić. Niestety, wakacje mają też swoje minusy. Ktoś by powiedział, że prawie jedenastoletnie dziecko można już samo zostawić na te 8 godzin w domu, a ewentualnie są jeszcze jakieś półkolonie i inne atrakcje w ramach akcji "Lato w mieście". Owszem, są. Ale nie wszystkie tego typu akcje przyjmują dzieci z ZD, a jeżeli już przyjmują, to dzieciaki nie zawsze je akceptują. Z drugiej strony samotny ojciec nie zawsze może sobie pozwolić na wzięcie urlopu, z babciami też ciężko. Dotychczas starałam się w miarę możliwości brać Pysiaka do siebie na tych kilka godzin, teraz jednak mam trochę zapełnione przedpołudnia. Na upadłego mogłabym zabierać go ze sobą, ale podejrzewam, że po prostu by się tam nudził, kiedy ja porządkowałabym papiery i robiła ewidencję. Bo ileż można bujać się na huśtawce, albo rysować? Słowiczek niezadowolony skazany jest na egzystencję w towarzystwie swoich sąsiadek, czasami Archimedes z Maruderem do niego zajrzą, ale oni, jako piętnastolatki, mają już swoje sprawy, swój świat. No i oczywiście mały strzelił focha względem mnie, bo przecież zawsze był z Lolkiem, a teraz Lolek ma coś do roboty i nie może z nim być.

Aby trochę go udobruchać wzięłam chłopaka dzisiaj na trochę do siebie. Poświęciłam dla niego planowaną na dzisiaj wycieczkę na zamek w Siewierzu, a nawet dzisiejszy trening. Jak nie dobiegnę w Oświęcimiu do mety, albo nie dojdę półtora tygodnia później do Częstochowy, bo mi zabraknie formy, to będę wiedziała na kogo zgonić. Zresztą powoli chcę się przygotować do przyszłorocznego biegu na 10 km. w Wadowicach, a potem mogę nie mieć tyle czasu(chociaż jak już pisałam, teraz już zaczyna mi go brakować). Oczywiście ta 10 w Wadowicach to jeszcze odległe plany, ale od czegoś trzeba zacząć, choćby właśnie od planów. Mam jeszcze jeden plan na przyszły rok, lecz muszę jeszcze podzwonić w kilka miejsc, aby on doszedł do skutku. Ale o tym na razie cicho sza, aby nie zapeszyć. 

Trochę pograliśmy w Chińczyka, poszliśmy obejrzeć otwarcie nowego skateparku w pobliskim parku (a przy okazji zdałam raport z moich sportowych poczytań mojemu trenerowi nr 2), mały trochę poszalał w ogródku jordanowskim, ale widać było, że dalej się na mnie boczy. Dopiero jak po powrocie do domu zrobiłam mu miseczkę kisielu o smaku malinowym, trochę mu przeszło. A kiedy dostał jeszcze dokładkę, to był całkowicie udobruchany. Na chwilę zasiadł nad PUS-ami(u mnie naprawdę wszystko się przydaje), a ja mogłam dokończyć pisać pewną rzecz. No, może nie do końca dokończyłam, ale kolejny fragment już za mną. 

Ledwie postawiłam ostatnią kropeczkę, a już słyszałam za plecami prośbę o kolejną miseczkę kisielu. Spryciarz nie dał się namówić na zupę grzybową i własnoręcznie ulepione pierogi z jagodami(dalej mam fioletowe palce). On musiał mieć kisielek i koniec. Na szczęście znalazłam jakiś błyskawiczny i mu zrobiłam. Wiem, mało pedagogicznie, ale Skowronek potrafi mnie złapać na te swoje słodziutkie oczka. A potem nawet się skusił na kilka pierogów. Czyli jakiś tam kompromis osiągnęliśmy.

Moja rada na kryzysowe sytuacje w relacjach towarzyskich jest jedna - zróbcie kisiel, a osiągniecie kompromis. A ja wracam do oglądania Tour de Pologne. Dzisiaj w telewizji, a jutro na żywo.

I jeszcze na koniec małe pytanie - jaka jest "idealna" proporcja składników do masy solnej? Bo potrzebuję, a nie chcę, aby była ani za rzadka, ani zbyt gęsta. Może ktoś z Was zna dobry przepis?

