998. Ostatni, mało spokojny dzień

O dzisiejszym dniu chciałabym zapomnieć. A przynajmniej o popołudniu, tak gdzieś między godziną 16:00, a 16:30. Nie mnie co się stało. Na razie nie jestem w stanie o tym mówić. I nawet nie wiem, czy będę mogła kiedykolwiek się z niego "wyspowiadać" na blogu. Wiecie, nie o wszystkim chcę tutaj pisać. Jedno jednak mogę Wam powiedzieć - przewidujcie konsekwencję pewnych wydarzeń. Nie tylko tych, które dotyczą bezpośrednio Was, ale też innych dookoła, a dzięki temu być może uniknie się wielu nieprzyjemnych zdarzeń. Myślę, że nie proszę nikogo o zbyt wiele.

Co poza tym? Ostatni obozowy basen za mną... Niestety. Jednak w te kilka dni trochę podtrenowałam swoje umiejętności pływackie. Wiadomo, w kilka dni nie stanę się drugą Otylią Jędrzejczak. Ale też nie o to mi chodzi. W tym wszystkim ważniejsze jest zharmonizowanie ruchów, zapanowanie nad mięśniami, które nie zawsze są posłuszne, opanowanie oddechu z płucami o małej pojemności, pokonanie lęku przed skokiem do basenu... Szybkość schodzi na dalszy plan. To właśnie są moje priorytety. I wybaczcie, ale będę się cieszyć z każdego nowego osiągnięcia w tej dziedzinie. Bo uczciwie na nie pracuję. Bo cierpliwie znoszę wciąż niekończące się uwagi trenera. Sport uczy pokory, ale też samodyscypliny. Czy zazdroszczę innym niepełnosprawnym ich szybkości w pływaniu? Nie, bo nikt nie jest we wszystkim doskonały, nawet ja. A nawet cieszę się z osiągnięć Młodej w tej dziedzinie. Tak po ludzku. Co dalej z moim pływaniem? To się zobaczy.

Wieczorem zaś odbył się grill oraz pożegnalne ognisko. Były pieczone kiełbaski, a dla chętnych też ziemniaki z popiołu. Jak ja dawno ich nie jadłam. Ostatni raz chyba dziesięć lat temu. A przecież są takie pyszne... Na ognisku było podsumowanie ostatnich dziesięciu dni, podziękowania oraz życzenia jak najlepszych wyników w nadchodzącym roku. Było uroczyste "Sto lat", ponieważ jedna z wychowawczyń oraz jedna z uczestniczek obozu miały tego dnia urodziny. Wszyscy dostali też drobne upominki - dezodorant, magnes na lodówkę oraz coś słodkiego. 

Przy ognisku siedzieliśmy gdzieś do godziny 21:00, po czym powoli zostawała nas coraz mniejsza garstka. W końcu zostali przy nich same osobniki 18+. Akurat miałam okazję spokojnie porozmawiać z M., którego mieliście okazję poznać przy okazji zeszłorocznej edycji "Biegać jest Bosko" >>tutaj<<. W tym roku też biegniemy razem w tej imprezie. Biegniemy, by zwyciężyć z samymi sobą, z naszymi słabościami i ograniczeniami. I wiem jedno - na pewno będzie Bosko!

Pewnie gawędzilibyśmy jeszcze dłużej, gdyby nie zbliżająca się burza. Dosłownie w ostatniej chwili zdążyliśmy przed ulewą. Błyski rozjaśniały niebo raz po raz, a mocny deszcz dudnił o taras zajmujący całe piętro. Przed rozejściem się do pokoi umówiliśmy się jeszcze z M. na poranny, ostatni spacer. I życzyliśmy sobie spokojnej nocy. Bo tego spokoju dzisiejszej nocy tak bardzo potrzebuję...