1000. No to przybijamy sobie "piątki". A może będzie ich tysiąc na tysięczny post?

Z tym tysiącem piątek na tysięczny post to chyba trochę przesadziłam. A z drugiej strony cieszę się, że ten tysięczny post wypadł w okolicy piątej rocznicy istnienia bloga. Jeszcze w marcu z moich obliczeń wynikało, że tak się powinno stać, jeżeli narzucę sobie pewną dyscyplinę w pisaniu postów. Co prawda mam opóźnienie o dwa dni(bo rocznica wypadła jednak 29 lipca), według mnie to jednak nic się nie stało. Zresztą nie zawsze miałam możliwość napisania notatki. Sami widzieliście to ostatnimi czasy podczas zdawania Wam relacji z obozu. Pewnie i z tym dałabym sobie spokój, gdyby nie ta perspektywa tysięcznego posta. Na szczęście nie zabrali mi na nim telefonu, dzięki czemu mogłam być z Wami na bieżąco nie tylko w kwestii pisania postów, ale i czytania Waszych blogów (chociaż jak już pisałam w ostatniej notce, z bólem serca podarowałam sobie ich komentowanie).

To nie jest mój pierwszy blog - od 2005 roku prowadziłam na onecie bloga poświęconego mojemu ulubionemu wtedy zespołowi(chociaż jak na koloniach usłyszałam ich największy przebój, to serducho mocniej zabiło), a od 2012 roku do 2014, najpierw też na onecie, a następnie już na bloggerze, blog opowiadający o mojej codzienności. Tamten został jednak usunięty, a powstał ten. I działa praktycznie do dzisiaj.

Ale tamte dwa blogi wiele mnie nauczyły. Po pierwsze - nie można być "znajomym" wszystkich. Wiem, że to jest bardzo kuszące, bo wraz ze wzrostem liczby komentujących i obserwatorów rośnie nasze ego, ale w pewnym momencie możemy wpaść w pewną pułapką. I z tą pułapką wiąże się po drugie - niekiedy jest tak, że ktoś kto nas ciągle komentuje, w pewnym momencie zaczyna nami manipulować. A nam głupio jest zwracać mu uwagę, czy też przeciwstawić się mu, bo przecież przestanie nas komentować. Ja też w pewnym momencie miałam ten sam problem. Aż wreszcie po przeanalizowaniu plusów i minusów postanowiłam rozwiązać ten problem. I chociaż te osoby tak się obraziły za to, co im powiedziałam, to poczułam ulgę, że przestały u mnie bywać. A przynajmniej komentować. Bo wiecie, też się z wieloma rzeczami i opiniami nie zgadzam, ale piszę z reguły tak, żeby jak najmniej osób obrazić. Czy mi się to udaje? Nie wiem.

Jedni czytelnicy bloga odchodzą, a inni przychodzą. Zawsze mnie ciekawi, co Was do mnie przyciąga. Bo przecież na moim blogu raczej nie ma skandalicznych postów, przepięknych zdjęć, cudownych opisów ogródków, czy też zapierających dech w piersiach kartek i rękodzieła. Jest za to życie. Czasami brutalne do bólu, a czasami sprawiające radość. Bo życie osoby niepełnosprawnej też może być szczęśliwe. Są też różne artykuły na temat tego, co otacza nas dookoła, bo myślę, że czasami warto podzielić się z innymi tym, co nas zaciekawiło, czy też zaintrygowało. Czasami podrzucę Wam recenzję jakiejś książki, a innym razem filmu. Staram się też pokazać mój świat od tej aktywnej strony, dlatego nie brakuje na blogu relacji z wyjazdów, biegów i zawodów w których biorę udział, czy też aktywności w wolontariacie. Wiem, że to może z zewnątrz jako brak pokory i skromności, ale chcę pokazać różne aspekty mojego życia. Z drugiej strony jednak nie o wszystkim piszę. Unikam np. opisów spotkań rodzinnych i ogólnie życia rodzinnego, czy też wszystkich moich problemów zdrowotnych. Chcę mieć trochę intymności, a o przekroczenie cienkiej granicy jest bardzo łatwo. Dlatego zawsze zastanawiam się, na ile mogę sobie w tym względzie pozwolić.

Przez te 5 lat wiele się wydarzyło - studia, szkoła policealna, trochę wycieczek, zaangażowanie w parafialną scholę oraz Oratorium, dwa Światowe Dni Młodzieży, zaginięcie kota i jeszcze wiele innych spraw. Dziękuję, że mnie wspieracie, motywujecie, podnosicie na duchu, a jak trzeba, to przywołujecie do porządku. Dziękuję, że wytrzymujecie moje marudzenie i przechwałki, chociaż staram się, aby było ich jak najmniej. Dziękuję, że jesteście i zaglądacie pomimo natłoku spraw i szerokiej gamy dużo ciekawszych blogów.

W ciągu tych 5 lat 1000 notatek zaowocowało ponad 183 tysięcy odnotowanych wejść oraz blisko 8925 komentarzy. Post z największą jak dotychczas liczbą wejść dotyczy spotkania osób zaangażowanych w przygotowanie pierwszego tygodnia Światowych Dni Młodzieży 2016 w naszym dekanacie. Za wszystko to serdecznie dziękuję. Tak samo jak dziękuję tym 60 osobom, które zdecydowały się być "obserwatorami" mojego bloga. Tym bardziej, że jak już pisałam, staram się jakoś specjalnie nie zabiegać o czytelników. Wiem, że wiele blogów ma fanpage na facebooku, ale mnie to jakoś nie kręci. I raczej jeszcze długo nie będzie. Już chyba z tego wyrosłam. Po prostu komentuję przeczytane już blogi - jeżeli ktoś chce, sam do mnie zajrzy i zostawi po sobie ślad. Ja nikogo nie chcę do niczego zmuszać. Przez te 5 lat przeczytałam od deski do deski 123 blogi(i je głównie komentuję na bieżąco), a w kolejce czekają następne. Z przyjemnością wchodzę na Wasze blogi poczytać co u Was słychać, czy też pozachwycać się zdjęciami wykonanych przez Was kartek i innych manualnych cudeniek, pięknych, wypielęgnowanych ogrodów, szczęśliwych zwierząt, czy też bajkowych zdjęć i opisów z podróży. Poznałam też wiele wspaniałych bloggerów, a z niektórymi z nich nasza znajomość wyszła poza bloga. Tyle radości sprawia wysłanie komuś kartki, a potem wiadomość, że doszła ona do adresata...

A ja mam nadzieję jak najdłużej prowadzić bloga o życiu pewnej niepełnosprawnej kobiety, która za wszelką cenę chce żyć jak najbardziej normalnie i pełnią życia, chce realizować swoje pasje, plany i marzenia. Chce pokazać, że się da, chociaż czasami trzeba coś zmodyfikować, na coś poczekać. Ale dzięki temu każdy prywatny sukces jeszcze bardziej cieszy. Nie wiem w jakim kierunku pójdzie ten blog, nie wiem, czy dam radę pisać z taką intensywnością jak dotychczas. Mam jednak nadzieję, że za kolejnych 5 lat znowu się "spotkamy", tym razem przy 2000 notatce. I że będzie Was jeszcze więcej.

A teraz każdy kto chętny, przybija piątkę 👋

999. Do zobaczenia za rok

Obóz sportowy Hucisko 2019 już za nami. Wiele się działo, czasami były to dobre rzeczy, innym razem nie za bardzo. Dobre chcę zapamiętać na długo, o złych szybko zapomnieć. Nawiązało się kilka nowych znajomości, a stare się odnowiło. Właściwie chyba ze wszystkimi rozmawiałam, chociaż niektórzy musieli się pewnie oswoić z moją wymową. Bo dla stałych bywalców obozów sportowych nie stanowiła ona większego problemu. No i nasze rozmowy z Młodą i Młodszą do późnych godzin nocnych, aż nas trenerzy musieli upominać. Trochę się pobiegało, a jeszcze więcej popływało. I to nie tylko na basenie, ale też rowerkiem wodnym po pobliskim akwenie. Pośmiało się, powygłupiało, pograło w różne gry, sprawdziło stan swojej wiedzy(już spieszę z odpowiedzią - z teleturnieju "1 z 10" wyszłam z 302 punktami). Tyle się działo, że z trudem znajdowałam chwilę, aby do Was coś napisać. A i to było niemałym wyzwaniem - wszak zamiast wygodnego komputera z tradycyjną klawiaturą miałam mało jak dla mnie poręczny smartphone. Ale coś tam napisałam, więc nie jest najgorzej.

Pogoda dopisała, tylko jeden dzień był taki typowo deszczowy. Nie licząc oczywiście dzisiejszej ulewy, którą przywitała mnie moja rodzinna Dąbrowa Górnicza. Pod tym względem nie mogłam więc narzekać. Jak dla mnie za mało było biegania, a raczej nie miałam już na nie siły. Ale spokojnie, chociaż treningi są dopiero od września, ja przecież mogę biegać już teraz. Bo wiecie, już 15 sierpnia biegnę na 5. Trzeba się jakoś przygotować. Poza tym wczoraj na ognisku podano wstępną datę przyszłorocznego obozu. Czy pojadę? To się dopiero okaże. Aż tak bardzo nie chcę wybiegać w przyszłość.

A na razie pranko, prasowanko i wracanie do codzienności. Mam jeden dzień(jutro) na odpoczynek, a potem... Na razie nie będę pisać co będzie potem, ale wiem jedno - będzie ciekawie. I intensywnie.

Jak tylko dostanę fotki z obozu to postaram się je powrzucać do odpowiednich postów. Mnie niestety przerosło fotografowanie telefonem komórkowym. W dalszym ciągu nie znalazłam kabelka od aparatu cyfrowego i z własnych zdjęć nic nie wychodzi. Poszukam jeszcze trochę, a potem najwyżej kupię nowy.

A teraz mykam na Wasze blogi, bo chociaż starałam się je regularnie czytać, to jednak na komentowanie zabrakło już sił i cierpliwości.

998. Ostatni, mało spokojny dzień

O dzisiejszym dniu chciałabym zapomnieć. A przynajmniej o popołudniu, tak gdzieś między godziną 16:00, a 16:30. Nie mnie co się stało. Na razie nie jestem w stanie o tym mówić. I nawet nie wiem, czy będę mogła kiedykolwiek się z niego "wyspowiadać" na blogu. Wiecie, nie o wszystkim chcę tutaj pisać. Jedno jednak mogę Wam powiedzieć - przewidujcie konsekwencję pewnych wydarzeń. Nie tylko tych, które dotyczą bezpośrednio Was, ale też innych dookoła, a dzięki temu być może uniknie się wielu nieprzyjemnych zdarzeń. Myślę, że nie proszę nikogo o zbyt wiele.

Co poza tym? Ostatni obozowy basen za mną... Niestety. Jednak w te kilka dni trochę podtrenowałam swoje umiejętności pływackie. Wiadomo, w kilka dni nie stanę się drugą Otylią Jędrzejczak. Ale też nie o to mi chodzi. W tym wszystkim ważniejsze jest zharmonizowanie ruchów, zapanowanie nad mięśniami, które nie zawsze są posłuszne, opanowanie oddechu z płucami o małej pojemności, pokonanie lęku przed skokiem do basenu... Szybkość schodzi na dalszy plan. To właśnie są moje priorytety. I wybaczcie, ale będę się cieszyć z każdego nowego osiągnięcia w tej dziedzinie. Bo uczciwie na nie pracuję. Bo cierpliwie znoszę wciąż niekończące się uwagi trenera. Sport uczy pokory, ale też samodyscypliny. Czy zazdroszczę innym niepełnosprawnym ich szybkości w pływaniu? Nie, bo nikt nie jest we wszystkim doskonały, nawet ja. A nawet cieszę się z osiągnięć Młodej w tej dziedzinie. Tak po ludzku. Co dalej z moim pływaniem? To się zobaczy.

Wieczorem zaś odbył się grill oraz pożegnalne ognisko. Były pieczone kiełbaski, a dla chętnych też ziemniaki z popiołu. Jak ja dawno ich nie jadłam. Ostatni raz chyba dziesięć lat temu. A przecież są takie pyszne... Na ognisku było podsumowanie ostatnich dziesięciu dni, podziękowania oraz życzenia jak najlepszych wyników w nadchodzącym roku. Było uroczyste "Sto lat", ponieważ jedna z wychowawczyń oraz jedna z uczestniczek obozu miały tego dnia urodziny. Wszyscy dostali też drobne upominki - dezodorant, magnes na lodówkę oraz coś słodkiego. 

Przy ognisku siedzieliśmy gdzieś do godziny 21:00, po czym powoli zostawała nas coraz mniejsza garstka. W końcu zostali przy nich same osobniki 18+. Akurat miałam okazję spokojnie porozmawiać z M., którego mieliście okazję poznać przy okazji zeszłorocznej edycji "Biegać jest Bosko" >>tutaj<<. W tym roku też biegniemy razem w tej imprezie. Biegniemy, by zwyciężyć z samymi sobą, z naszymi słabościami i ograniczeniami. I wiem jedno - na pewno będzie Bosko!

Pewnie gawędzilibyśmy jeszcze dłużej, gdyby nie zbliżająca się burza. Dosłownie w ostatniej chwili zdążyliśmy przed ulewą. Błyski rozjaśniały niebo raz po raz, a mocny deszcz dudnił o taras zajmujący całe piętro. Przed rozejściem się do pokoi umówiliśmy się jeszcze z M. na poranny, ostatni spacer. I życzyliśmy sobie spokojnej nocy. Bo tego spokoju dzisiejszej nocy tak bardzo potrzebuję...